Alle inzendingen over citadel

Samen zijn zij Een bolwerk, Citadel. Zij, heerseres, Waakt over de veste als een Cipier Hij, verdwaasd door liefde, Offert zichzelf op het Stenen altaar van haar hart. Raak niet aan, Dit teer verband Van twee mensen. Samen verzwachteld om Het zere been Zijn zij minder bang.…

Baan jezelf een weg door het woud, naar de vesting -- en bevrijd jezelf!…

weer roept angst met hol geluid dat voortvluchtig verre vleugels krijgt echo’s kaatsen hun niet thuis gevoelloos tegen zwarte muren mijn citadel waar stemmen dwalen zonder verhalen omdat een oor ontbreekt waar tijd vandaag vergeet omdat gisteren alles overschreeuwt heb stilte laten groeien tot binnen buiten werd zie eindelijk…

op een kleine heuvel heb je de citadel gebouwd onneembaar en vertrouwd de stenen zijn je zonder vragen aangedragen alleen de kleur heb je geschouwd met cement uit alle lagen tolerantie hechtte jij de verdere expansie maar je vrijheid was ommuurd het veilig nest gevangenis op uitbraak werd gevuurd bent ondergronds gegaan gevlucht…

werkende mensen Buiten loeien vuren van licht naar liefde, en het deert ons niet Wij hebben geen verwachtingen meer Dokters kunnen ons niet helpen tegen het oproer in de straten Het is ieder voor zich Meisjes hebben vlekken op hun jurk Zwervers klimmen van de weg af Bedelaars boeren aan de dis En de vlammen wapperen in top - boven de citadel…

Wadden een half affe verzameling woonblokken waarvan zelfs de voegen rood zijn gekleurd op de grens van vertier liggen sloten aan de erfgrens straks achter elke woning een boot heet wonen aan het water als excuus voor de jaarlijkse muggenplaag andere bouwpercelen heten anders vrijstaand aan het water met dezelfde klacht de Citadel…

waterburcht mistroostig opgesloten in het verleden hoe standvastig stond je hier omringd door het warme groen versteend zijn nu je gedachten van vergane glorie waar jouw torens als heer en meester pronkten als bakens van onze trotse stad en jouw vlaggen fier wapperden in de noordenwind slot op Kalehay citadel van Albrecht van Saksen en…

ontgin, waar niemand vruchtbaarheid vermoedt, elke woestijn heeft zijn wel; geloof onafgebroken: hier móet water zijn; uw enige toeverlaat zij het woord: ‘o, bolwerk, o, citadel, bekleed mij met een nieuwe mantel, laat het firmament mijn huis zijn, zorg, dat mij niemand kent.’…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd.…

In de cel zucht... wat u nu hoort is het janken van een rat of acht, hebben we allang gehad, vier vierjarige personen op trompet, onder wie de nieuwe Mozart. Gewaarwordt hij - die grotendeels uit reukorgaan bestaat, gestoken in een dwingender materie dan de wetenschap dat de mystiek er niet om liegt, al zou ze graag willen - dat ook-bekend-als-neus…

Uur tot uur De Farao moet wijken in Een land zonder vrijheid bestuurd Vanaf de citadel, fascinerend Uitzicht op minaretten, koepels Van deze metropool In een land waarvan de Farao ziet Een strak geregisseerde Omwenteling.…

Met jou zou ik kunnen wonen in een caravan waar hij nu staat in Saint-Tropez of ergens vlakbij en ik zou het daar geweldig hebben: uitzicht op water, op zee, mijn boeken mee, misschien tekenmateriaal zoals wasco, krijt en enkele kleurpotloden. Als je een eind wilt rijden langs de kust op je motor prima voor mij – ik blijf als altijd thuis, rammel…

‘Kwaadwillende’, ‘prelaten’, ‘converseren’, ‘joviaal’, ‘Goedaardige’, ‘poëten’, ‘frequenteren’, ‘bacchanaal’, ‘Verkeerscongestie’, ‘schrijnend’, ‘qua’, ‘gefnuikte’, ‘citadel’; U merkt: er zit geen lijn in, maar bekoorlijk is het wel.…