Alle inzendingen over familiebezoek

“Van adel dus voor niemand bang. Behalve dan voor tante Tang. Die Sonja heet maar tang past haar veel beter, da's toch zonneklaar!”, denkt Erik, en ook “waarom ik”, zijn voorhoofd nat van grote schrik. De tenen krommen aan zijn voet. Zó diep, zó zwaar is zijn gemoed. Getier, gevloek en gekrakeel, verlaten galmend zijn kasteel. Tezamen met een…

'Klein Ulsda', las ik op een wit bordje dat al half was weggezakt in de berm van de B-weg. De bebouwing van dit gehucht bestond uit wat boerderijen en rijtjeshuizen aan weerszijden van het smalle, al vele malen opgelapte asfaltweggetje op luttele kilometers van de Duitse grens. De ruitewisser van de comfortabele Japanner veegde met brede, ritmische…

Het weekend? Nee, we zijn niet weggeweest. We gingen Pasen, als gewoontedieren, weer hier bij ons, met de familie vieren. Maar dít keer was die hoogtijd écht een feest: we waren eensgezind, ‘t was koek en ei met onze smartphones steeds zó knus erbij!…

ik ken er maar twee beiden boven de tachtig... als ik hen bezig hoor, lijkt het alsof ik naar zevenjarigen luister!…

De middag is er voor het onvermijdelijke familiebezoek. Pa zit gereed en al te wachten en ma is druk met de kids die naar opa en oma moeten gaan in hun beste broek. “Waarom duurt het allemaal zo lang?”, klinkt hij bits. Altijd de echo van Frits van Turenhout en Sport in Beeld. De herinnering aan de dag dat iedereen zich verveelt.…

Uw dichter is in Frankrijk op vakantie Vandaag een wandeling op grote hoogte Wat opvalt is de de warmte en de droogte Ik ben dus blij dat ik hier nu geen brand zie Tienduizenden hectares droog Frans bos Zijn dit seizoen door brand al total loss…

's Zondags op familiebezoek. Alles kon, je stond klaar. Mijn trouwe metgezel. We deden ook niet àlles samen. Dansen op dinsdag bijvoorbeeld, dat deed je niet mee. Een pintje pakken in stad liet je aan je voorbij gaan. In periodes van minder activiteit bleef het respect voor elkaar groot.…

Genegeerd heb jij mij jarenlang in het weekend vergeten, mijn hart bezeerd veel familiebezoek was er niet .. mijn eenzaam rijk binnenleven enkel liefde was mijn streven, sterkte was mijn geven. Sterk en krachtig op zelfredzaamheid gehoopt. vliedend in de tweezaamheid de oorzaak werd beloont.…

De bel galmde als de torenklokken van Maagdenburg, dacht Dietrich in zichzelf en herinneringen aan een lang vervlogen familiebezoek schoten in zijn geest omhoog. Kort daarop ging krakend de deur als vanzelf open, zonder dat er iemand in de deuropening verscheen.…