Alle inzendingen over feestdis

Wat jammer nu dat vaderdag geweest is Eindelijk wat anders dan die dassen We hadden pa zo fijn kunnen verrassen Met potjes bij de vaderdagse feestdis Een Varssevelds present van molm en stront Een godsgeschenk van Guus’ geboortegrond…

Ten feestdis zit-ie tegenover haar. Een strapless onderstreept een mooi gezicht. Voortdurend is z'n blik op haar gericht. Haar even niet aanschouwen valt 'm zwaar. Ze lacht 'm toe, terwijl ze lekker smoelt en brengt al voor de soep z'n hoofd op hol. Z'n stoute schoenen zitten boordevol met vrijersvoeten, wat de schoonheid voelt.…

Beladen schoonheid verbergt de droefnis Van de eerste novemberbeden overschaduwt het eeuwig gemis van hen die streden, afwezigen aan de feestdis…

Ja, de tijd vliegt, zegt altijd wel iemand aan de feestdis. En hoe ouder de teller, hoe explicieter zijn vaststelling. Gisteren vierden ze nog maar oudjaar, eergisteren zaten ze nog aan de unief, wat eerder in de kleuterklas. De knietjes die ze stukvielen op de speelplaats zijn amper hersteld of ze moeten al vrezen voor hun heupen.…

Inderdaad het is tot het bewustzijn van deze kalkoensoort doorgedrongen dat hun laatste verschijning op aarde is deze van fraai bruin gebakken gevogelte op de feestdis van deftige burgers. Dat hij daartoe uitverkoren werd maakte de kalkoen zeer fier.…

traan Nog gekluisterd in de klier En de pen die me drijft Dus moet ik wel gokken op dat ene paard Dat stampt van onmacht in zijn stal In jouw vingers is de weelde samengebald Om van jouw vel nog maar te zwijgen Alleen, het weigert mijn blos en zweet Dus heb ik het luchtkasteel maar gesloopt En de kwellende schim verdreven Aan de feestdis…

Daar hief, na een poos, voor het vonkelend oog, De toren van ’t dorp uit het groen zich omhoog, Daar lachte de hoeve de juichenden tegen, Daar stroomde het welkom, de room en de zegen, Daar geurde de feestdis – een gaard in de gaard! Daar namen en harten en magen hun vaart!…

En toen die feestdis na die tocht! De roep ervan ging op naar buiten. Wat tafelpracht en keur van spijs! Des zomers heeft de rijkaard ijs, Des winters heeft hij fruiten. Dat doet het goud, die zegen Gods, Te dwaas veracht door valse vromen.…

Met haar handjes van puur goud wenkte zij hem en wees naar de Koninklijke Feestdis waaraan hij genodigd was. Een Eeuwigdurende Dis waaraan alleen Gods geheiligden genodigd worden, en waarnaar het zelfs de engelen niet gegund is om hun gelaat naar te richten.…