Alle inzendingen over feuilles mortes

Gramstorig, grimmig, korzelig, temeer daar nog niet eens halfdode feuilles mortes een beter lot verdienen dan door korte electroshocks verdoofd, beroofd van eer Geloofd zij loof dat zich aan onze ogen kaleidoscopisch kleurt als regenbogen…

Wie wordt niet ziek van al die herfstgedachten Je kent ze wel, geplukt van internet Een abc'tje, hup, op tijd naar bed Maar wij hier zitten daar niet op te wachten Het is goedkoop en nietszeggend vertier Van feuilles mortes en van falling leaves Het sterft al van de tranentrekkers, please Uit oude dozen met houtvrij papier Niet broeden…

Feuilles mortes zien we in de herfst Als dode afgestorven bladeren Onbegraven naakt en blootgesteld Aan weer en wind en Wodans elementen Stof in wederkeer vergaan tot stof Sterveling, als tijdelijk passant, Strijdt om het bestaan al duurt het even Een korte spanne tijds is hem vergund Een intermezzo in de eeuwigheid Stof vergaan…

het begint aan zijn of haar desoriënt express van existentie moet weten dat hij of zij doolt in een bio-avontuur dat indruist tegen de natuur aan eigen wezen vreemd ontsnapt aan korf der dwaze bijen zoals Martinus Nijhoff schreef Kijk, weer een dwaze bij als quasi ei gehuld in rode schijn van poëzy in 't dode feuilles…

Een gevallen blad rust stil in het ochtendgras de wind weet van niets Het laat zich niet haasten, dat loslaten van de tak die het zo lang gedragen heeft. Het rust nu even in het gras van de tijd, zonder te vragen waarheen de wind het morgen voert. Soms vangt de huid alle geluiden te hard op, soms glijdt de dag geruisloos langs je heen.…

Ondervindt u ook soms hinder in dit neervaljaargetijde van spontaan opborrelende imaginaire woorden fantasiebeelden of beide als bruisend mineraal bronwater met pfizeringrediënten of wat bubbelend moderna, Laat dan de feuilles maar mortes gelijk de indian summer evenals de dode eikels, platgetreden glands mortes…

de ces jours, vous me confiez que je suis si vieille que des feuilles sèches, ridées et presque mortes d'un automne prochain que je connais depuis longtemps, mais vous!, vous êtes un tendre printemps! Ce vent clair et doux dessine les contours de votre mine divine et de votre vert frais. Je sais que je suis vieille.…

Mijn huid, mijn oogkleur, mijn ingewanden Mijn meegesleepte vuile hoop zooi Datgeen wat me beperkt Datgeen dat tegen me werkt Mijn raspende keel Het wordt mijn hart teveel Mijn zieke gestel Mijn geworden onwel Oranje zijn herinneringen Mijn leven in verleden Al waar ik me door mee heb gesleurd Zoet en krachtig Licht en prachtig zacht…

in deze herfst wordt zij geraakt door ontelbare feuilles volantes over grenzen van tijd en ruimte naar haar toe gezonden de woorden gaan gekleed in vergane zwarte kleren spoorloos verdwijnen in een verdrukt verleden in de lach van een specht in de leegte van uitgespaarde taal hoe kan zij over rozen zingen?…

(Pendant que tu dors noir et blanc j'écris le vert nuancé le vert clair des petites feuilles longues et ovales et le vert foncé de l'ombre en dessous les bois plus loin et l'herbe vert jeune et légère tout ça sous l'accolade d'un ciel gris; une nuance du noir et blanc dans laquelle tu dors pendant j'écris) Terwijl jij slaapt…