hij bakent zijn territorium af
plast
tegen iedere prikkel
de draad, voor haar, loopt geen kant meer uit
en nu ze niet meer huilen kan, de dagen
anders denkt
lapjeskatten met het oog gevolgd worden
krols en mooier, binnen blafbereik
verliest ze de zon
en haar lichaam dat aan de wolken hangt
omwille van
en haar naam vergeten…
Een verhaal waarin jij
de hoofdpersonage speelt
en ik slechts een voetnoot.
Een verhaal waarin ‘’sorry’’
een woord is dat jij niet kent.
Voor mij ben je geen vader,
maar een wolf
met tanden van glas
die breken als je bijt
en toch wacht je op aas,
want alleen zo houd jij
je schijnheilige glans overeind.…
542
Bezig met laden