Uilenvlucht
netgedicht
De avond valt.
Bossen slikken licht.
Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen.
Bomen flitsen langs
als geesten in de schemering.
Geen pauzes, geen remmen.
Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt.
Excuses voor de muren die ik achterlaat,
voor de brokstukken van wie ik was.
Ik wil vallen.
Een klap die alles stopt.…

Bezig met laden