De avond valt.
Bossen slikken licht.
Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen.
Bomen flitsen langs
als geesten in de schemering.
Geen pauzes, geen remmen.
Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt.
Excuses voor de muren die ik achterlaat,
voor de brokstukken van wie ik was.
Ik wil vallen.
Een klap die alles stopt.…
Waarom maakt muziek je droevig
als schoonheid zichzelf zou moeten troosten?
Daarom doet harmonie je zo pijn,
ze bewijst dat verbondenheid mogelijk is
terwijl jij blijft leven
als losse delen
die elkaar nauwelijks herkennen.
Waar elke zuivere klank
je herinnert
aan wat in jou
nooit volledig samenvalt.
Je luistert naar akkoorden
die…