Netgedichten

netgedicht (nr. 89.245):

Harmonie

Waarom maakt muziek je droevig
als schoonheid zichzelf zou moeten troosten?

Daarom doet harmonie je zo pijn,
ze bewijst dat verbondenheid mogelijk is
terwijl jij blijft leven
als losse delen
die elkaar nauwelijks herkennen.

Waar elke zuivere klank
je herinnert
aan wat in jou
nooit volledig samenvalt.

Je luistert naar akkoorden
die elkaar begrijpen
zonder moeite,
naar tonen
die ruimte maken voor elkaar
zonder te verdwijnen.

Ergens voel je
hoe vreemd het is
dat zelfs snaren beter weten
hoe samen te bestaan
dan mensen.

Zie hoe muziek werkt,
één toon alleen
is nauwelijks genoeg.
Pas wanneer iets antwoord krijgt,
ontstaat betekenis.

Zoals een vader,
een moeder,
een kind—
verschillende stemmen
die één beweging vormen.

Maar jij leeft naar binnen gekeerd,
alsof afzondering
een vorm van bescherming is.

Hierdoor raakt muziek je
omdat ze even toont
hoe het had kunnen zijn:
een leven
waarin niets in jou
tegen zichzelf werkte.

Elke melodie zegt hetzelfde,
zonder woorden.
Wat zichzelf niet deelt,
sterft stil.