Netgedichten

netgedicht (nr. 89.043):

Uilenvlucht

De avond valt.
Bossen slikken licht.
Ik rijd op de rand van wat mijn hart nog kan dragen.

Bomen flitsen langs
als geesten in de schemering.
Geen pauzes, geen remmen.
Alleen de zwaartekracht die mijn brein overneemt.

Excuses voor de muren die ik achterlaat,
voor de brokstukken van wie ik was.
Ik wil vallen.
Een klap die alles stopt.

Jongens vallen even hard,
even breekbaar als glas.

Hoe lang blijven mijn ogen gesloten
voor de grond me opeist.
Ik huil alsof iemand gestorven is,
misschien door de man die ik driemaal
per dag probeer te zijn.

Waarheen ik ook ga,
ik wil vliegen waar de uilen heen gaan,
hoog, scherp, stil.

Weg van de mensen.
Weg van hun gewicht.
Door de nacht,
waar de grond geen last meer draagt.

Alleen de wind draagt me,
tot het hart klopt in het ritme van vrijheid.