Alle inzendingen over techno

‘t geluid van de zee én een garnaalvissersboot – Ostênse techno…

Het Loveparade-terrein is nu verlaten In Duisburg is het oorverdovend stil Daar klinkt voorlopig enkel het geschil Van wie de schuld heeft en dat goed wil praten Waarbij een ieder dan weer snel verstomt Zodra hij zelf in de verdrukking komt…

en over Jim heb ik zoveel tekst hij is nog steeds mijn held gek en niet van het geld maar ook techno en André Rieu alles is prachtig Hollandse meesters niet te vergeten Van Gogh en Van Rijn ben blij om levend te zijn…

rondde meed jij de horizon en zijn verdwijnpunten in het warm koesteren van aandacht en meer publiciteit een mensenkind dat vinger tippend rondging op de media in een oogstrelende kleurenshow op nooit gehoorde muziek het leek ziek maar creëerde momenten van nooit gevoeld geluk in mysterieuze balans van opzwepende techno…

wat is het allemaal banaal de weg heen de weg terug stuurs over de zeeën varend of kalm liggend op je rug, wat is het allemaal druk, de muffe kamers van de oudheid, de techno-kamers van het nu.…

niet op de laag bij de grondse manier waar het aardse zichzelf verliest in boertige grollen en grappen maar waar het hoofse cultuur en beschaving verkiest eindelijk zal nippen het eeuwige zuipen bedwingen gedekte tafels zullen verfijnd het diner bezingen dat keurig wordt uitgeserveerd dansen op strijk van violen is anders dan de techno…

De Opkomst van het Techno-Rijk Ze kwamen niet met laarzen en vaandels, geen marsmuziek, geen vlag in de hand. Hun wapens waren schermen en codes, hun leger: miljoenen onzichtbare duimen. Ze spraken van orde, van veilige havens, een wereld verbonden — geleid door geld.…

het tomeloze zijkanaaltje, dat roerloos toeschouwend wijselijk achter neutrale dijken schuilt wanneer de zee in al haar voegen uitbarst monsters zitten in de kast; kristallen vazen zingen een improvisoire klaagtekst op de toonloze techno - moeilijk praten - van het treingedender het toont zich niet; in hem broeit een angstige natuur op…

Toen een tram als toonloze techno voorbij denderde, dacht ik dat een aardschok de hele wereld zou doen opensplijten en opslokken, dus fluisterde ik haar toe dat ik haar onvoorwaardelijk van alle kwaad zou behoeden, of toch ten minste ‘tot de dood ons scheidt’… dat ze zich van dat alles maar niet te veel moest aantrekken.…

Hij zal, in dat geval, zeker voorgoed verloren zijn, mobiel bereikbaar en vorstelijk geïnstalleerd in de één of andere villa als hij is, levend in een wezensvreemde techno-staat, deze moderne dinosaurus die zijn eigen meteoriet lijkt te hebben geschapen,- Nostradamus, attention s’il vous plaît!: alles is nog slechts een kwestie van tijd.…