Alle inzendingen over verwaarloost

in mijn ongeduld sluit ze me buiten. in rust verwaarloost ze me. gerommel in de marge is investeren in frustraties en stress. in dit eindeloos coma regeert de utopie. de verkenning onvoltooid. de top onbereikbaar. de afstand onmetelijk. de val onvermijdelijk!…

Jij verwoest me, Verwaarloost me, Jij maakt me kapot. Verbittert me, vertrapt me, Ik wil dat je me verlaat, Ik wil dat je vergaat. Het is een oceaan van zielsveel pijn, Zonder eb en vloed, Ik verban je uit mijn leven, Voor nu en voorgoed. Traan, verdriet, woede, kwaad...…

De eerste keer, In de verte, Wat ik zag ….. Wwauw….waaauw... Tranen Zo ontzettend mooi. Maar nog steeds niet af. Dichterbij ik stond perplex, dat is maf. De tranen schoten weer in mijn ogen Verdriet, De vreugde teniet. Gekropen door het prikkeldraad Mocht eigenlijk niet, maar door de verhalen Wilde ik niet dralen En wilde actie. Dit duurt…

Wit Wiefke, jouw plaats is bij jouw warrelzusters heidepoelen zijn je thuis een jonge man verdwaalt wordt betoverd door gratie van de neveldans hij imponeert jou door zijn sprongen en zijn blik je volgt hem naar de mensenwereld verblind door machtswellust verwaarloost hij jou, zijn buit ontrukt aan het moeras je wendt je af, je…

rondjes, leger, van bijna dood naar heftig leven wanend, verlangend, maar steeds geen maan geen hemelplaneet of uitzicht uit het bordeelraam de halfgesloten gordijnen, erg ver van liefde vandaan achter het schimmenrijk van droeve geesten waar regen in regen valt en tranenzang door de verlaten nachtelijke straten lalt, bezopen mistroostig, verwaarloost…

Want wat is een moeder die haar eigen kind verraadt, misbruikt, verwaarloost, bewusteloos en tot bloedens toe slaat. Noem mij de naam van een monster zoals jij, Dan zal ik hem vervloeken tot in de eeuwigheid en daar voorbij.…

Je verwaarloost jouw omgeving. En tot jouw grote spijt behoren zij niet meer tot jouw beleving. Zij is alles en meer. Zij zal je nooit verlaten. Zij luistert keer op keer. Laten de anderen maar praten. En dan komt de dag, dat zij je zal verlaten. Een lullige smoes om te haten, Een pijn die niemand anders zag.…

Ik ga langs een oude kluizende vriend die dingen ziet en hoort die mij ontgaan onverklaarbare geluiden en stemmen hij hoort de deurbel als er niemand is interieur verandert van kleur en plaats Hij verliest greep op de werkelijkheid verwaarloost zijn lijf dat fossiliseert tot karretje van de geest, z’n tanden roesten grondlucht hecht zich…

Misschien wel verwaarloost. De pijn van de aardkorst. Ik heb genoeg gehad en vraag me af of dit alles is of dat er nog meer zooi uit zal groeien. Want dat gebeurt. Daarom hier mijn vraag; is dit alles?…

Je kan niet zeggen dat hij ons verwaarloost. Over onze verzorging mogen we niet klagen.” Een glimlach verscheen op zijn mond: “Het verbaasde me dat hij je eigenhandig schoonmaakte toen je vol stront hing.” “Ja, maar wie zijn schuld was dat? Toch de zijne zeker?” “Kom, kom, een ongelukje kan altijd gebeuren.”…