Alle inzendingen van Adeleyd

't Is steeds weer zoeken, heel even vinden maar niet vast te houden, net zomin als je water in een vuist kan sluiten. 't Is steeds weer zoeken, even ontmoeten maar ook weer stoten op verschillen. Niet echt kunnen willen maar verder gaan. 't Is steeds weer zoeken en 't doen met vermoeden want zeker is hier weinig alleen de liefde van…

Wanneer de muizenissen komen kan ik toch beter naar de vijvers gaan en kijken naar de ganzen, naar de eenden die daar in vrede bij het water staan of duiken in de koele plassen waar waterplanten groeien zonder tal alsof er nergens oorlog, nergens vete ook maar heel even ons verstoren zal. Ik ga nu maar meteen, eer muizenissen gaan groeien…

Een telefoontje in de morgen, een klein bezoek, een zonnestraal, heel veel gedachten ook aan vroeger en tijd voor vriendelijk verhaal; een plots besef hoe groot de waarde van ieder ogenblik dat zingt, van elke groet, van elke glimlach, van zoveel dat ons hier omringt; laat ons maar danken in de avond, vergeven wat geen liefde was, dan…

Ze komen en gaan en doen me verstaan dat zoveel niet kan gezegd, niet kan geschilderd, niet in klank of in dans vertaald. De woorden en wolken ze komen en gaan en zijn ontoereikend want leven is groter; mysterie van licht. De woorden en wolken ze staan hier nooit stil maar straks komt weer morgen en heel nieuw begin maar wil ik het…

Hoogzomer nu, met lindegeuren en lavendel, met zonneschijn vanaf de prille morgen die ons komt verrassen met blij licht dat overal, door alle kieren ook, komt kijken. De vogels juichen al, genieten van de warmte die net nog niet te fel doorheen de wolken wenkt tot dankbaarheid en vreugde. Waar is de tijd dat heel behoedzaam ook die zomerzon…

Alles moeten we lossen, alles laten gaan waar we eens onze hoop op stelden, waar we fier over waren maar ook wat ons berouwde: de misverstanden, het kwaad en de stilte, de haat en de hoon. Alles moeten we lossen, alles laten gaan wat ons maakte tot ik, tot die ene die we zijn of dachten te zijn: de talenten en gaven, de radeloosheid en…

Zo graag zou ik wat ware woorden vinden, wat woorden die gaan troosten wie er schreit, maar ach, die woorden willen maar niet komen dus zwijg ik nu al maar een hele tijd. Of woorden die verheugen mogen ook wel komen, of die vertellen van een groot en oeverloos geluk maar ook die woorden willen maar niet komen, en daarom scheurde ik al vele…

De regen valt nog steeds maar lente speelt nu in mijn ziel. Er groeit naast al het groen verbondenheid en teder mededogen.…

Wat kan het plots een groeien worden waar geen angstig tegenhouden meer mogelijk is. De blaadjes kruipen uit de knoppen die een winter lang beschutting boden maar die nu voor hen te eng gebleken zijn. Het groent en groent, het lacht en zingt nu overal waar struiken fraai zich tooien met een jong verlangen naar licht en vrolijkheid, waar mensen…

Konden we maar wijsheid leren van de blaadjes stoeiend met het licht. Toekomst is nog niet bekend bij hen en ook niet dat er ooit weer herfst zal komen die dan de bomen geselt tot het laatste blaadje valt.…

De opruimwoede is in mij gevaren, ’t gebeurde met de lentewind die daar zo vrij en vrolijk wist van geen bedaren en die me daardoor bracht in groot gevaar. Ik zie zoveel dat beter zou verdwijnen want ja, ontspullen is de mode nu en hoelang dit kan duren, zon blijft schijnen, ik weet het zelf niet, daarom vraag ik u: weet iemand soms wat…

Steeds opnieuw moet ik mildheid leren, voor mezelf en anderen; de stekeligheid vermijden, de harde woorden of het stoere zwijgen, herkennen wat het diepste is in de anderen en in mezelf: het steeds weer proberen de menselijkheid te winnen op de stekeligheid, het stoere zwijgen.…

Ik heb een vijand, zelfs in deze dagen al is dit ook niet christelijk van zin, maar 'k ben gekwetst tot heel diep binnenin en weet niet meer hoe dit nog lang te dragen. Maar plots heb ik de lente weer gezien en langzaam groeit vergeving zelfs misschien. Snelsonnet…

Ik weet de woorden niet, maar sprankels licht vielen die dag heel diep in onze zielen. Het was alsof we plots weer wilden knielen toen ons ontsloten werd een vergezicht. Het lijden had de luiken van ons hart zó dicht gedaan dat er geen hoop meer woonde en niets had nog geteld, niets wat nog loonde toen Hij gebroken werd en ons in smart en…

Geen woorden vinden en toch willen troosten; geen ogen die schreien, alleen maar een doffe blik. Onbegrijpelijk wat hier gebeurt en toch moet het leven verder. Is dit de eerste dag na het begin van de lente? Is dit een nachtmerrie? Dona eis requiem.…

Gemengde gevoelens: geuren van palmtakjes vermengd met herinneringen aan kinderjaren. Vreugde om de feestelijke processie, gejuich van plechtige gezangen maar reeds doortrokken van dood en afscheid. Een lang evangelie waarin alles weer tot leven komt: het verraad al weerspiegeld in een blijde boodschap. De kus als begin van de nacht…

Wat is dichten? Woorden vinden voor wat niet gezegd kan zijn: geur van lente, kracht van winden, iets van vreugde of van pijn; Alles wat een mens kan raken: levensmoed of dankbaarheid, doelloosheid of lichtend baken, juichen soms om wat verblijdt. Wat is dichten? Veel vermoeden, weten dat je 't niet verklaart; zoveel hoofden, zoveel hoeden…

Wie bracht jou daar bij Hem, de derde man, want naast de jouwe ging je bij een ander. Ineens is alles over nu, jou wacht de dood want zo zijn toch de wetten in dit land. Ze zijn met velen die een oordeel zullen vellen en onbarmhartig zal dit zijn voor jou. Je voelt al in je hart hoe dit zal lopen en er is niemand die jou hoop geeft, leven.…

Vandaag heb ik weer krokusjes gezien, ze maken me zo blij, zo opgetogen. Is dit een groet van lente al misschien of heeft de winter ook hen soms bedrogen? Maar hoe dan ook, ik kan wel zingen nu en even ook vergeten al mijn zorgen. ‘k Vertel dit aan mijn vrienden, ook aan u, en ga gerust op weg naar weer een morgen. Vandaag heb ik weer krokusjes…

Dag lieve mensen allemaal, 'k vertel met pijn u dit verhaal: voorlopig zal ik zwijgen. Er komt nog nauwelijks commentaar, en ja, dat valt me soms wel zwaar: ik wil reacties krijgen, dus...even wachten of dit helpt of dat u mij weer overstelpt met allerlei berichten. Ik zie nu al verbaasd' gezichten, maar....'k kom wel terug hier op gedichten…

Een zin, een woord dat optilt uit de traagheid der gedachten- dat glimlach brengt waar enkel mist de ziel bespringt. Een kalme lucht die regen torst en vallen laat ook waar geen droogte is, maar die doet dromen van de lente. Een woord dat niet gezegd, toch klinkt in dromen en verwachten. De traagheid der gedachten tot vrede brengt, tot…

Een lieve groet voor al die mensen voor wie dit jaar heel duister leek; voor wie ondanks de goede wensen het geen gelukkig jaar toch bleek. Veel groeten voor wie erg moest lijden; een warme wens voor wie alleen en machteloos moest zien te strijden, voor wie de zon zo zelden scheen. Een blije groet voor al die velen die snakken naar wat…

De avond van een mooie kerstdag valt: veel mensen mocht ik zien en ook begroeten, wat samen zingen, leven van herinneringen en ver weg van het altijd weer maar moeten. Van dankbaarheid is nu mijn hart vervuld en ’t kijkt met blije ogen naar voorbije uren; de kaarten van familie en van vrienden vertellen van de warme kerstmisvuren. Maar…

Heel haastig nog de luide stappen op de straat: er zijn de boodschappen voor ‘t lekker eten en zoveel waardoor bijna wordt vergeten waarom het allemaal begonnen is, zo lang geleden. Er is de oorlog nu, de vluchtelingen, ‘t zwijgen, de stille nacht, de sterren die als toen weer glanzen, maar er is ook het groot verlangen naar de Heer die mens…

Soms weet ik echt niet wat gedaan: die bedelaar een aalmoes geven terwijl ik er haast zeker van kan zijn dat hij geen honger heeft maar drugs zal kopen. Soms weet ik echt niet wat gedaan: een klein bedrag aan geld toch overmaken terwijl ik weet dat 't goede doel met veel procenten zal gaan lopen. Soms weet ik echt niet wat gedaan: die…

De oorlog is plots hier en nu, niet ver meer van ons bed of denken en niemand weet nog hoe het verder moet al willen velen ons wel woorden schenken. De woorden willen troosten, uitleg geven of nuanceren en verklaren hoe dit kon. De duisternis is groot en weg de zon en 't lijkt wel op het eind der dagen. Toch willen we de hoop bewaren want…

Pas nu heb ik gelezen dat je ziek bent, jij, allerliefste Adriaan, en waar komt toch die ziekte plots vandaan want jij was altijd toch een sterke vent? Ik heb geen tijd en zin nu om te dichten maar 'k moet iets schrijven, nu ik dit toch weet en zeker ook omdat ik dichter heet wil ik dit liefdewerk voor jou verrichten. Dus, beste Adriaan,…

Stilte rond de bomen die zich klaarmaken voor de winter en alle bladeren één na één laten gaan zonder verwijt of verdriet. Hier helpt veel uitleg niet maar enkel een dieper verstaan kan zo laten gaan.…

Wat blijft er over van zo'n blad: de geur, de kleur, iets van de nerven, iets dat verwijst al naar het sterven of naar het eind'loos levensrad? Zo leert de herfst ons wijze lessen in dood van bladeren en bessen.…

U prijs ik om de liefde die alle zijn omringt; om dagen en om nachten en ’t lied dat in me zingt. U prijs ik om de sterren, de zon ook en de maan, de frisse groene bladeren die nu weer sterven gaan. U prijs ik om de vogels en heel hun mooi gefluit, de koeien en de schapen, de hond, de poes, de puit. U prijs ik om de mensen, de kinderen…