Alle inzendingen van Elze

we schrijven de jaren die we gingen als gelukkige tijden, we absorbeerden en knielden en verorberden de tijd met het leven dat leefde in liefde, hectiek en spanning het gruis van de spaanders, je weet wel, het malen bracht het fijnstof tot het weten van hoe en wat, nu mogen we ons ervaren noemen en verzamelen we de dagen die we gaan…

niet vandaag begroet ik mij in de oase waar de nacht de dag begroet, schuil me in het zand en vergeef me nog eenmaal, ik beloof dat de stronken die me struikelen worden geruimd, mijn adem zo zacht als de flanken van een merrie slechts aan mij wordt toebedeeld dat mijn kinderlijk geklaag wordt gesmoord in het nat van het laken dat het…

en dan is het jouw stem die in het ontwaken naar meer doet smaken dan slechts het horen, hoe jij de nacht van je af geeuwt, je lenden spreidt en het laken bewust laat afglijden zodat de geuren van de nacht me gidsen naar daar waar ik jouw edelsteen zie schitteren in de slagschaduw van jouw ritmisch bewegend lijf mijn vingers…

en dan rusten de schouders op de leegte die in ruimtelijke zin de sfeer bepaalde die wij in elkander versterkten, met poëzie gezang muziek en tragikomische taferelen wij gedrieën die elkander vonden dirigeerden de wijn zoals het geschonken werd, we nipten aan het glas en maakten van het etiket een ouverture die het licht van het podium…

maar als ze toch allen “ dood “ zijn en zich hervonden hebben in een overvloed aan geluk - waarom neem ik dan het geschrei nog waar van die momenten dat onze gesprekken verder gingen dan de beperktheid van een overvloed aan woorden vaak roemden we dat ons zwijgen meer betekende dan alle grenzen uit een oud atlas en dat wat eens was geschied…

zacht hoorbaar is de symfonie van dwarrelende sneeuwvlokken die met hun opera ouverture het publiek achter de warme ruiten lonkt met hun kristallen naaktheid dan sterft de ouverture weg in de pluche en de onthulling van een een nieuwe wereld raakt in een overdonderend proloog waar het auditorium de klanken ademt van een weids en wit requiem…

nu het kouder wordt, de herfst meer kleurt, de wind gaat wervelen, de regen sombert tegen de ruiten is alles vreemder dan al die jaren hiervoor het donker kent geen vergelijk, het dient zich aan - hoe vreemd toch - telkens als de zon zich zuid-westelijker gaat gedragen gaan schaduwen verdwijnen en trekt de rook van de houtkachels slome sporen…

nu de wegen zich haasten bomen en struiken in omsingeling raken is het brein ongehoorzaam aan alles wat zich opdringt slaap lijkt op een vergoten fles wijn die in de gootsteen haar weg vindt naar een groter, bescheiden nat waarin zij zich mengt met de resten van dat wat mij ver weg van het leven lokt door het in eigen taal verslindende…

in dromen reiken sterren en bomen elkaar de hand, ze schuiven aan bij de dis van een groter geheel spreken is voor later zegt de kruin tegen de staart van een vallende ster hun ogen breken schimmen en gedaantes maken elkaar het hof, het universum raakt geen einde en begin op deze aarde nestelen woudreuzen als bewoners van verre…

waar de liefde geen herinnering achterliet bewaarde het kind de smaak van aardbeien wij pionieren door het leven, als ware de onschuld in ons neergedaald de ter ziele gedragen mens rustte dromenvrij in de bedstede, met wanden die werden gedragen op het condens van deemoed het thuuske met het krantenpapier dat zich verschool ergens tussen…

zo dicht aan het Wad knaagt de neonkilte met kracht aan de schaduwdeken die het Lauwersmeer tracht te ontbinden van het sociologische waarmerk met de expressie om de toen open zeearm – Lauwerszee – op de 23ste van de vijfde maand in 1969 te ontdoen van zijn vrijheid en het hernieuwd te etaleren in een gecultiveerd management terwijl…

zo valt de herfst in de schemer van tollende bladeren en wijkt het leven af van licht en spel schaduwen dolen met hun lichtbrekers en laten zich als vluchtige gedaantes mennen door windvlagen door de paden van de reeds gekapseisde seizoenen iets mistroostig placht dan toch in dit weemoedig najaar het nut te ervaren waarom het komen…

mocht deze sterrenhemel van zwart papier zijn dan kraste ik mijn naam ergens waar geen sterren staan het liefst schreef ik het met de neerbuigendheid van een oude lome eik waarvan zijn kruin mij ooit in een nest zal laten ontluiken ach, eens zal het een legende zijn dat een dichter zich verplaatst met vleugels van hetzelfde hemelse papier…

ik schrijf geen boeken meer, vertaal nog slechts in het grijnzen van wie ik ben ik was een kolonist, had het ontdekte reeds verloren aleer ik het met mijn handen kon duiden, het waren spaanders die mijn tijd hebben uitgebuit, niet met beloftes die gelegen in een bad met zuur me telkens overrompelde neen, de uitwasemingen die mijn geest…

jij drinkt de nacht zonder fluweel, geen japon dat aan jouw adem kleeft en de sierlijkheid waarin het verlangen zichtbaar in je leeft, draag ik voor uit het boekwerk en lees hoe dit intiem gebeuren was geweest het podium graaft in lege graven dit alles droomt zich in wegen door landschappen die ik vrees, het verstilt de nacht en avontuurt…

als jij van het breien zinnen kan schrijven, het leggen van puzzelstukjes in braille uit kan lezen, hoe doorsta je dan mijn waanzin wanneer mijn innerlijke stormram jou de nacht in delen splitst zelfs nog in de nadagen die ik voorheen beschouwde als een absurdistische waan, daar mijn ziel de wapenen reeds had gesust en de intieme betrokkenen…

vaak raken woorden als een reliëf de kruin van mijn hersenstam, het ontluikt zoals een storm uit een lentesprong die in rustte was gebleven daar soberheid van tijd haar deze slaap gunde spinsels als kraakhelderwit krijten kreten vol nonsens als sub-wijsheden op het lichtbaken dat in de late uurtjes aan het slot van tijd tracht te sleutelen…

jouw bonte woorden streelden als wijzers het ankeren van tijd vriend, de dood is een hutsel van leven, vriendelijkheid, ontnemen verdwijnen en herinneren - het sterven is de versmelting die ons evenbeeld naar het kind genoegzaam herkent in de ogen die nu het eeuwige licht ergens anders gaan dragen jouw poëzie droeg deze wegen die naar…

het raakte de veredeling die in een zoen opnieuw tot bloei kwam, al is het zot om te schrijven van “ opnieuw “ want ze is nimmer van mijn zijde geweken de dagen dat ik in verdriet geraak spreidt zij haar stamper over mijn meeldraad en ontvangt haar stempel de stem van verantwoordelijkheid en is de ze kelk die me bevrijdt van geuren…

ik bespeur je liefde in elk moment, zelfs als wonderen spijbelen en herstwinden aan je adem rukken, iets boven- natuurlijks is de staat waarin je placht om affectie te laten schitteren in je spiegelschrift hoe bedaarlijk jij mijn chaos kan hanteren als het spreken mij de nacht toekent met uithalen die de ketenen in mijn ziel doen kletteren…

nog altijd is de ring het paleis waarin ik mijn dromen kan incasseren met vuisten die als kwelgeesten de absurditeit in mij naar boven haalt de vele rondes slepen de tijd van hoek naar hoek, het touwengevecht is de donder die de bliksem zonder slag of stoot het canvas laat bezoeken al ware het een eeuwenlange aanlegsteiger een knock-out…

zo het brood gesneden wordt haast het leven zich naar het eind een vervulling bracht mijn geboorte in de stroom van een misleidend spel waarin zuchtige lieden het kindsyndroom voorbij alle wolken deed bestuiven met haat en ondoorgrondelijke redenen als zuigeling kolfde ik de melk uit woorden die sneden zoals het geboortekanaal was gelegen…

: stilaan verdwijnt de einder achter de pelmolen die aan zijn tijd heeft voldaan - zacht gissen mijn handen naar de spelling van wie jij bent, voelbaar rijp doortast ik deze sfeer van welbehagen en draag de geur van morgen als violette kristallen aan de uiteinden van mijn vingers opwinding heeft de tijd vertolkt naar een subtropisch…

jij maakt loszand tot het afgietsel van wie ik behoor te zijn, niet dat ik deze elegantie ambieer maar jouw kunst om woorden van stof tot iets grijpachtigs te formeren liggen als mijn handlijnen te wachten op de ontluistering van onze toekomst jij als bruggenbouwer, ik als brugwachter sommeren de schepen om al klunend de oever te slechten…

stormen wijken vogels zoals slaap onbemand het bed beroert met lispelende spleetjes schemering een telraam in het hoofd waarvan de kleuren van de bolletjes afwijkend zijn van die nacht ervoor het tellen schraapt de stille woorden één bij twee wat tenslotte het vele schuiven het laken verandert in een historische metafoor geen geschiedenis…

mijn hele koninkrijk ligt gelegen aan de gaba a receptoren, overgevoeligheden vertolken de waanzin die ik merk te mogen lezen in alles wat ik zoek en vind het balanceren op het randje van het trottoir vertolkt de angst die in een persisterend molecuul nog tot kleinere eenheden wordt gesneden explodeert wonderlijk in al mijn zintuigelijke…

angst die zich voltrekt in het onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan van dat spektakel raakt vervreemding het slot dat piept en kraakt terwijl zij hem op de keper beschouwt zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het vangen van eenhoorns is een kunst, een kunst die laaft aan zijn spraak dat in…

ik kan me niet verschuilen achter mijn huid die zonder woorden twijfelt aan het nut om te gaan waar ingetogenheid de mot is uit een oude klerenkast bezijden het reliëf dat me steunt in elk willekeurig uitgehouwen daad raak ik uitgespard in de ring waar ik mijn gevoel leerde te doven en vuisten te laten vlammen nu is de tijd naadloos aaneen…

ik sta niet stil bij de wachtende al looft elke wonder mijn verbintenis tot terug in de tijd waar het wondertje in tablet vorm met smaak aan mij werd opgediend mijn weten wist van kennis bitter weinig, een pammetje voor het slapen, eentje bij het opstaan en zomaar even een pilletje tussendoor het leven gleed als gesprokkeld glas dat…

de horizon klimt uit het nachtelijke dal, schuurt langs de silhouetten die de nacht tot stilstaan hebben geroepen, geruisloos en zuiver zacht toegerust en met het oog op de klok draagt een wondere wereld bij aan de opsmuk die ik als een offer draag in de vele wankele momenten waarin ik het duister lees al ware het een plaag van historische…