Alle inzendingen van Elze

“ I want to live, I want to give “ als een retrograde tolt dit nummer van Neil Young om mijn innerlijke aardkloof die soms helend en dan weer het dodelijkste doel in het leven doet opklaren met hel en verdoemenis soms geef ik de tekst een andere bijval “ I want to live, I want to die “ het draaft dan als een op hol geslagen paard door een…

er zijn eeuwen in mijn jaren overgegaan naar kleine telminuten die telkens iets van me nemen een beetje leven die in zorgen de twijfels aan mij gunnen, de stap naar het overgaan in rap tempo versnellen toch heeft het ook iets gegeven, een paradox op het voorgaande, een smiley met vele gezichten en duimpjes die zich verzetten tegen…

zoals de rijp de ochtend dorst in het drinken van de late liefdesgeuren lig jij nog te dromen en herleef je de nacht in het spel dat wij samen vergaarden tijd raakt in herinnering zolang deze wonderlijke hitte lust openbaart als een late tulp die het snoepen van haar nectar toelaat daarom wil ik zoemen en wiegen op je lendenen je heupen…

luchten dragen dagen die komen en altijd weer zullen gaan, iets ervan “ afzagen “ is slechts het weerleggen van de vrijheden die ons steeds meer beletten om mens te zijn het gaat gepaard met overheden, stelsels van toen en het heden, doch de traliën worden dikker en schuren mondiaal tegen het monddood maken van moedige sprekers het…

dan zie ik naar jou, jij bent het romige softijs dat mijn ogen nog wonderlijk doet smelten, zelfs het toefje slagroom likt aan mijn innerlijkste verlangen onze tongen likken tesaam aan het restje dat als een romig straaltje lekkernij zacht door de mui wordt gedirigeerd naar jouw mond, jouw mond die ik al vijfenveertig jaar heb geproefd…

nog ligt de zomer in de berm die aan de oever staat te braken, althans zo zie ik het aan de dagen die fungeren als kwalijke daden die me teisteren met nachten die gelang de tijd voortschrijdt niet verzachten maar onevenredig toeneemt deze rotatie schommelt op het hellend vlak dat in graden van recht naar staand in ongelijke hoeken wordt…

deze vaargeul strekte zich L-vormig voor me uit, gedreven door een voortstuwende kracht lande ik ruw in een volkomen nieuw leven verwacht zonder vermoeden, buitelde ik onwetend in een rolprent, er waren slechts snijdende puntige doornen, enigszins nog gezalfd door het vernix caseosa waaraan het bloed van haar nog kleefde baby’s huilen,…

wat als “ scheepsjagen “ je eerste herinnering aanwakkert als je plots voortgetrokken wordt uit een diepe slaap en de wereld om je heen vlotter beweegt dan de op drift geraakte “ Vliegende Hollander “ in de diepte verzwolgen wegens het niet omzeilen van de draaikolk die in het hoofd van deze zeebonk hem haastig naar de reling doet begeven…

de halte plaats herbergt voorttrekkende wielen, schoenen en overmaatse jassen - rugzakken vol gestouwd met kluwen ergernissen peuken en afgematte matrassen fragmenten van uitgeholde gedachten van een in vorm gegoten persona die het wachtgeld aan een willekeurig gekozen passant heeft geschonken dubbele glazen wijn weerspiegelen de bitterkoekjes…

hoe wijds zijn mijn woorden die onzinnige klanken in grootsheid trachten te bevangen het onweerstaanbare vast te leggen in strofes die gelegd worden zonder enige aandrang van poëzie of rijm het is de “ verrukking “ van het momentum dat als een plotselinge lik van je hond dat liefdevol het kwijl over je gezicht laat druipen en je het zonder…

iets te raken in de weerwil van het voelen, het los te maken van werkelijkheden die als krijgers de raadsheren trachten te doorgronden iets naar smaak aan het gerecht toevoegen het vuur iets temperen door slechts een gedachte die de dwaling van het moment omzet in daad iets van verrukkelijks aantoonbaar stellen aan al de getafelde die als…

we struinden dagelijks in niemandsland het aangelande land “de Waddenzee “ die de gelegde vloed had gebracht en eb had verzuimd het verzamelde goedje mee terug naar moeder zee te nemen zo verschenen wij, Marten en ik die over de dijk - de waker over al het goede leven daarachter behoedde tegen overvliedende waterdragende stormen - richting…

het verleden draag ik als een blijvende metafoor in het dagelijks bewustzijn in deze alsmaar voort schrijnende tijd er is geen klok, stuk of lopend die mij thuis laat keren naar daar waar ik in node mijn zelfspot heb weten te waarderen maar zij, in haar violette verschijning die ik lees in telkens een ander verhaal wijl haar aura de biografie…

het gemaaide gras, nat van een afsplitsende wereld beducht me voor het al gekende, de gestalte in herinnering ijvert door mijn diepgang en praat zich volle zalen zonder een halve adem of een hapering in zijn stem niets is meer in mijn non-schichtige dualistische mogendheid daar het water aan beide oevers mij het zinken verbiedt in alle…

je plukt de hemel voorbij de wolken en aardt me langs de hoogste bergen en draagt me uit de diepste dalen *** telkens als de nacht me het teken geeft kus ik zacht je ogen, je droomt in het bewegen en deint als een golf die haar kind in de armen wiegt ik maak je niet wakker, jouw slaap is het baken dat ik vind wanneer jij ontwaakt in…

telkens als ik de dood ontmoet verstaat mijn stem de vlakke tonen van berusting, geen twijfel is gericht hem hij biedt en verzorgt een schuilplaats voor het moment dat het leven kiest voor de andere kant waar het portaal van stilte je doorgang verleent en als je sterft is er geen verzuchting of een terugkerend applaus, je ligt, staat,…

dolen van graf naar zerk, over het groen waar vergeten graven in oude taal met elkander praten schuiven met de voeten over schelpenpaden die het verdriet en de ellende van velen hebben gedragen ik struin en zoek een plekje uit die vandaag of na morgen mij zal hervinden in hetzelfde oude graf van al die onbekenden ik wil geen letters…

in het somber olijf ik me als een olijf op een prikstokje desnoods opgedirkt met een stukje knoflook *** het niet willen ondergaan, je identificatie met wát je ondergaat twee schepselen in één zoals een surrogaat dat op drift is geraakt het onherroepelijk “ het niet willen “ is als het startschot dat maar niet afgeschoten wordt, het op…

het hunkert naar iets dat stroomopwaarts het leven duwt, zonder buitengewone krachten maar met de hand die slechts wijze voorspellingen kan lezen het rijmt niet, dagen zijn gelang het seizoen fervent geraakt aan onredelijke wispelturige vervreemde eigengereide levens beschouwingen toch zijn de lijnen in de palm in symmetrie gestegen…

het is het tegenstaande van al dat kronkelend de geest toebedeeld met grimmige waarnemingen en onberispte uitingen het humeur, de daad van het gevoel dat zich voedt door een voorafgaand spectaculaire reis door het onbekende van al wat voorspelbaar in de geest de tijdspannes betwist in volgorde tegendraads in het spiegelen der gewoontes…

ze zijn de onthutsende, hebben vrees voor ‘ t onbekende, voelen zich een wolkenkrabber tegen de schaduw van een puinhuisje lachen tegen scalpel en stethoscoop wassen hun handen na het pissen wijl neus en oorhaar zich elkaar vinden in de kruimels van de ochtend spreken doen ze, luisteren naar wat zich zwijgend opdient geleerd tot in de…

mijn heimwee onthult de dagen dat jij niet bent, gewoon even afwezig uit mijn trein die door de donkerte van alle innerlijke gevaarten raast om in het gedwee te geraken verpersoonlijk ik me in het nog warme afdruk van je silhouet op het nachtelijk gelegen laken om mijn twijfel te laten zwijgen die me laat berusten in het violette weten…

vertaald naar het grijze gebied waar het doen en laten telkens als een herinnering wordt opgeslagen breken stemmen als mokers door het structuur van het bot scherp in het hoera gebeuren gillen beelden als saxofonen en trompetten van oor tot oor, zelfs het minuscule geluid van de blokfluit huilt als een windorgel door het slakkenhuis de…

jouw wakkere ogen zingen mij een slaaplied zodat de tijd me voor deze nacht bevrijdt van allerhande ongure dromen niets stemt me beter dan je “ C - majeur “ die als grondtoon me laat zweven over de vele mineurs die in jouw draaiboek zijn geplaatst zo krijgen mijn dromen een hernieuwd stappenplan wanneer jouw vloeiklanken zich vormen naar…

en dat het prachtig zou zijn, te sterven in het violet van het licht gewoon een weldaad door het met slingers en bloemen belegde gangpad terug te keren naar het leven van voor het laatste sacrament, niet dat er een priester aan te pas zou komen, doch als dichter blijf ik desondanks heel dicht bij mijn dromen laat gaan dat ge-adem, het gehijg…

door de heesters van alle tijden die we zijn gepasseerd zie ik in jou het zachte violette dat als een regenboog mij de brug biedt om de oversteek te wagen naar dromen die wandelen als passanten de nacht binnen, ze plukken het fijnste van mijn slaap, wat achterblijft zijn de drogredenen van dit bestaan doch, met jouw brug zalf ik de…

nu mijn stem de ochtend verdroten begroet lijkt de nacht zich diep en genoegzaam genesteld te hebben in al wat ik draag in tegendeel van wat me behept zing jij je lach uit over mij, iets van zonneschijn door mijn gedrogeerde dauw, maakt plaats voor alles wat je bent en schoont mijn hart van het deelbare dat alle smart voor deze opklimmende…

gehouwen uit het allerfijnste albast ben jij gerezen tot de beeltenis die ik als enige mag bezitten en lieven telkens wanneer we onderweg zijn naar morgen leid jij me naar daar waar waar alle goede zegens zijn neergestreken steeds weer, jouw hand op mijn hart mijn lippen om de jouwe, die als een zachte madelievenkrans mij het zoet van…

tegen vijven wanneer de ochtend al schurend tegen het eerste licht mijn ontsteltenis zwijgend zoals mijn boekdelen bezwaard zijn door de nacht die het droomgeruis uit mijn naakte verlangen schudt niets is verwerpelijker dan een man die schreit zonder boeg en spiegel, maar zich herpakt voor het wonder dat tracht zich in het vooronder te…

het voelt alsof ik de snaren bespeel die als honingdraden aan je lippen kleven, jouw mond is mijn lieve leven althans, vandaag zijn de rozen als violet gekleurd, staan de bomen nederig op de aarde die jouw voeten bespelen met tonen die slechts voortkomen in het allerliefste loflied dat net als de rozen zich scharen achter het zachte…