struikgewas

deze vaargeul strekte zich L-vormig
voor me uit, gedreven door een
voortstuwende kracht lande ik
ruw in een volkomen nieuw leven

verwacht zonder vermoeden, buitelde
ik onwetend in een rolprent, er waren slechts
snijdende puntige doornen, enigszins
nog gezalfd door het vernix caseosa
waaraan het bloed van haar nog kleefde

baby’s huilen, ik lachte om de vroegtijdige
haat die in haar ogen als een schaar ploeg
diep de voren trok van de toen nog “ kleine ik “

stigma’s helen nimmer zonder etter en bloed,
korstig, bepleisterd waren de avonturen
waarmee ik “ rijpte “ doch ik lachte, al kende
de zolderkast mijn schuwste emoties die
ik uitte zonder geluid doch wel met schaamte

want, want deze kast had oren en bezat snorharen
die vast zaten aan een spinnende zwarte kat, mijn
vriend die de vrolijkheid bezat om de reepjes licht
die ik bespiedde op valse schaduwen om te zetten
in theatrale Shakespeare achtige zinnen

gaven me hoop, hoop dat de tijd de ware
coulissen zou openen en dat er ooit een souffleur
zou verschijnen die samen met mij, ja met mij een
nieuw leven zou uitlijnen zodat alles in een rechte
spoor de vele bochten in dit leven zou nemen

zonder telkens achterom te hoeven kijken

“ en al wat ik schrijf, het zijn maar letters
die ooit door een onwetend iemand zijn bedacht “

Schrijver: elze, 1 augustus 2026

lia_elzehotmail.com

Biografie van deze schrijver

geweld

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 6