biografie: elze
in mijn eenvoud probeer ik met mijn innerlijke taal zinnen te laten bewegen, verder ben ik eigenaar van een garagebedrijf, tatooshop, run een dagbesteding voor mensen met een psychische beperking, zorgbegeleider, personal fitness coach, ex bokser en bodybuilder, ervaringsdeskundige, allemaal onder een dak, dus eigen baas, ben werkzaam in deeltijd voor de reclassering ( Cosa, het begeleiden van (ex ) zeden delinquenten ( pedofilie ), kortom veel zaken die af en toe verwarring geven, maar zonder verwarring leef ik niet dus er kan nog wel iets bij
Inzendingen van deze schrijver
787 resultaten.hoeveel herfsten nog
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 
0 maar als ze toch allen “ dood “ zijn
en zich hervonden hebben in een
overvloed aan geluk - waarom
neem ik dan het geschrei nog waar
van die momenten dat onze
gesprekken verder gingen dan
de beperktheid van een
overvloed aan woorden
vaak roemden we dat ons zwijgen
meer betekende dan alle grenzen uit
een oud atlas en dat wat eens was geschied…
wintersymfonie
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 18 zacht hoorbaar is de symfonie
van dwarrelende sneeuwvlokken
die met hun opera ouverture
het publiek achter de warme ruiten
lonkt met hun kristallen naaktheid
dan sterft de ouverture weg in de pluche
en de onthulling van een een nieuwe wereld
raakt in een overdonderend proloog
waar het auditorium de klanken ademt
van een weids en wit requiem…
geschakeerd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd. 103 nu het kouder wordt, de herfst meer
kleurt, de wind gaat wervelen, de regen
sombert tegen de ruiten is alles vreemder
dan al die jaren hiervoor
het donker kent geen vergelijk, het dient
zich aan - hoe vreemd toch - telkens als de
zon zich zuid-westelijker gaat gedragen gaan
schaduwen verdwijnen en trekt de rook
van de houtkachels slome sporen…
assimilatie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen 129 nu de wegen zich haasten
bomen en struiken in
omsingeling raken
is het brein ongehoorzaam
aan alles wat zich opdringt
slaap lijkt op een vergoten fles wijn
die in de gootsteen haar weg vindt
naar een groter, bescheiden nat
waarin zij zich mengt met de resten
van dat wat mij ver weg van het leven lokt
door het in eigen taal verslindende…
de maan vertelt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen 84 in dromen reiken sterren en
bomen elkaar de hand, ze
schuiven aan bij de dis
van een groter geheel
spreken is voor later
zegt de kruin tegen
de staart van een
vallende ster
hun ogen breken schimmen
en gedaantes maken
elkaar het hof, het universum
raakt geen einde en begin
op deze aarde nestelen
woudreuzen als bewoners
van verre…
drie kinderen voor het vuurpeloton
netgedicht
2.0 met 1 stemmen 43 waar de liefde geen herinnering achterliet
bewaarde het kind de smaak van aardbeien
wij pionieren door het leven,
als ware de onschuld in ons neergedaald
de ter ziele gedragen mens
rustte dromenvrij in de bedstede,
met wanden die werden gedragen
op het condens van deemoed
het thuuske met het krantenpapier
dat zich verschool ergens tussen…
gemis aan duisternis
netgedicht
4.0 met 1 stemmen 37 zo dicht aan het Wad knaagt
de neonkilte met kracht
aan de schaduwdeken die
het Lauwersmeer tracht te ontbinden
van het sociologische waarmerk
met de expressie om de toen
open zeearm – Lauwerszee –
op de 23ste van de vijfde maand
in 1969 te ontdoen van zijn vrijheid
en het hernieuwd te etaleren
in een gecultiveerd management
terwijl…
schemer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen 61 zo valt de herfst in de schemer
van tollende bladeren en wijkt
het leven af van licht en spel
schaduwen dolen met hun
lichtbrekers en laten zich
als vluchtige gedaantes
mennen door windvlagen
door de paden van de
reeds gekapseisde seizoenen
iets mistroostig placht dan toch
in dit weemoedig najaar het nut
te ervaren waarom het komen…
oude lome eik
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 226 mocht deze sterrenhemel van zwart
papier zijn dan kraste ik mijn naam
ergens waar geen sterren staan
het liefst schreef ik het met
de neerbuigendheid van een
oude lome eik waarvan zijn
kruin mij ooit in een nest
zal laten ontluiken
ach, eens zal het een legende zijn
dat een dichter zich verplaatst
met vleugels van hetzelfde
hemelse papier…
de waarheid is mijn identiteit
netgedicht
3.3 met 3 stemmen 120 ik schrijf geen boeken meer, vertaal nog
slechts in het grijnzen van wie ik ben
ik was een kolonist, had het ontdekte
reeds verloren aleer ik het met mijn
handen kon duiden, het waren
spaanders die mijn tijd hebben
uitgebuit, niet met beloftes
die gelegen in een bad met zuur
me telkens overrompelde
neen, de uitwasemingen die mijn
geest…
zonder
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 158 jij drinkt de nacht zonder fluweel, geen
japon dat aan jouw adem kleeft
en de sierlijkheid waarin het verlangen
zichtbaar in je leeft, draag ik voor
uit het boekwerk en lees hoe dit
intiem gebeuren was geweest
het podium graaft in lege graven
dit alles droomt zich in wegen door
landschappen die ik vrees, het verstilt
de nacht en avontuurt…
lief, onze rotatieas
netgedicht
3.0 met 2 stemmen 147 als jij van het breien zinnen
kan schrijven, het leggen van
puzzelstukjes in braille
uit kan lezen, hoe doorsta
je dan mijn waanzin
wanneer mijn innerlijke stormram
jou de nacht in delen splitst
zelfs nog in de nadagen die ik
voorheen beschouwde als een
absurdistische waan, daar mijn ziel
de wapenen reeds had gesust en
de intieme betrokkenen…
de nacht van 12 oktober
netgedicht
3.2 met 5 stemmen 199 vaak raken woorden als een reliëf de
kruin van mijn hersenstam, het ontluikt
zoals een storm uit een lentesprong
die in rustte was gebleven daar
soberheid van tijd haar
deze slaap gunde
spinsels als kraakhelderwit krijten
kreten vol nonsens als sub-wijsheden
op het lichtbaken dat in de late uurtjes
aan het slot van tijd tracht te sleutelen…
jouw verjaardag Wil
netgedicht
3.0 met 4 stemmen 238 jouw bonte woorden streelden
als wijzers het ankeren van tijd
vriend, de dood is een hutsel
van leven, vriendelijkheid, ontnemen
verdwijnen en herinneren - het sterven
is de versmelting die ons evenbeeld
naar het kind genoegzaam herkent
in de ogen die nu het eeuwige licht
ergens anders gaan dragen
jouw poëzie droeg deze wegen die
naar…
mijn bloem
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 45 het raakte de veredeling die
in een zoen opnieuw tot
bloei kwam, al is het zot
om te schrijven van “ opnieuw “
want ze is nimmer van mijn
zijde geweken
de dagen dat ik in verdriet geraak
spreidt zij haar stamper over mijn
meeldraad en ontvangt haar stempel
de stem van verantwoordelijkheid
en is de ze kelk die me bevrijdt
van geuren…
eeuwige roes
netgedicht
3.4 met 5 stemmen 80 ik bespeur je liefde in elk
moment, zelfs als wonderen
spijbelen en herstwinden aan
je adem rukken, iets boven-
natuurlijks is de staat waarin
je placht om affectie te laten
schitteren in je spiegelschrift
hoe bedaarlijk jij mijn chaos
kan hanteren als het spreken
mij de nacht toekent met uithalen
die de ketenen in mijn
ziel doen kletteren…
knock-out
netgedicht
2.7 met 3 stemmen 133 nog altijd is de ring het paleis
waarin ik mijn dromen kan
incasseren met vuisten die
als kwelgeesten de absurditeit
in mij naar boven haalt
de vele rondes slepen de tijd
van hoek naar hoek, het
touwengevecht is de donder
die de bliksem zonder
slag of stoot het canvas
laat bezoeken al ware het een
eeuwenlange aanlegsteiger
een knock-out…
mijn lay-out
netgedicht
2.5 met 2 stemmen 453 zo het brood gesneden wordt
haast het leven zich naar het eind
een vervulling bracht mijn geboorte
in de stroom van een misleidend spel
waarin zuchtige lieden het kindsyndroom
voorbij alle wolken deed bestuiven met
haat en ondoorgrondelijke redenen
als zuigeling kolfde ik de melk
uit woorden die sneden zoals
het geboortekanaal was gelegen…
woeste leegtes
netgedicht
3.0 met 3 stemmen 67 : stilaan verdwijnt de einder
achter de pelmolen die
aan zijn tijd heeft voldaan -
zacht gissen mijn handen naar
de spelling van wie jij bent, voelbaar
rijp doortast ik deze sfeer van welbehagen
en draag de geur van morgen
als violette kristallen aan de
uiteinden van mijn vingers
opwinding heeft de tijd vertolkt naar een
subtropisch…
landvasten
netgedicht
4.0 met 6 stemmen 91 jij maakt loszand tot
het afgietsel van wie ik
behoor te zijn, niet dat
ik deze elegantie ambieer
maar jouw kunst om
woorden van stof
tot iets grijpachtigs te
formeren liggen als mijn
handlijnen te wachten
op de ontluistering
van onze toekomst
jij als bruggenbouwer, ik als
brugwachter sommeren de
schepen om al klunend de
oever te slechten…
deze nacht heb ik verlaten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen 1.688 stormen wijken vogels zoals
slaap onbemand het bed
beroert met lispelende
spleetjes schemering
een telraam in het hoofd
waarvan de kleuren van
de bolletjes afwijkend zijn
van die nacht ervoor
het tellen schraapt de stille
woorden één bij twee wat
tenslotte het vele schuiven
het laken verandert in een
historische metafoor
geen geschiedenis…
het narrenschip
netgedicht
3.0 met 4 stemmen 255 mijn hele koninkrijk ligt
gelegen aan de gaba a
receptoren, overgevoeligheden
vertolken de waanzin die ik
merk te mogen lezen
in alles wat ik zoek en vind
het balanceren op het randje
van het trottoir vertolkt de
angst die in een persisterend
molecuul nog tot kleinere
eenheden wordt gesneden
explodeert wonderlijk
in al mijn zintuigelijke…
zijn stille schaduw - cptss
netgedicht
3.0 met 4 stemmen 98 angst die zich voltrekt in het
onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan
van dat spektakel raakt vervreemding
het slot dat piept en kraakt terwijl
zij hem op de keper beschouwt
zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het
wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het
vangen van eenhoorns is een kunst, een
kunst die laaft aan zijn spraak dat in…
mijn woorden schallen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen 70 ik kan me niet verschuilen achter
mijn huid die zonder woorden
twijfelt aan het nut om te gaan
waar ingetogenheid de mot
is uit een oude klerenkast
bezijden het reliëf dat me steunt
in elk willekeurig uitgehouwen
daad raak ik uitgespard in de
ring waar ik mijn gevoel leerde
te doven en vuisten te laten vlammen
nu is de tijd naadloos aaneen…
strip na strip, doosje apotheek ( benzo’s )
netgedicht
3.0 met 4 stemmen 101 ik sta niet stil bij de wachtende
al looft elke wonder mijn verbintenis
tot terug in de tijd waar het wondertje
in tablet vorm met smaak aan mij
werd opgediend
mijn weten wist van kennis
bitter weinig, een pammetje
voor het slapen, eentje bij
het opstaan en zomaar
even een pilletje tussendoor
het leven gleed als gesprokkeld
glas dat…
oor en luister
netgedicht
4.0 met 2 stemmen 79 de horizon klimt uit het nachtelijke
dal, schuurt langs de silhouetten
die de nacht tot stilstaan hebben
geroepen, geruisloos en zuiver zacht
toegerust en met het oog op de klok
draagt een wondere wereld bij
aan de opsmuk die ik als een
offer draag in de vele wankele
momenten waarin ik het duister
lees al ware het een plaag
van historische…
Janneke
netgedicht
4.0 met 5 stemmen 389 zelfs toen ik al afscheid had genomen
haar as had verstrooid over de
beelden van na het leven
zag ik haar lach verschijnen
in het dragen van de wind
iets vluchtigs lag in haar nalatenschap
nog te dromen in het gewaad
dat met oranje was toegedekt, haar
kleine knuistjes die sterk ineen
geknepen waren spreiden het wit
van het heengaan…
leven en sterven
netgedicht
3.6 met 5 stemmen 90 “ zij die sterven hebben mijn aandacht “
de dood streelt woorden die
traag langs mijn huig
naar buiten glijden, tijd
is water in vormloze kronkels
een vlaag van een koud schijnsel
aanbidt het laatste maal dat ik
zonder het te weten dat het in mineur
gelegen weldra mijn overgang
zal bespelen met de smaak van salmiak
een vleugje kind…
nochtans
netgedicht
3.0 met 3 stemmen 141 weer lag de nacht afgemeerd
aan de zogende hof waar de
duisternis zich tracht te treden
aan mijn geplooide lippen
het colostrum voedde slechts
een kleine opening in het
centrum waar het aanleggen
zich in bijzonder in het
openbaar had genesteld
uren sloegen aan, de slaap
hulde zich in een
kleverig kostuum en
schurkte langs de regels…
mijn dans
netgedicht
3.3 met 3 stemmen 234 nog is mijn dans niet verlopen
zelfs niet uitgedacht in het
aangezicht van welk doel
dan ook
het schuiven met paralellen
die over elkaar heen tuimelen
raken slechts kale wanden
die houvast bieden aan de
geëtste voorspellingen die het
zuur beitsen met de bitterheid
van de eens zo smaakvolle
ameublementen, lijken nu nog
slechts droompilaren…
Meer van deze schrijver...
