Netgedichten

netgedicht (nr. 89.474):

in ontkenning

in welke fase dan ook, het
ontwrichten van gewichtloze
herinneringen brengt de dichter
telkens verder dan het eindpunt
dat statig als een verticale horizon
de vleugelreizigers met hun gevederde
dromen verwelkomt met een nederig
buigend gebaar gericht aan de toekomst

evenwichtigheid is slechts een ingeslopen
idee van een onbekende materie, de schuine
klanken van het innerlijk koor vergezelt
de carrousel en ment de uit hout
ontsnapte paarden

zelfs bij nachtte, wanneer overspelende
tonen als vrijdenkers hun ladders beklimmen
en ruiten met spiegelverf besmeuren
zijn beelden als geuren blijven steken
in de hete brij waarmee men
is overgoten