Netgedichten

netgedicht (nr. 87.830):

heimwee

straatbeeld na straatbeeld komen
voorbij achter de half gesloten ramen
waarvan de gordijnen zelfverzekerd
hun eerste wasbeurt hebben ondergaan

vroeger zetelde men in de zetel, nu
hangen stoelen op twee benen en
wankelen hoekige gedachten als
verweerde vaandels in de plooien

van een aftandse kokosmat

tijd voor tijd, het nemen ervan
is een heldendaad die weerloos
de feiten ontkent dat de raderen
het mechaniek ontcijferen

van wat nu echt “ vooruitgang “ betekent