Alle inzendingen van John

Angst verpakt in de dood de kogels van zinloos lood paniek jaagt op de tranen een man schiet op wanen Een eiland wordt een val podium voor een laffe aanval Mensen vallen bloedend neer niet een maar telkens weer. Waanzin drijft op het water angst slaat een diepe krater. Nachten vallen over ogen heen en rijt het tere leven uiteen…

VLEES, op menig duffe deur heb ik geklopt, Liep menig middernachtelijk paadje uit, Zocht langs de vloer, heb tegen muren aangeschopt, Drukte in blinde hoop op de verlichte vensterruit, Maar steeds vergeefs, hoewel wanneer de maan Vol aan de hemel stond op volle zee, Kwam er een wijsje uit mijn lijf vandaan Gespeeld door Schoonheid in het staminee…

Stel je eens voor dat er geen hemel is het is gemakkelijk als je het probeert geen hel beneden ons boven ons alleen maar lucht stel je eens voor dat alle mensen leven voor vandaag. Stel je voor dat er geen landen zijn het is niet moeilijk te doen niets om voor de doden of te sterven en geen godsdienst ook stel je eens voor dat alle mensen…

ze zijn er voor elkaar staan op elk van de uren altijd voor je klaar ze weten als geen ander hoe moeilijk het kan zijn om tranen te verbergen herkenning van de pijn ze willen je graag steunen als baken in de zee en drijf je daar verloren dan drijven ze ook mee ze helpen op te bouwen ze zijn de basissteen ja een echte vriend te…

een werveling van woorden schiet ongrijpbaar door hem heen als hij haar foto ziet haar naam ligt op zijn lippen hoe iets wat bijna voelbaar op je handpalm ligt als je kijkt je steeds weer kan ontglippen vertrouwdheid vertaalt zich in gemis tot als een geschenk een flard van een gebeuren zich ontward en hij weer heel even bij haar is………

je kijkt ontwijkt de dag die er nog is vergeten in de tijd met een sluier van niet weten draag je stiltes in me op kijk je blind naar ons verleden alsof de dag is afgegleden tot een wereld die je mijdt maar soms verlicht de helderheid je ogen schittert kleur tot regenbogen zie je wat ons samen maakt dan ben jij opnieuw de moeder…

zinnen makend tot een nieuw bestaan de dag en nacht in ons verrijken elke weg als nieuw te gaan geen ogen die al in me dwaalden geen lippen nog naar eerst gevoel slechts woorden die in ons verhaalden wevend, ragfijn tot een kloppend doel liefde was een vreemd gegeven voelbaar blauw tot zon gewelfd blind verloren in jouw leven was jij al…

je ogen die mij spreken door het donker van de nacht als de schaduw laat verbleken wat jij als een stilte dacht liefde een storm die blijft razen rond de naaktheid van jouw ziel waar mijn wezen als een glazen bel van puurheid in jou viel alleen de dag zal ons ontwaken als het licht dat zich verlegt mij de stilte laat verzaken in…

Ik wil schreeuwen, wil roepen naar diegene die boven over ons waakt. Waarom moet ik dit allemaal nog geloven? Misschien is het wat wij hebben verdiend. Waarom moest het leven van een kind als een kaars langzaam doven? Ziet U het verdriet niet dat er nu is. En de tranen van verdriet en onzekerheid blijven komen, omdat het enige wat van…

het zijn de tranen die verstillen in de echo van jouw zin die een dak van wanhoop maakte met een eindeloos begin hoe kan ik jou ooit zeggen dat mijn liefde in jou bloeit dat het voelbaar door blijft stromen en verloren weder vloeit geen woord zal jou nu raken geen zin zal blijvend zijn slechts de echo zal nog resten als een steeds hernieuwde…

verglijdt het leven achter stappen die weer klinken in de stilte van mijn geest dromen die illusies waren die intens vergeefs in al ons voelen spaarden weg in pijn en smart verstorven en zo verglijdt het leven als een leegte die niet kiest die alleen in houden van zichzelf verliest zomaar, ongemerkt weg en al wat dan…

met alles wat jou in mij draagt met alle liefde die om ons vraagt alleen in hier in mij vrij om hart en ziel te voelen zonder doelen zonder jou alleen als een roos verloren in haar groei in krachteloze bloei zonder zonlicht zonder jou is alles als een morgen weggeborgen zonder jou -…

als de wind die speels haar adem op de zomer legt bewegend, zoekend naar plezier als de zon die hoopvol door de wolken schiet en in alles toch weer warmte ziet daar en hier verlangen een woord zo voelbaar in mijn hart als dauw zo breekbaar zacht, en teer en als de dag haar licht verliest in zwart leg ik mij in haar mantel neer…

warme lucht ontvlucht de staart van de stofzuiger ficusblaadjesdans…

alsof het bakstenen waren gooide de dichter met woorden schelden en vergelden het enige wat telde omdat hij geen roddelblad zelfs geen herfstblad voor de mond nam werd hij toegejuicht voor zijn nietsziende eerlijkheid zijn recht voor de raap voor de stoom uit zijn oren kreeg hij applaus en bis bis nogmaals maar elk eender…

toen God nog geen verhaal was Eén en helemaal alleen geen protest of reformeren geen noodzaak tot bekeren geen moslim of geen jood wenste toen elkander dood geen paus, geen kerk want Liefde was énig werk toen God nog geen verhaal was geen vervloeken, huisbezoeken geen kruistocht, geen jihad geen duivel of zwart zaad slechts Onschuldig…

mijn toekomstige gedichten zijn nu nog ongeschreven maar ik voel ze in me leven als volhardende intentie met het hevige verlangen op te lichten tot presentie tussen het toetje en de vaat is bijvoorbeeld zo’n moment waarop het woordenloze woord ineens precies zijn letters kent de deur naar het onzegbare staat dan even op een kier en leegte…

in de schemering waar winden snijden oppervlaktes doortast door waterschaatsers omringen ze een gevallen vaal blauw gewaad geknield voor de hoogdagen der ongewissen stromen rivieren langs mauve beekjes door, waar berken staan met eekhoorntjesbrood al op de knieën gedwongen in het vaal gele zonlicht dat moerassig in het…

mensen kijken met ontzag naar de hemel, kijk hoe het blauwe ze nederig maakt, ze kijken naar haar ijle wolken en ze loensen tersluiks naar de gouden schijn, hetgene dat hun ogen blind maakt, maar wat ik zo mooi vind aan de hemel, is de manier waarop zij mijn wereld raakt, zij ze bespeelt en tot leven tovert.…

Ze zijn blind verliefd op elkaar, samen zullen ze de liefde ontdekken, dromen van en met elkaar, Het geluk lijkt niet kapot te kunnen. Maar hun dromen knappen als een zeepbel de twijfels kwamen De wegen scheiden hier. Ze loopt weg Hij blijft even verslagen staan, kijkt haar na en ziet haar gaan op zoek naar het volmaakte geluk wat…

Door langsstromend water op pad gestuurd, regelrecht over de zongele kronkel van het leven. Ervaar ik het geluid van de vrijende bladeren, niet als iets wat alleen mijn leven duurt. Tegen de tijd dat ik zal wijzen naar silhouetten van het liefdeskoppel, charismatisch dansend in het water, herinner ik me vast de muziek en vooral het luisteren…

Ik weet het nog goed Onze eerste ontmoeting Ik kon me ogen niet van je afhouden Ik was verliefd Mijn allereerste liefde Ik wist niet wat me overkwam Ik kon uren naar je kijken Zonder ook maar iets te zeggen Te doen, alleen maar kijken Elke keer weerr verbaasde me het Hoe mooi je was En nu is het over Je verliet me waar je een eigen…

Een klok zegt niks, Alleen maar hoe laat het is. Zo veel mensen in tijdnood, Een klok zegt niks. In een samenleving, Waarin wijzers mensen de baas zijn. Zo’n grote mensenmassa, En de wijzerplaat zo klein. Klokjes in overvloed, Wat is nou tijd, Welke loopt nou goed? Blijf niet vast zitten aan de tijd, 'T is niet belangrijk.…

Treurwilg in het nauw grauw staande in de sombere nachten lachten zij vroeger of niet ziet zij nog immer het heden steden in vuur geeft haar oogkleppen zappen naar een andere tijd spijt van haar toekomstig vertrouwen rouwen wil ze slechts alleen heen naar die andere morgen zorgen voor haar alleen veen haar sappig fundament kent haar als een…

Berust in mijn gedachten achterwege de lange nachten van achter de coniferen mijn hoofd aan het verweren wortels in mijn ziel verstrikt als een debiel verweven in lange melancholie was ik maar als A. Jolie…

De pieken waren zeer heftig, De dalen ontzettend diep, Nooit meer zal ik met jou op een recht pad lopen!…

hoe lang had zij al lopen kijken naar rode schoentjes met een hak schoentjes die je gaat bekijken voor kleur en maat, maar ook gemak schoentjes waar je goed op zou kunnen lopen en goed staan bij je zwarte haar ja, die ga je dan wel kopen en dan niet één, maar wel twee paar dan kom je thuis en gaat proberen te lopen op zo'n hoge hak je…

de stilte lengt de dagen nieuw naar zomers vol gevoel klein zoals intens geluk kan zijn het vijverwater valt in druppels nieuw uiteen schittert lucht als bellen vol plezier klettert leven slechts tot hier in mij gaat alles verder met vleugels als verlangen water als gezangen voor mij en wie het hoort..…

Getatoeeerde kaalkop, ringen in zijn oor. Een mens, zo zeggen ze zachtjes, maar ik weet het niet zeker, hoor. Echter, als ik stiekem luister naar alles wat hij zegt, ga ik toch weer twijfelen en lijkt hij bijna echt. Wel van een andere wereld, van een planeet in verre baan. Uit een koud, wreed universum, hier lichtjaren vandaan. Totdat…

de laatste uren zoals er veel nog zijn en zullen gaan ze sterven in mijn adem weg zo mijn stappen even klinken hol weerkaatsend om mij zingen in het rusten van de nacht tel ik de kaarsen één voor één zie ze vuren branden rook verkringen als de tijd die smeltend leeft als de nacht die langzaam dag wordt en ons zo momenten geeft…