Alle inzendingen van Joris

Over schoonheid zijn we ’t eens, Soms ook zeer oneens, Het is vooral een gevoelsreactie, Een emotie die iets of Iemand bij je brengt teweeg. Het gaat meestal om iets Visueels of auditiefs, maar je Gebruikt het niet bij iets Dat je ruikt, voelt of proeft. Het meest gebruik je 't Voor de verschijningsvorm Van ’t lichaam van ’n vrouw.…

Het ochtendgloren piept al tevoorschijn na ’n donkre nacht vol met geluid. In ’t bed de warmte en veiligheid, die ’t kind 's nachts nodig heeft en vindt. De dansende vlammen op ’t gordijn door de lantaarns achter bomen, die rustig wuiven in de nachtelijke wind, gaven lichte huiveringen bij het kind. Maar nu de zon haar licht laat schijnen…

Op deze zo verdeelde wereld Is ieders levenspad zeer ongelijk, Niet door aangeboren talenten, Maar waar je ’t levenslicht zag. De bereidheid elkaar te helpen, Wordt helaas niet zo veel gezien, Zelfs soms averechts bovendien, In uitbuiten ware geweldenaren Helaas bestaat weinig wroeging, Laat staan barmhartigheid, En helemaal geen vrijgevigheid…

Mijn zorgen voor morgen, Zijn niet anders dan De zorgen van gisteren Voor die van vandaag. Hoe kom ik zonder zorgen, Als die mij blijven, Achtervolgen, Als schaduwen in de nacht.…

Haar vingers schrijven over liefde Op nog onbeschreven huid. Woorden vormen akkoorden, Aaneengeregen strofen melodieën, Die doorklinken in elke zenuw, Als prikkelende erotische klankjuwelen Van een meerstemmig huidgeluid.…

Moeders zijn liefde, Dat wordt van moeders verwacht, Van wieg tot haar graf.…

Het goede in de mens Haalt het slechte in de mens Naar boven. Het slechte in de mens, Bedreigt en verdrijft Het goede in de mens.…

Op deze sombere bewolkte dag, schijnt de zon uitbundig in ieders hart. De hartslag is helemaal van slag, wat wordt verwacht iets dat verwart. Helaas niet bekend waardoor ’t komt. Echt geen flauw idee, waarom zo blij. Als er al wat naars was, nu verstomd. Iedereen van alle naars helemaal vrij. Vreugdezang uit volle borst, over al het mooie…

Al weer zes jaren her, Dat Corona de wereld chaotiseerde, De mensheid veel leerde. Maar wereldleiders van nu, Alles blijken te zijn vergeten, Handelen als blinde dictators, Of als naïeve Jan Doedels. Het volk hoopt op beter, Tegen beter weten in.…

De hemel is stralend blauw, maar de zon schijnt niet. Wat krijgen we nou, het regent dat het giet! De natuur staat op z‘n kop, klimaat wordt bedreigd, broeigas vormt een strop. Het wereldeinde hijgt in de nek van de mensen. Onze erfenis een wereldramp, die wij toch niet wensen. Stop met CO2 uitstootdamp…

Ik wilde alles weten Ik ontdekte allengs, dat Hoe meer ik wist, ik wist, Dat ik steeds minder wist Van alles ik weten wilde. En toch word ik niet dommer, Deze paradox blijkt een contradictie.…

Waar jouw wereld eindigt, Begint de wereld je nog niet kent, Mag exploreren van begin tot end, Tot je weer een nieuwe wereld verkent. Nieuwsgierigheid is de bron van kennis, Onuitputtelijk, schier oneindig groot, Blijft je prikkelen tot het einde, Neem je mee tot aan je dood.…

Ik ben ’n redelijk goede zwemmer, Maar in deze zee van mensen Tracht ik mij tevergeefs te redden, Geen meermin noch sirene Wil fungeren als mijn reddende Engel, zodat ik worstelend Ten onderga. Ook in de zeeën op de maan Valt niet te zwemmen, en ook In de zeeën van tijd ik verkeer, Is zwemmen om boven water Te blijven drijven een schier…

De zon komt op, Langzaam ontwaakt de wereld, De zon klimt uit de kim, De eerste vogelschare fluit Hun ochtendconcert. De eerste mensen stappen Slaapdronken uit bed, Worden wakker onder de douche, Spoelen met hete koffie Hun ontbijt kieskauwend.weg. Dan komt de wereld tot leven, Bussen, auto’s, fietsers en trams, Laten met al hun herrie…

Hij kon het als de beste, Was daardoor ’n graag geziene gast, Die aan menigeen het beste gaf, Tot genoegen van diegene die hij gaf. Na vele jaren met veel succes, Nam zijn prestatie af, Was hij niet meer de graag geziene gast, Niet tevree over hij hen bood. Hij is door iedereen vergeten, Leeft als eenzaam vegeterende heremiet, Zijn voorhene…

Lente is’t begin, Na de zomer komt de herfst, Winter is’t einde…

Het stormt, de wind is guur, waait door mijn haar, verdooft mijn geest. Zon al tijden niet gezien, wolken drijven over en weer, dat wil ik echt niet meer. Mijn wil blijft ongehoord, geloof me op mijn woord, geen weergod die het hoort, laat staan zich er aan stoort. Ik kruip diep weg in mijn kraag. Is toch niet veel wat ik vraag? Nu valt…

In het holst van de nacht, ademt de slaprnde dichter zacht. De dood houdt getrouw de wacht, dichters adem stokt onverwacht. De dichter zoekt een mooi refrein, wil niet sterven, vindt dat niet fijn, zelfs niet eventjes noch voor de gein, dat strookt absoluut niet met zijn lijn, hij wil nog heel lang springlevend zijn. Met een reuzenzwaai…

Verscholen in het riet, Zichtbaar is het daar niet, Scherven op het strand, Zijn daar bewust beland, IJzer in het vuur, Daar verhit al menig uur, Man en vrouw in bed, Hebben het samen zeer vet, Kikker in de sloot, Ooievaar brengt z’n dood, Moeder voedt kind, Kind heel gulzig drinkt, In oost en west, Wordt de aarde verpest, In zuid en noord…

Tranen vloeien in overvloed, Troostende kussen vegen ze op, Tranen drogen zo schoon op, Verdriet blijft achter, ongezien. Als Gods tranen over d’aarde vloeien, En een zondvloed achterlaat, Is des mensen verdriet, Verdronken in Gods overvloed. Niet de overvloed van Gods tranen, Noch Gods après Moi, Maar de liefde des mensen, Die ’s mensen…

Zullen we overvaren, vroeg de oude veerman aan de wachtende jongeman. Morgen, zei de jongen, is nog vroeg genoeg. Kan ik overvaren, vroeg de grijsaard aan de jonge veerman. Kan het morgen zei de jonge veerman. Morgen, zei de grijsaard hoeft het niet meer en zakte dood ter neer.…

Zij handelde impulsief, Gewoon in het wilde weg, Zonder na te denken. De gevolgen waren groot, En ook heel erg fijn, Zij daarvan erg genoot. Ze blijft daarom impulsief handelen, Dat is nu haar blazoen, Kan zo nieuwe wegen bewandelen.…

De vlinderstruik staat in volle bloei, vlinders dartelen in het rond. De zon schijnt verblindend fel, de bladeren lichten blinkend op. De zomer zomert als een carrousel, draait en draait maar door. De winter is nog eindeloos ver ver achter de zomerhorizon.…

Lente is’t begin, Na de zomer komt de herfst, Winter is’t einde.…

Ik ben die ik ben, Ik ben die ik wil zijn, Ik zou geen ander willen zijn, Gelukkig ik alleen mezelf kan zijn.…

De dichter heeft zin vandaag, het gedicht vordert al gestaag. Al twee strofen neergelegd, waarin aan rijm en ritme gehecht. Maar wat wordt nu zijn moraal, wat moet blijken uit zijn verhaal. Dat vandaag het zonnetje schijnt, zijn humeur niet wordt ondermijnd door chagrijnige regenbuien, met geklater tegen gevelpuien en te haastige mensen…

Deze woorden waren, ze waren toen ik ze schreef, ze waren toen je ze net las. Vergeet ze gerust, ze zijn betekenisloos vergeleken met jouw oneindigheid. Want al waren deze woorden, jij bent, zoals je altijd zult zijn.…

Diepe zwarte rouw tranen als regenbuien, hart nog vol liefde.…

Om geld of roem Geeft ze geen sier, Zij doet het louter Voor haar plezier. Alleen wat het is, Wat zij zo graag doet, Daarover houdt ze Wijselijk haar snoet. Die geheimzinnigheid Prikkelt menigeen, Maar wat ze ook doen, Ze verklapt het geen.…

Hij trok aan het kortste eind, Had liever het langste gehad, Kiezen bleek helaas valse schijn, Had hij niet van haar verwacht. Hij confronteerde haar ermee, Bleek evenwel een rode lap, Kwam als ’n boemerang terug, Had hij dus niet aan gedacht, Zit nu met de gebakken peren, Hoopt nu dat ’t tij zal keren, En hem aalmoes toe zal vallen, Maar…