Alle inzendingen van Wil Melker

ik huis in pluizen wol hoor het oeverloos gemekker ze maken me steeds gekker en ratelen me horendol woorden dansen op de hei een lied dat niemand ziet of hoort, de melodie wordt in de wollen vacht gesmoord de kudde blaat en drijft gedachteloos voorbij verzamelt zich al eeuwig worteltrekkend in een rij makke schapen achteraan die…

je huist in pluizen wol het uitzicht stoffig en je hoofd is overvol de zachte draden haken niet van binnen laten zich niet spinnen en tot garen klaren je wilt weven het leven in patroon vorm en kleuren naar het dagelijks gebeuren het pluizen maakt je dol de rode draad is al versleten dagen zijn aan het vertragen omdat de uren…

de zon verdampt de mensen op het plein en blakert het gesteente ze rusten peinzend aan de schaduwkant gelooid op het gebeente de huizen hoog de straten donker smal warmte ademt traag verval de luiken zijn gesloten binnenplaats met groene rust koelte die de warmte kust stilte spreidt de zomer uit vervaagt de middag in siësta de…

ik zie het als je lacht je hebt iets stralends in je ogen het zachte twinkelen van beloven een spanning die niet wacht je kijkt me aan met blikken die verschrikken me doen blozen, fluistert woorden die me kozen je korte stappen haasten schaduw springt vertwijfeld met je om en komt tot rust als jij me pakt en kust handen zoeken…

ik was het kind dat hulp nodig had ik raakte zacht je mannenhart ik groeide op de kale rots, in breuken wortelden mijn barsten ik was gebroken door de hand die met mij knoeide het eigen lijf dat ik verfoeide voordat ik kon verwelken zond jij regen om te helpen, ik fleurde op je kuste me tot bloei in duizendschonen zo kon ik…

de lach is schmink wit streept rood en licht danst schaduw op de huid, lampen doven het geluid in het decor zingt de muziek raakt in tonen het publiek dat mee huilt met de clown zijn mimiek maakt stemmen stil nodigt uit te komen bespeelt dan heel subtiel de wil om mee te dromen vingers vlechten vogels die gaan vliegen en weer…

kale nekken strekken zich voorbij wat wenselijk is ze azen op de kruimels in een blikken zonder blozen dat niet menselijk is ze vreten de restanten uit het marginaal krijsen schuttingwoorden maken hels kabaal in hun uitgekauwde taal ze verklauwen vederlicht hun prooi behalve hun excreten vinden ze niets mooi zij zijn de enige poëten…

ik kijk ze aan maar voel hun blikken langs me gaan ik geef ze handen en daarna ziet niemand me meer staan ben ik soms gek een zwarte vlek die je zo weg kan vegen een vage lach een schaduw die niet mag in ieders leven wie ben ik schreeuw ik luid want ook de spiegel sluit me uit…

ik heb je nooit zien lachen in de barsten die je toont wel wuiven jonge planten je verlangen en je droom ik leg mijn handen op je warme steen de zon kust er de uren de nacht valt rauw en straalt immense kou ik voel je scheuren als je koelt de zaden dwarrelen naar de plek die jij geopend hebt je glooit het naakt tot hellingen…

huizen ruiken roestig leven deuren knarsen ongeluk niet geopend stinken kamers naar te weinig buitenlucht ramen zijn grauw afgeplakt dagen nog niet afgelakt maar grof in hun contouren zonder kleuren opgezet het zijn geen kunstenaars die het bestaan versieren met een gloedvol perspectief vandaag is vaak hun dief tussen licht en donkergrijs…

de huid kaatst luid witte parels lachen als het even kan breeduit hun stemmen zijn muziek herkenbaar is het ritme van de oorsprong in de motoriek hun rol is van oudsher bevestigd door de schrift, in het bol van ogen wordt het onderscheid belicht drie koningen ontmoet de Heer de sterre bracht ze weer van verre ze kleurden slechts het…

ik geef je woorden als geschenk verpakt in zachte zinnen ik weet niet wat je denkt of hoe het voelt van binnen opsmuk en gekleurde linten duiden op plezier maar de waarheid is niet goed te lezen door het ondoorzichtige papier het zijn bloemen die nog moeten groeien sla ze nu niet af laat ze in je geest tot grote schoonheid bloeien…

de stilte was koeler rust bracht ons licht sterren twinkelden helder steeds andere kwamen in zicht we verloren de tel in ons spel van wijzen en noemen genoten de pracht waarop de nacht zich altijd kan beroemen handen vlechten ineen sterren verschijnen in ogen een romantische maan zal hun schijnsel gedogen ik streelde je haar en…

in een handvol regen en wat zon zie ik je lach ik breek de wolken als dat van je mag en wakker wind tot storm aan, hoop dat je dan weer met me mee wil gaan we dromen weg verdwalen in de maan je ogen zijn al dicht schaduw valt van je gezicht dan laat ik je de sterren zien die je nog nooit hebt voelen twinkelen ja, ooit gedroomd…

je woorden zijn een zoete rust een zachte waterval die klatert en me kust je stroomt verkoelend langs mijn lijf, met zinnen maak je je verlangen aan me wijs we vloeien naar elkaar kolken als we mengen in het tederste gebaar zal extase ons verzengen je glimlacht me weer warm als de kou verkilt en de liefde in het ogen blikken…

je woorden blozen roder dan gewoon je gloeit mijn huid je zinnen vozen hete lust en passie helemaal van onderuit de foto kijkt alleen met ogen glimlacht zacht naar mij je hoofd ondeugend iets gebogen, je blik verovert, maakt me blij ik hoor je stem in een lied voor duizend oren je weet me nu al te bekoren je zingt de melodie…

een dagje strand heel vroeg al afgeladen met cliche's, het zand, de hand een branding vol met broekjes nooit wordt vermeld het ploeteren, het irritant gescheld, de deo's zwetend in het lange wachten het schreeuwen en de voetbal die de thermoskannen raakt de koele pils die dorst alleen maar groter maakt de hete auto met de bon achter…

je had handen te over stuurde de tijd en je lijf verbrandde de uurtjes je lachte om zwakheid verachtte gezeur, bij jou was de deur voor niemand gesloten vannacht is die cirkel doorbroken in pijn, je lichaam wilde jou niet meer zijn je had het roepen gehoord de klachten verstaan, maar de zorgen als last afgedaan want jij was toch…

op strand met jou de eerste voeten in het water ons spoor vervaagt al gauw in kou die lente overleeft golven rollen uit over de zomer zorgen dat je even beeft we lopen verder dan er mensen zijn, hun horizon voorbij de lijn van samen en alleen gedachten spatten op het lijf het zout in kringen drogend je ogen vragen of ik blijf we…

je ogen vonkten kaarsen in het zwart van je gezicht je masker maakte duidelijk waarop mijn passie was gericht je lichaam wulpte in rood zijden lange benen in het rozebloot aan het zacht intieme hijgen wist ik dat je van de sjaal genoot je koos het handenloze strelen bood je ronde heupen aan ik voelde je met hoge hakken krassend langs…

je lippen krulden pijn er vonkte woede in je ogen, maar je stem fluisterde fijn je daagde uit met mij de grenzen te passeren het gevaarvolle genot van balanceren te proberen je lichaam vroeg me het te breken, zo dat je je kon overgeven en op de toppen van je zenuwen kon zweven ik heb je niet gespaard en rauw genomen we gingen…

ze zogen lucht en zongen woorden dansten met de handen vast traditioneel op de akkoorden spraken met een licht aksent ze waren niet verwend bewogen stijfjes met elkaar dansen deed je toch als paar totdat drank de handen losten de voeten minder klosten en de lach zijn vrijheid gaf in het fluisteren tegen oren werden scharreltjes…

we koesterden een handvol duinen in een wandeling van lijf tot lijf ik zag de zee als branding in je ogen je golfde en sloeg over mij we zijn naar strand gegaan en doken in de liefde het zand plakte ons aan we vrijden tot de maan met eb de vloed kwam sussen kusten tot zijn ondergaan we zijn naar huis gelopen bepareld met wat dauw…

ik zie je dansen in je slaap je ogen dromen feest je lippen zijn vannacht weer heel intiem geweest ik heb ze rood gekust toen lachten ze ontblootten blikken stemden glanzend in fluweelzacht hebben we genoten in flarden muziek zong liefde haar lied en fluisterde passie de wereld bestond even niet alleen je handen op mijn huid in…

zijn lucht is oud en ruikt vergeten niemand wil meer van hem weten hij zoekt in armoe naar mijn naam en is jaloers op kunnen en mijn faam gebrek aan woorden vlaagt voorbij nietszeggend in wanhopige verbittering geen leugens meer nu eindelijk de waarheid als juweel in structurele schittering zijn schaduw is verloren, echte…

ik leen je lach proef de kussen van je lippen schuifel door je heen, laat je soms heel even stikken en beweeg in de souplesse van je lijf je opent wat ik sluit uit ons verlies genieten we met volle teugen ik heb je lief maar ook die heerlijke geneugten geef nu terug van wat ik heb genomen kom, laten we gaan komen…

ik breek de takken een voor een weet dat de boom gaat komen het is een droom maar voor de zekerheid heb ik het touw met lussen meegenomen ik zie de graven langs de weg geblakerd door de zon de tijd trekt kruisen krom vergeten zijn de woorden uit het hart ontbonden is het vlees gedachten zijn ontward hang ik de leegte op die…

een waas van herrie over straat geraas van auto's langs me heen hun snelheid in de fladder van mijn jas ze jagen spetters uit een diepe plas ik zie je aan de overkant, het blonde haar, de lange benen het wuiven van een hand de dag is anders dan de zon wil schijnen ik zie je steeds in tegenlicht verdwijnen ik hol en struikel…

je bloost een glimlach en je ogen dansen in een menuet gespeeld door altviool en kansen je bent muziek waarvan ik meer geniet dan zuiver auditief en smaak je zoete tonen ik strijk niet het gewone maar streel een mooi akkoord met vingers die de snaren en de huid niet zullen sparen ik heb gewacht tot toeval mee gaat spelen om mij de…

straten draaien om hun hoeken en verdwalen zich in pleinig zoeken naar een andere weg muren hebben horizonnen afgezet en ogen op het steen en blik gelegd onder het blauw van de lantarens de dag verloopt in ongeschoren licht de avond gaapt verveling uit een nietszeggend gezicht het licht is kouder dan voorheen, de mussen dood…