Alle inzendingen van wil melker

zij draagt in pracht van klederdracht de herfstmand met stralende lach haar appelwangetjes blossen zomerrood een huid met nog het warm donzig bloot langgerokt schrijdt zij langs hongerige ogen die verlekkerd kijken wat geuren beloven een schitterend assortiment van een kwaliteit ook dit jaar ongekend een heerlijk defilé van…

jij hebt je namen geschreven op alle delen van jouw leven in het bos vliegt plots een vogel op met veel misbaar door die scene schrik je op in auditief herinneren een regelrechte top op het donker spiegelend meer schrijft maan zijn intrigerend wassen wij rafelen ondeugend aan de kant zijn gezicht met golfjes in plassen…

zij kende geen pose in de verstilling van het moment altijd waren haar ogen aan beweging en voortgang gewend souplesse en charme gaven haar zwier met een lach van plezier haar dynamiek piekte velen tot zaken die zij anders gewoon zouden laten zij ging hen voor zonder drempelvrees door de poort van een ongekunstelde wereld…

ze keek me aan schonk mij haar warme lach overbrugde met haar ogen dat wat wij nog steeds niet konden geloven of wij nu spraken dansten of zongen tikkertje speelden en sprongen op een lied van het publiek zichtbaar waren wij stapelverliefd wij hebben alle roddels vermeden over de tijd die wij scheelden het ging van harte zonder…

drogend draaien de laatste blaadjes als gebedsmolentjes aan hun steel in groene zomer mantra’s moe geruizeld kleuren zij met herfst mee donkere vennen weerspiegelen nog strak de lage zonnestand in zwart het warmrijpe is verdwenen ook schraalhans heeft de staart tussen de benen dan tocht het bos open plekken stralen koude…

nog triomfeert je lach maar chaos diept allengs het graf waarin wij zonder overleg verdwijnen vaste grond is ons ontnomen door tektonische dromen over ongegeneerd misbruik van geld en macht waar sky the limit was verdween de shit in het grote blauwe gat dat ooit de hemel was rücksichtslos is er al eeuwenlang gedumpt voorraad…

gestaag golfde energie middelpuntvliedend uit jouw bron het vibrerend rood raakte alles als het licht van de ondergaande zon er waren geen obstakels in de vloed van kracht die jij ons bracht warmte kende eindelijk universele verbondenheid het alleen staan was uit een gepasseerd station omdat reizen sindsdien met de rode…

jouw handen wezen bloemen de weg om te bloeien vele kleuren groen boden zich aan om aan de basis te mogen staan van de unieke vorm en geur waar bevruchtingen vanzelfsprekend gaan ook in conclaaf van wind vliegen en bijen aan wie nu de eer om als stuifmeeldrager nog te echten na talloze nectargevechten zacht zingt je lach…

scherp schuurde vaal licht langs schrale takken valse contrasten schetsten niet bestaande unheimliche sferen het donkerde in woud en bos ondanks het gebrek aan bladeren nog priemde zon venijnig strak naar leven op de grond schijnwerpen creëerde een bewogen beeld omdat licht continuïteit doorsneed er gaat geen dood voorbij…

ik streelde warme huid waarop haartjes zacht donsden er was een lichte vleug die ondeugd responsde in tegendraads bewegen gaf huid mij haar zegen de lach werd geboren in sporen die wij gingen het onbekend terrein voelde veilig warm en ontspannen fijn in elkaar toebehoren klonken al zachtjes hemelse koren…

ik kende de afgrond in afzet en wist het langdurig zweven zag het trillen en beven van opwaartse druk langs scherpe stukken rots voelde het eerste scheurend contact van huid als het rode bloed spat sneller werden rotaties in het hallucinerend eenparig versneld gaan zwart overheerste in afgesneden lucht op mijn laatste fatale…

wij hebben ze te vroeg gekapt voor vliegtuig weg en mensopslag als biomassa met miljardensubsidie vervuilen zij nog meer dan steenkool van weleer er niet bij nagedacht dat er miljoenen bomen en struiken moeten komen om co2 uitstoot in te tomen voor het klimaat is deze jonge aanwas nu al veel te laat onder de huidige stikstofdeken…

ik speel dromend met gele bolletjes bouw een kubus uit het groen rondom nog heb ik geen idee wat ik met de rondjes ga doen ze rollen kleur in zwaartekracht met een gele drive wacht gespannen op de vorm die uit deze move overblijft zij liggen nu dicht tegen het groene vierkant aan in mijn altruïstisch geheugen hebben…

zelden hoor ik nog de fluitende wind vocalen ontbreken als bladeren zijn verdreven dan gieren hoge tonen langs sprieterige takken alsof het bos zijn man zijn heeft laten zakken het donker passionele is alweer van even geleden in zomerse overvloed brachten bladeren hun groet nu schraalt schichtig wat omzichtig door…

ze hebben de zon gewist het laatste stukje blauw vergeven nog wolkt onbestemd boven wei en verre dreven het is ademen maar zonder spirit in de lucht energie is gevlucht wij onderhouden met de dood op onze hielen de meesten zijn al ter ziele zonder aanwas is het snel gedaan in de laatste generatie verliest de mens zijn…

ik zag dat jij in loslaten vliegen leerde langzaam probeerde een eigen koers te gaan langs kabels hoogtes verkende die nooit hadden bestaan duikend diepte nam met een scheervlucht langs de maan jouw voeten in de aarde waren al lang verdwenen toch keek ook jij nostalgisch om naar de plaats die jij had betreden…

ik kende de kracht van je handen wist hun warmte voelde hoe energie overliep in raken laadde jij mij positief op mijn aura kleurde vitaal rood ver van dood waar in koele tinten eigen pigmenten klinken jij interfereert met licht en zon naar hogere niveaus direct uit de voor eeuwig onuitputtelijke bron…

jouw passen waren zo licht dat zelfs in sneeuw geen enkel spoor zichtbaar bleef steken ongerept bloeide je glimlach zon op smetteloos wit dat schoonheid weerkaatste uit zover het kon fonkelende kristallen kleurden halveringstijd door intense straling in kraakhelder blauw smolt warmte uit kou toen de laatste sneeuw verdwenen…

het zijn ontelbare laagjes die antwoorden op vraagjes aan je huid op de grens van buiten en binnenkant wordt het spel gespeeld de autonoom die nooit de deur dichtslaat voor een probleem communiceert ook al wordt hij zwaar geattaqueerd en in het nauw gedreven er zullen altijd laagjes zijn die antwoorden geven uit de tijd van…

zij kende het pad draaide de bocht naar een uitlichtende zon schiep een paradijsje in de luwterijke kom landschap was haar kleedje in de dagelijkse tooi seizoengebonden en innoverend mooi zij ontving het vriendenbezoek dat op vleugjes wind werd gedragen en cirkelend entree maakte er was voor elk iets speciaals stuifmeel en…

nog waait jouw vlag zijn de kleuren sprekend maar het doek heeft zijn beste tijd al gehad glans en souplesse zijn gaan lijden door de levenslange gang van onze vier jaargetijden ooit heeft de mast een wimpel gedragen die is gestreken toen rugzakken overbodig bleken het mechaniek kreeg later onherstelbare averij door een constructiefout…

ik heb de ochtend zien schemeren tot in de diepste tinten rood verglijdend in oplichten stierven zij een zonnige dood de vlokjes die het langste bleven dreven voor de zonnewind als lieve roze schaapjes wolkten zij in wit de kudde in verloren kleur in contrasterende onderkanten waar grijs en zwart de eerste regens droegen die met…

tijden zijn voorbij dat handgevulde poppen met houten neus en felgekleurde oogdoppen hun woorden wisselden op het randje van spel tussen hemel en hel de kinderschare ingetoomd met snoep en begeleid door geitenwollen sokken werd meegenomen op ontdekkingsreis die volwassenen zelf nooit hadden genoten ingrijpende verschuivingen…

ik zag vogels schichten om door de zon hun kleuren op vleugels voor jou uit te laten lichten zij zwermden opgewonden door jouw aanwezigheid verdrongen zich in vlucht en schreeuw om je blik voor even te mogen kruisen pas toen jij ging zitten konden zij zich gauw in discipline schikken op een lage tak die een schitterend uitzicht…

zacht warm en opwindend speelde je huid mij de hartenklop toe reageerden de lief blonde haartjes van je arm oprichtend strak zo af en toe wat van die hinten dat emoties nog bij de pinken zijn in het lief senso motorisch geven en nemen van genegenheid wij cirkelen wederzijds in de kleinste radialen van verbondenheid…

wij hebben samen geschilderd maar meer dan de techniek van eenvoudige streken kon ik jou niet geven jij had gewoon dat heerlijk naïef creatieve in vorm en kleur waarbij verf en kwast de bloemen geurt alleen al je lach lichtte met goud schaduwen uit donker en koud in metamorfose naar vitaal oud rijkdom schitterde in het elan…

zij heeft nu al de lyriek van een sopraan ik bas mijn partij daarvoor begon ik onderaan wij hebben een koor met tal van ontbrekende stemmen maar door de kracht van ons werk staan wij samen sterk we zijn niet elkanders dissonanten daarvoor hebben wij twee passanten die boven de partituur zitten te snuffelen en met hun…

ik voelde hoe de lucht dunner werd toen jij binnenkwam pigmenten op de muren kleurig oplichtten door harmonisch samenzijn in een verhelderende schijn werden onderlinge blikken steeds klaarder klonken stemmen duidelijker in een meer verfijnde articulatie jij zorgde met een bijna magische update dat ruis en stof verdween misverstanden…

ik zie hoe kleuren in haar ogen ongewenste gedachten leidden naar een harmonisch model hand op de schouder vertrouwelijke woorden in het samen zoeken naar compromissen waarin niemand zijn eer zal missen lach en humeur bloeien op waar emoties hand in hand gaan op weg naar het gezamenlijke perspectief jouw ja en niet mijn afwijzing…

ik was vandaag op zoek naar stukjes warmte en liefde in een wereld die enkel kou en kilte tochtte nog hielden mooie herinneringen en intense belevenissen mij als een comfortabele jas op temperatuur ik had die opgelapt met gevonden stukjes geluk waarvan ik de waarde pas in tweede instantie eindelijk zag met passen en meten…