Alle inzendingen van wil

jij pluizenbol een handvol zwart dat verenschuddend fluit af en toe het nest af duikt in woeste lentevluchten kijkt me aan uit groen dat pas ontloken is vliegt en flitst naar prooien die zich levend plooien in jouw bek je schaart de wind knipt in lucht je vleugels uit probeert een steile klim hoogte zit er nog niet in en duikelt…

je geest is altijd vrij geweest tijdloos in het schouwen je lijf is meer verblijf om tijdelijk van de eeuwigheid te houden je vloog, ontsnapte aan verplichting landde in een andere belichting bezielde eeuwenoude graven raakte aan wat koningen ooit zagen je zag het roerloos meer van glas dat plotseling verscherfde als de wind heel even…

weer loop ik op het maagdelijk groen de dodenakkers bloeien verliezen in roodwit hun bloem op de uitgestrekte velden ze glooien in de ochtendzon de naam op marmeren stenen gebeiteld is hun laatste woord niemand weet meer van de moord op deze vaderlandse helden in het fluisteren van de wind hoor ik vaag nog de sirenes angst en pijn zijn…

nog brandt de wereld niet maar ook het korstmos genereert steeds minder leven oceanen zijn niet meer vergeven van plankton en verrijkend visbestaan aarde rest nog slechts het temporele gaan woede marcheert laarzen naar het front waar zombies vechten om wat grond om daar hun eigen graf te graven het kernwapen gaf in handen van geraffineerd…

ik zag je staan, een sprankelend verschijnen je brak het licht en filterde in kristallijne kleur het zonneschijnen ik proefde je in dorst die niet te lessen was mijn lippen vochtig omdat ik jou niets meer te zeggen had je gleed naar binnen in een passen dat de maat gemeten had je smaak was zo apart dat ik je nooit vergat we paarden…

in de verte woeden branden verteren levens zonder handen strijden zielen om bestaan je proeft de wind in tijdloos gaan ze is zwanger van herinnering uit tijden dat het beter ging nu kermt ze en jaagt restanten bulderend naar alle kanten ze smoort de lucht zucht haar gif in stikkend sterven niemand zal de aarde erven, want het…

ik mocht je huis betreden de gang was donkerlang je kamer was een lach en in je ogen zag ik alle kleuren van het bloemetjesbehang je lippen kusten uitzicht op een verre horizon die pijlsnel nader zwom toen zwoele blikken liefde vroegen zonder schikken ik opende in diepte die de tijd verzegeld had jouw overgave maakte passie los…

de stilte doet je pijn door het niet aanwezig zijn van koesterende armen een diepgevoelde kou die je niet meer kan verwarmen je keert weer terug naar overleven, oogt nog vrolijk maar je hart heeft weinig meer te geven door de tralies van je kooi je hebt je oren dichtgestopt het geluk goed afgeklopt en kleed je ongenaakbaar maar je…

ik was nog warm van ons bed toen jij met stenen tafelen de liefde brak verbrandde in het vuur van eerlijkheid de braamstruik vlamde fluisterde je spijt ik leidde je de hemel in tot jij verdween en weer verscheen met Gods geboden je rechtte waarheid die geen bocht meer nam verschoonde je geheugen van de leugen houden van hier…

je koestert stilte omdat woorden pijn doen op papier gekwetst ben je door zinnen die je raakten diep van binnen je wilt alleen herinnering aan onze grote liefde verder in een nieuw begin als vrienden uit elkaar terwijl de hartstocht laaide bleek slechts een loos gebaar je zocht een reden om mij ongewenst te maken, zelfs vriendschap…

je blonde blik die grijs-blauw stilte eist je schouders iets gebogen omdat je houding heeft gelogen in liefde die verijst je groeide in ontluiken sloot de wereld buiten pelde laag voor laag je schaamte af en gaf je voor het eerst we reikten naar een hoogte die geen einde kende hemels was de weg erheen jij ging, ik volgde alleen…

je proeft de hete lucht gespreid aard je de rots je geest verlaat de tijd in rimpelloze vlucht zand straalt de eonen terug, de wind waait vroeger in een lange zucht geurt naar eerdere bewoners emoties in gepleisterd wit het leven hardt en stikt in de natuur, door bevingen spuit bloed tegen de muur ploegen met een steen groeien…

de lucht strakt blauwer in een zinderende zon schaduw krimpt tot iel bestaan, de hete wind laat je niet verder gaan je vingers spelen met de tijd op rotsen uit de eeuwigheid je raakt ze strelend aan met handen die verbanden leggen in hun stil vergaan je drukt je lichaam tegen steen dat weet en in structuur geen enkel voorval meer vergeet…

er woedt oorlog in mijn zieke lijf bloed jaagt op rebellen die mijn cellen aan het koppensnellen zijn de strijd is heftig en de hitte jaagt naar negenendertig-vier lymfocyten openen de aanval uit hun hoofdkwartier de schepper kijkt en grijpt niet in, mijn lichaam doet haar eigen zin de antibiotica is niet van boven waarmee ik nu…

je raakt mijn huid de wind waait rimpelend je warmte fluistert zomer in geluid je maakt kringen zichtbaar achter moegesloten ogen vibrerend geel danst hemel tot geheel randen neigen rood van het verbranden buitencirkels zijn aan het ontvlammen in een vage pijn je smelt een gat in mijn gedachten ik laat je gaan met open ogen…

het leven is koud te oud om nog lente te bloeien adem tekort krachten verloren bloed lijkt bevroren het wintert te lang in donkere luchten tijd lijkt te vluchten kiemen zijn op het groen is te klein om te groeien ik koester nog kleur uit voorbijzijnde zomers proef steeds hun geur kom maar mijn bloem die zon weer laat schijnen…

waarom zit je zo stil met vleugels die trillen kom, fladder wat rond er zijn bloemen genoeg die jouw neerstrijken willen ze openen hun hart om met jou hun wereld te kleuren breng ze wat stuifmeel en ga met je lippen hun stampers eens keuren ik zie in je ogen het speuren je lijfje vult zich alert met de meest verleidelijke geuren je…

ben jij de koningin in vlindersvleugelpracht die ik alle kleuren van de hemel bracht in paradijselijke nachten nu zit je op de troon in vervagend wonderschoon en spreekt je negatieve oordeel uit over dieren met een andere huid je toont rechtschapen maar ook jouw lusten kon je niet bewaken eindeloze vluchten lieten ons aan liefde…

schubben gebroken vleugels gezet je kleuren zijn in mijn handen ontloken tot een schitterend palet je keek in mijn ogen ontspiegelde pijn had nooit kunnen dromen dat je ooit zo volledig jezelf weer zou zijn je vloog op uit mijn koesterende handen die vrijheid kon je niet aan thuist moest je landen om daar als rechtschapen weer…

hij telt treden van de trap tegels van de stoep hoort de hoeren klagen stelt geilheid langer op de proef door de tweestrijd van het wagen telt zijn geld en kleedt ze uit in vensters die om aandacht vragen hij geeft zich bloot haar naaktheid stijft zijn wisselgeld wordt keihard uitgeteld…

je oogt verlegen tongt een glimlach die rood spreekt een mond vol kleine tanden die hunkert naar een beet je blik is zacht ziet minder kleur dan ooit gedacht de koele schijn van je gezicht vertekent altijd pijn zwart haar chaost in zijn pieken, erin kroelen is genieten nog sluier je je angst en wacht de uren af kom…

je verschuilt je als het giet droomt zon in het verschiet je schaduw speelt de hoofdrol ook al wil je dat vaak niet jouw gevoelens zijn decor ze kleuren met verschijnen in belichting zullen ze verdwijnen dan gaat haar stem weer voor ze spreekt van echt terwijl jouw emoties figureren de sterkste zal triomferen ze weet van goed of slecht…

ik heb je godvergeten lief jaag alle duivels weg die van je houden laat ze waarheid zweren op de bijbel die ontrouwen het zijn valse goden met geschenken die je laten denken aan liefde die met warme ogen je een gouden toekomst doen geloven je zwaait met sluiers en onthult voor wie wil kijken er is niemand om te vergelijken vrienden…

wie maakt uit hoe wolken zich plooien hoe wind licht zal verstrooien in jagende gang mij maakt het bang bang voor hun schaduw voor het zwart van de bui en de stortvloed van regen ik kan er niet tegen dat onbestemde gevoel te zijn zonder doel, te zijn om voor niet te leven geven lijkt de moraal opgevoed met dat ideaal voel ik me…

Wat is dat, "het vasten", in het jaar van de Heer? Het eindigt met Pasen, Hoe zat dat ook weer? Geboren met Kerst, bij de beesten op stal. In de kou en armoedig, met herders en al. Zijn boodschap, in pijn en bespotting volbracht, toont ons idealen en liefde, vermoord onder menselijk gezag. De dood overwonnen, herboren in God. Dat…

nu is mijn leven te geef ik open stallen en hallen van mijn eigen kasteel kom maar publiek vergaap je aan zwaarden koetsen, ridders en paarden droom in het bed waar we vrijden en sliepen voel aan de muren de aanval van toen het bloed in de groeven de sporen van hoeven kijk naar de brug de stinkende grachten denk even terug hoe…

ik orakel labyrinthen spoorloos zonder hinten spreek alleen met zon en wolken om me heen de hemel is gesloten de ruimte is te groot maar ik ben vastbesloten een weg te vinden uit de dood handen reikten trokken terug omdat de hitte te intens was om te leven ze keerden mij de rug nog zie ik je lach, ogend naar de horizon herinner…

er zweven engelen in de lucht, ik pak ze stuk voor stuk en zet ze op een rij hun vleugels licht gebogen dichtbij elkaar schoven bekijken ze me hemels blij dan spreken ogen die naast God het donker ook gedogen dat er vaker liefde wordt gewenst ik kijk ze aan en voel me een slecht mens gelukkig breekt de lach weer door en worden…

Etalages vieren Pasen, met iedereen een eigen ei. Lente bloeit in vazen, een processie loopt voorbij. Je koopt vandaag geloof, het vasten is geweest. De kater van de carnaval, is nu een lief geel beest. Waar is het avondmaal, het kraaien van de haan. De profetie van de verrijzenis, ook judas zat daar aan. Wie ziet nog de drie kruisen…

al een tijd lang hoor ik kinderkoren breken takken in verbaal geweld van bomen die maar niet tot lente willen komen ik kan geen rots verpulveren zoals ijs, mijn waterstromen worden steeds gespleten door obstakels op hun lange reis ooit gaan ze weer samen vloeien in de delta bij de zee water zal zichzelf herkennen want het kabbelen…