biografie: Anna

Krijg het heen en weer! Alles wat mijn gemoed beroert Verbeeldingen van goddelijke bestemmingen Goden die zich bijna bij naam laten noemen, alsof de blindheid van mijn verloren tijd het elastiek van mijn gymnastisch verleden verder en verder oprekt tot een spagaat tussen Gulliv...

Ze draagt haar zijde als een tweede huid een fluistering nog vóór een woord ontspruit De plooi verbergt wat aarzelend in haar leeft alsof de vorm betekenis vergeeft De snit belooft wat nergens wordt behaald een zekerheid die zwijgend wordt vertaald Want wie zich tooit met glans en met vert...

een draad in de wind het ongezegde spant zich vogels wijken uit

Voetbal blijft mij telkens opnieuw verbazen alsof ik niet op een tribune zit maar ben opgeroepen als getuige in een tribunaal, er wordt van links naar rechts gespeeld alsof recht een richting is overal klinken dezelfde woorden straf overtreding bezit buitenspel balbezit als ou...

De wenteltrap draait ik stijg en daal tegelijk wie was hier het eerst?

zware onweerslucht mijn binnenwereld kleurt mee in zwarte tonen

Eigenlijk woonde ik mijn hele leven kennelijk te ver. Of misschien was het anders en was jij degene die verderop lag. De rit naar mijn huis, naar hoe ik leefde, bleef een afstand die zelden werd afgelegd. Ik kan de keren nog tellen dat je kwam. Bijna op één hand. Tellen doe ik niet...

Het gewicht van de bagage zal groot zijn, niet om wat gevuld is, juist de leegte weegt, onuitgesproken gedachten, het luisteren naar gevoel tijdens het ronken van een motor Gewichtig gewicht, niet voor degene die niet draagt of niet dragen wil, misschien ook niet ka...

Plotseling begrijp ik het geheugen is de echo niet het bestaan zelf

Tussen wat geweest en wat nog geen vorm heeft hier, bouw ik een ochtend.

Een zakmes in de melk de melk onveranderd wit alsof scherpte niet in staal woont maar in wat onzichtbaar verschuift de middag vol schaduwen zonder oorsprong een steen op tafel tegen de avond meer tafel dan steen alsof de tafel zich de steen herinnerde uit een halfopen lade de geur van...

vandaag alweer mooi weer de buur verschijnt, hetzelfde weer we knikken naar de blauwe lucht alsof daarin iets groots zucht van mei naar juni is het snel gegaan van daar naar vroeger nog sneller gedaan een stadhuisplein, een koets, een vorst een eeuw die naar wat zonlicht dorst zo groeit ...

Ze zeggen dat zorg nabijheid is, maar niemand spreekt over de plekken waarin een mens langzaam verdwijnt onder formulieren, schema’s, goedbedoelde handen alsof afhankelijkheid een taal wordt die je ongemerkt gaat spreken eerst laat je iemand je jas dichtdoen later je dagen ordenen je he...

Zij werd midden in de nacht door schijnwerpers verlicht, alsof een lichaam geen lichaam was maar een plaats delict waar anderen zich over bogen de opdracht was al gegeven bescherm haar tegen zichzelf, alsof het zelf iets gevaalijks was geworden iets dat vastgebonden moest...

hij stak de regels over alsof het smalle sloten waren tussen weilanden in november niet rebels eerder moe van het wachten aan de juiste kant hij liep door rode lichten met de stilte van niemand die nergens meer op stapt mensen noemden het roekeloos maar ze zagen niet...

de motor moe in vroege kou een dunne rook langs grauw metaal te lang het draaien zonder vuur de ochtend wachtend langs de straat huizen zwijgend achter glas lichten bleek in natte ruiten een motorkap halfopen stilte kou verzameld in het ijzer geen zichtbare breuk geen...

Kijken naar het zijn zoals naar licht onder een gesloten deur- stil, zonder bedoeling. Langzame dagen door een witte kamer. Tijd langs muren zonder klok, zonder richting. Eerst, stilte als rust. Later, het verdwijnen zonder vertrek. Een lichaam steeds doorschijnender Een gez...

Handen vastgeroest in vertraagde tijd, alsof pezen draden werden van stof en krijt vingers vol stilte vol sleutels zonder slot in de polsen hing een klok achterstevoren waar seconden als vonken door het zwijgen verloren en ergens een stoel van waterlicht- waar een jas van...

Geen strijd van goed of kwaad maar lagen waarin stilte staat een schaduwvorm een lege huid een naam die langzaam dooft van binnenuit geen wolven in het innerlijk veld geen tanden door verhalen geveld slechts gestalten zonder gezicht, bijna mensen in tegenlicht de donker...

bed zonder poten zweeft net boven de grond alsof het weigert de zwaarte van dagen, het dragen van lichamen te erkennen als wet hier ligt men niet neer maar hangt tussen vallen en rust tussen zijn en verdwijnen de vloer blijft, wachten op wat nooit meer neerkomt, alleen...

zij zou graag de mens ontmoeten die geen diepte kent en niet valt iemand bij wie niets openscheurt niets schuift niets onverwacht gestalte krijgt of knalt geen bergen die zich verheffen geen randen om zich aan te verliezen geen lege kamers waarin iets achterblijft dat in stil...

neem mijn hond slaapt zij Als ze wakker is geeft haar lichaamstaal hoe haar stemming is zij volgt wie haar voedt een zoet volgster is van A,H,J,en Z haar alfabet schooiend zoeken naar een terloopse aan over haar kop

In haar nacht valt de wereld stil en zacht, de tijd vertraagt verliest haar kracht is denken helder onverwacht niet zwaar niet door iets voortgebracht maar vrij, een stroom die rustig verder wacht zij ziet de kamer in gedempt licht een glas, een bord, een leeg gezicht van dinge...

Als zij maar één voetafdruk achterlaat dan is dit geen spoor maar de aarzeling in de aarde één afdruk alsof de grond haar even droeg en daarna vergat alsof ze kwam zonder arriveren de tweede stap bleef uit, bleef hangen ergens tussen willen en verdwijnen wie kijkt ziet g...

Boven de rand waar geen paden meer gaan blijft iets achter dat niet kan vergaan geen stem die vraagt geen hand die weegt alleen wat ademt zonder dat het beweegt een zachte vacht tegen een koude steen geen prijs,geen reden geen moeten,geen tijd alleen een blijven een stille nabijhe...

Een brillenglas, lang zoekgeraakt lag plots weer waar het haar ooit had geraakt geen aankondiging, geen spoor maar helder lag het daar weer voor door krassen heen door vallen en tijd droeg het nog steeds dezelfde helderheid alsof wat kwijt was nooit verdween maar gewa...

te licht om te vallen te leeg om te staan geen spoor dat haar hield geen plek om te gaan woorden verwaaiden nog vóór ze ontstonden haar naam lag verloren in ongekende gronden ze liep door het leven als langs een rand zonder gewicht zonder tegenstand geen begin dat bleef geen...

Spiegelend in een waterplas ziet zij niet wat er is maar wat achterblijft wanneer het kijken zelf verdwijnt het oppervlak liegt niet het herhaalt slechts wat zich aandient zonder het te begrijpen daarin herkent zij zich een bestaan dat geen kern draagt, alleen weerkaatsing ...

ik ben een anomalie een stille afwijking in lijn geen buigpunt dat zich voegt geen scharnier zegt zo moet het zijn maar in mij keert iets om een trager innerlijk bestaan verdragen wordt hier Anders geen last die buiten blijft staan maar een dalen naar binnen waar elke stap zich hers...

het vraagt niets geen richting geen terugkeer geen vorm waarin iets moet passen wat omgeeft houdt zich afzijdig laat niets wordt opgeroepen niets vastgelegd en in dit uitblijven verschuift iets onmerkbaar- geen zoeken meer naar waar te zijn, maar het vallen in wat niet vra...