inloggen

biografie: Fleur Bourgonje

Nederlands prozaschrijfster, dichteres en vertaalster (Achterveld, 1946). Woonde en werkte enige jaren in Parijs in een opvangcentrum voor vrouwelijke clochards, maar vertrok in 1971 naar Zuid-Amerika waar ze gedurende een tienjarig verblijf in verschillende landen woonde. Ze schreef reportages en artikelen, en publiceerde een studie over armoede en prostitutie in Zuid-Amerika. In 1980 keerde ze terug naar Nederland, waar ze begon te schrijven over haar ervaringen met de verschillende regimes en over de staatsgrepen en de terreur in Latijns-Amerika.

In 1985 verscheen haar roman Spoorloos over de positie van vrouwen onder de Chileense en Argentijnse dictaturen. Eigenlijk zou ook gesproken kunnen worden van een bundel sterk op elkaar betrokken verhalen, waarin de hoofdpersoon (Hanna) het bindend element vormt. Deze Hanna vertoont sterk autobiografische trekken en treedt voor de beschreven vrouwen en hun omstandigheden op als toehoorster en verteller.

In 1986 verscheen het libretto voor de opera Valparaiso waarvoor Boudewijn Tarenskeen de muziek schreef en die werd uitgevoerd door het Nederlands Blazers Ensemble. Ook in deze opera wordt de terreur in Zuid- Amerika aan de kaak gesteld. Het operalibretto Flora Tristan (1991) gaat over de Frans-Peruaanse feministe van die naam uit de negentiende eeuw. Louis Andriessen componeerde er de muziek voor. De novelle De terugkeer (1986) is weer sterk autobiografisch. Het behandelt de gevoelens en overpeinzingen tijdens een reis van Parijs naar Amsterdam in flash-backs, waarbij vooral persoonlijke relaties een rol spelen.

In de roman De bedriegelijke warmte van vuur (1993) komen thema's aan de orde die ook in eerdere korte verhalen een rol spelen, zoals in De verstoring (1991). Deze thema's betreffen de vaak doelloze reizen naar verre oorden om inzicht te verwerven in het eigen ‘ik’, terwijl intussen het eigen bestaan en de relaties daarbinnen op het spel gezet worden. De personages in deze romans en verhalen blijken vaak eenlingen, zonder binding aan plaats of personen, voor wie alleen de droom nog troost kan brengen. Dat verlies aan zekerheid en gebonden- of geborgenheid speelt een belangrijke rol in het lange epische gedicht Van eenheid de breuk (1991), dat gebaseerd is op een verbroken relatie.

Fleur Bourgonje vertaalde werk van Sergio Ramirez Mercado en Mario Benedetti. In 1986 ontving ze De Gouden Ezelsoor voor het best verkochte debuut van 1985 en in 1988 ontving ze de Betje Wolffprijs voor haar ‘onafhankelijkheid van geest’.


Inzendingen van deze schrijver

13 resultaten.

Je bent alleen

gedicht
4.0 met 100 stemmen aantal keer bekeken 2.005
Je bent alleen met wat je weet. Je kent je hoofd van binnenuit, voelt hoe het hart vergeefser reikt naar wie voorgoed erbuiten blijft, hoort dat de stem geleidelijk verstomt je schrijft nog tegen het vergeten in, verwoed, met inkt die uit je aderen druipt tot adem stokt, ook voor je...

Het kerkdijkje

gedicht
2.0 met 21 stemmen aantal keer bekeken 7.866
Het kerkdijkje is dichtgegroeid met wilde struiken, het land licht braak. Verder dan hier kan ik niet terug: het prikkeldraad - geroest - waaraan Gijs B mijn haren vlocht en hard wegliep, en lachte zoals ik later heb zien lachen in de buurt van prikkeldraad; het desolate...

Luchten

gedicht
3.0 met 32 stemmen aantal keer bekeken 10.691
Kom want ik wil je de zon laten zien zoals ze hier haar laatste licht laat vallen tussen de bergen, zoals ze druiven rijp maakt en nevel uit de nacht perst. Kom want ik wil je wil je in mijn eigen taal zeggen je in mijn herinnering naast me neerleggen om naar de zon van het zuiden te...

Verdwijnen is bewijs van tijd

gedicht
4.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.957
Verdwijnen is bewijs van tijd. Een uur verstrijkt, dag, eeuwigheid uitmondend in wat vergeten lijkt. Bedrog. Je raakt iets of iemand kwijt, zoekt verwoed in stapels onwaarschijnlijkheid, haalt overhoop, kamt uit, weigert te slapen want in de slaap verschijnt steeds wat verloren werd zonder...

Graven

gedicht
3.0 met 40 stemmen aantal keer bekeken 65.763
Ach de graven. Niet die in het zand niet de lange gaten in oogverblindend witte muren niet de gevulde urnen of de sarcofagen aan het eind van een onderaardse gang maar de graven in de hoofden, de ongebalsemde beelden die 's nachts tot leven komen. De monden die zich laten horen als het...

Scheuren

gedicht
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 4.220
Je breekt niet, je gaat een heel leven mee, lichaam. Strak sta je om me heen, herkenbaar, huiverend, als ik de grens oversteek en het niemandsland in loop. Je vermaant; stel je niet bloot, zeg je, val niet ten prooi aan de vogel die rooft. Ik kan van jou niet weg: je splijt niet slaat...

Amsterdam

gedicht
5.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 2.007
Weer varen boten langs het raam. Ze zijn met vingertoppen te raken, varen veilig van eeuw naar eeuw recht op de haven aan. Een hoge stem zegt het ontstaan in drie talen, zo en niet anders is het gegaan met specerijen en slaven, de vrouwen stonden klaar onder hun fluwelen rokken en de mannen...

Visarend

gedicht
2.0 met 41 stemmen aantal keer bekeken 8.259
Iemand zei je moet je vaart versnellen om van verleden los te komen, je moet als een voertuig in z’n vrij de heuvel af niets houdt je bij, niemand heeft nog een naam, precieze tekeningen rekken tot strepen die aan het eind van de zindering abrupt de grond in gaan wat je weet raakt...

Haar handen onklemmen licht

gedicht
2.0 met 63 stemmen aantal keer bekeken 19.188
Haar handen omklemmen licht. Wind houdt haar gaande, steeds verder weg van wat zij weet, van wat haar voorkomt als echt, het bestaande, tastbare: van een lichaam het gezicht, van eenheid de breuk. Verkoolde rest van wie, brandend, onverbrekelijk...

De straat

gedicht
4.0 met 24 stemmen aantal keer bekeken 14.811
De straat wordt onderbroken door een blinde muur. Was de muur altijd al blind en dwars op de straat? Hier liep Regina - afwezig - in de val hier werd ze van dichtbij beschoten. Stond niemand stil, hoorde niemand het schot in haar hoofd, in haar droom? Was de muur, was de...

Hoe ver moeten wij gaan

gedicht
3.0 met 10 stemmen aantal keer bekeken 7.008
Hoe ver moeten wij gaan: tot aan het punt waar alle harde angsten samenvallen in nog heter zand? Waar is dan rust; waar kruipt de slang niet meer naar de dichtstbijzijnde, de weerloze; waar ligt zij stil, zonder haar venijn? Voorbij het boze oog. Voorbij de zwarte vrouwen van de...

Wat zij ziet is een groene zee

gedicht
3.0 met 28 stemmen aantal keer bekeken 7.981
Wat zij ziet is een groene zee, vissers die vrouwen verleiden. Vis die kuit schiet. Vereelte handen in klei - Ondergelopen land. Veerboten heen en weer tussen wat gezocht wordt, gezonken blijft - Bodem die bij eb boven ligt: de ongevormde, de diepste laag De...

Wat waar gebeurde

netgedicht
3.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.111
Het was een beeld. Bericht in de krant. Niet meer. Boven een eiland hebben twee geoefende springers elkaar geraakt. Hun verstrengeling duurde heel even. De parachutes liepen leeg. De lijnen luisterden niet langer naar bewegen van ledematen. Als stenen kwamen ze neer. Hadden ze tijd om...