biografie: Jan Frackiewicz
Mijn naam is Jan Frackiewicz. Heden maak ik mijn 33ste zomer mee. Breekt echter onherroepelijk de herfst aan dan zal het veelkleurige lover voor de 34ste maal in mijn leven, neerwaarts langs me heen dwarrelen. Ik ben een Groot-Nederlander en een Vlaming . Ik ben een Waaslander en een Lokeraar. Maar ik ben ook een Europeaan, een zoon van Mundus wiens wortelen tot in Polen schijnen te rijken. Tegelijk blijk ik een Kerktoren-Provinciaaltje dat volmaakt gelukkig lijkt te zijn met dromen over het Arcadische Daknam: Het Dorp van mijn Voorvaderen. Thans een deelgemeente van Lokeren. Het is op haar brakke grond dat ik dag na dag, probeer te groeien als mens en kunstenaar. Hier in Daknam - Lokeren aan de Durmeoevers, met mijn voeten diep in de bodem geplant kijk ik met grote ogen naar de Kosmos terwijl ik haar schoonheid oogst en haar geheim ontfutsel...
Ik dicht en bewerk de taal om Het Verleden -waaronder ook mijn verleden, aan 't heden en de toekomst te kunnen hechten. Om mijzelf en mijn omgeving van een narratieve continuiteit verzekerd te weten. Ik schrijf poëzie, proza en maak muziek om de reis die ik maak doorheen mijn levensdagen consciëntieus in kaart te kunnen brengen. Om de verworven aaneenrijging van momenten, indrukken en wederwaardigheden tot een immer uitdeinende symphonie te bewerken en ze nimmermeer te verliezen aan de Vraatzuchtige Vergetelheid. In plaats daarvan wil ik mijn zielenvruchten delen met jullie, gewaardeerde lotgenoten en medereizigers die tijdens jullie eigen Oneindige Oddysee langsheen De Tijd, doorheen De Ruimte, toch geregeld mijn levenspad betreden. Ik hoop dat jullie er wat aan zullen hebben.
- Waarover gaat mijn poëzie?
Ik wil met mijn poëzie (maar ook met muziek, beeldende kunst, fotografie, film, strips, enz...) een mythologie voor, in de eerste plaats - Daknam, Lokeren en het Waasland maar ook Vlaanderen en De Nederlanden creëren. Aangezien die mythologie voor een deel artificieel zal zijn noemt men dit eigenlijk een 'mythopoeia' (zie bv. J.R.R. Tolkiens 'Middle Earth') ik zal niettemin ook puren uit de vele sagen en legenden die het Waasland rijk is en mij ook geregeld baseren op de archetypes van De Monomythe; de oermythologie waarvan vele themata in zeer veel verschillende culturen terugkeren (Oude Grieken & Romeinen, Oude Noren, Finnen, Egyptenaren, enz...) Daarnaast maak ik ook gebruik van de zogenaamde 'Cthulhu Mythos': gebaseerd op de verhalen en het bijhorende pantheon van kosmische creaturen uit de koker van schrijver-dichter H.P. Lovercraft. Deze Mythos werd verder uitgebouwd door generaties van zeer uiteenlopende schrijvers en dichters (bv.: Clark Ashton Smith, Robert E. Howard, August Derleth, Jorge Luis Borges, enz...)
Op langere termijn zou ik trouwens graag bijdragen aan mijn 'Waasland Mythos' zien ontstaan van andere dichters (of kunstenaars) om zo tot een rijk, coherent en episch canon te komen. Ik durf te hopen...
Tot slot nog dit: waar nodig zal ik steeds een verklarende woorden- en namenlijst bijvoegen.
Inzendingen van deze schrijver
12 resultaten.Danser in Elysion
netgedicht
4.8 met 4 stemmen 
662 Mijn zus beitelde haar afscheidswoorden
diep in mijn hart, in het eelt op mijn ziel
was vrij toen ze in vergetelheid viel
zoekend naar het licht dat elders gloorde
Zag haar weer in droom - vanop 'n grazig strand
haar drijvende graf deinde zachtjes mee
op Darckheims groen-golvende meersenzee
'n wijze wind blies d'r naar de overkant
Want…
Lofzang op het Leven III - Niet langer van de Oude Wereld
netgedicht
4.5 met 2 stemmen 623 Daar werden wij mystieke minnaars;
ginds in 't hart van Wasias boomgaard.
Onder loverrijk gewelf-
't met ooft getooide bladerdak,
dwaalden wij langs collonades-
schorsbehangen zuilengangen.
Dronken wij scharlaken wijnen,
proefden van 't gevallen fruit.
Het geestbedwelmend zoet parfum,
verstrooide onze naakte huid.
Daarginds in 't hart van…
Ode an de Leegte IV - Epiloog
netgedicht
4.0 met 1 stemmen 470 ’t Verlaten en vervallen vacuüm cumuleert
een maalstroom van atomen, tollend zonder tal.
O, de profundis, waar het stof zich hergroepeert
in glorierijke weergeboorte van ’t heelal.
Het afval stroomt doorheen de hel van ’t universum,
waar tot op heden oude Chaos werd beleden.
Na reconstructie van het ruimte-tijd-continuum;
het losse stof tot…
Lofzang op Het Leven II - Openbaring
netgedicht
3.8 met 4 stemmen 631 Herinnering geschilderd door een meester;
impressies van de broeierig, rode dagen
waarin het vreemde, amarante vuur
mij zinnen streelt, me onderhuids beroert.
Haar wonderlijke schoonheid lijkt omgeven
door een indolente dorpsidylle.
Zij accumuleert de werkelijkheid en
buigt daarbij de tijd en ruimte om.
Gehuld in dit gehucht van alledag…
Lofzang op Het Leven I - Het Ontwaken
netgedicht
3.6 met 5 stemmen 648 Na de twaalfde zomerwende
voleindigde mijn welpentijd
en overheerste ’t onbekende;
‘k begon de reis oningewijd
Een gulle gift van oude gronden,
door de Tijdstroom zelf gevoed.
Rede en waanzin zijn verbonden
in Darckheims ambrozijne bloed.
Van oudsher woedt de Meersenwind,
die aangevuurd werd door mijn geest
en nimfenvrouwen heeft bemind…
De bibliothecaresse
netgedicht
4.8 met 4 stemmen 792 I.
Een trireem bezeilt de Middelandse zee
en banjert over blauw-azuren baren.
Er vliegt een meeuw op hoge winden mee,
een zachter briesje streelt Hypatia’s haren.
Zephyrus schenkt haar z’n gunstige zegen;
hij keurt d’r zoektocht naar de waarheid goed.
Krijsend spreekt een albatros hem tegen
en waarschuwt haar voor nakende tegenspoed.…
Prelude op een Pastorale Elegie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen 499 De oude man betreedt begraven jaren
in de crypte van een dorpsidylle.
’t Noodlot zit hem dichter op de hielen,
dáár waar giftige adders glibberend paren,
met de schimmen van verwrongen eiken
en de contouren van de kromste bomen.
Die als stille wakers ’t dorp omzomen
waar huisjes onder ’t juk van tijd bezwijken.
Leeg, lukraak geplaatst en ingevallen…
Vergane vriendschappen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen 770 Ze falen als vrienden en broeders
als verwanten en hoeders
wiens bier-bevloeide lippen
klatergouden woorden baren
hun herhaalde eden van trouw
blijken lichtzinnig gezworen
de holle wind verklankt
En ja, ik begrijp hen wel
soms ben ik de woeste zee
en tracht ik te tonen
wat in mijn inktzwarte diepten huist
wat gezonken en gebroken…
De ruïnes van Arcadië
netgedicht
4.7 met 3 stemmen 533 Weemoedig volgt een oude man
de opbouw van het schaduwspel.
‘t Herscheppen van verloren dagen;
In de mist ontwaart hij ’t meisje
- de dochters van Arcadië zijn
boven Lethes stroom verheven -
Ze was zijn eerste ware liefde
thans verrezen uit ’t verleden.
In gratie – weergekeerde geest
Zij waart in ’t rond – in waardigheid,
haar rechte, translucente…
Ode aan de Leegte III - Het Ondode Land
netgedicht
4.0 met 1 stemmen 641 De holle zolen van mijn voeten
tegelen ‘t onbetreden pad.
Aan het einde van de route
wacht het gapend, zwarte gat,
Knaagt des werelds karkas kaal,
ontbindt de Aarde in atomen:
verwaait het stof, primordiaal
tot afgestorven sterrenstromen
Als doler over ’t dode zand,
voorbij de weg geslonken tijd.
Doelloos dwalend over ‘t strand
langs…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen 653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
Ode aan de Leegte I - Visioen in kristal
netgedicht
4.0 met 2 stemmen 488 In lang vergeten kamer wacht
een sombere eikenhouten kast
heur arabesken nervenpracht
door diepe tijd onaangetast
Verborgen glazen ingewanden
roemers, kruiken van kristal
die in vergetelheid belandden
en allen zwemen naar verval
Kelken eeuwenlang gevuld
met sanguinolente wijnen
thans in dwarrelend stof gehuld
aldus gedoemd om te verkwijnen…
