Alle inzendingen over haiku

De kerstengel van gips valt op de grond - vleugellam. Haar wollige muts vol krakende hersenen - geslepen schaats. Winter - gewaagd ijsballet op de gracht. Ze is onzichtbaar maar in alles om me heen ademt ze mee. Schaatsen - niets is mooier dan een vrije kuur.…

'Sterven: mijn beroep.' Vijftig jaar weerbarstigheid. Nu: met pensioen.…

Sparren en daken glanzen vol witte poeder; kou warmt sprookjeshart.…

het lage zonlicht tekent zachte schaduwen van de fiere eik op de hoge, blinde muur…

majestueus glijdt een blauwe vinvis door de zee geen drones aan boord…

de struik om de hoek piepkleine rode bloemen de hazelaar bloeit…

Herfstloof kleurt en valt; daarbij tonen talloze bloesems zich te vroeg. SPIEGELING Takken, kaal en grauw, hangen over de vijver, glanzen daar onder.…

Ik denk, een meisje, Ik wenk, Ik bewijs je, Mijn liefde voor jou.…

Geen levende ziel langs het glimmende asfalt. Trieste vervreemding. De gerekte lichttoortsen maken de weg tot rivier.…

De wind waait de herfst Door de straten in de stad, Doen d’bomen kalen…

Maan, gele avond Gekluisterd in Licht — een Naam Wolfsroedel, baken…

De winter nadert, De bomen zijn ontbladerd, Bloemen al verdord.…

Avondgloed daalt door de kale boom, waaronder een paardje zwart glanst.…

Ergens naar toe gaan. Je komt er ook weer vandaan. Maar de vraag is hoe?…

Klimaattop- nog even en het sneeuwt in de woestijn. Sinds de laatste klimaattop ijsbeert hij niet meer.…

je treurt zo lieflijk, zo sierlijk, zo gracieus, haast majestueus…

tanende bloeikracht bont kleurrijk wuiven bomen hun bladeren uit…

gedachtenflitsen rennen als een gekooid dier rond en rond en rond…

Ook met hondenweer Samen door storm en regen Een trouw ritueel…

Boven dorre hei van het najaar steekt hoog gras, geel, opwekkend uit.…

De kat en de muis, maakten veel kinderen blij, met razen door 't huis!…

menig blad van de rode en de groene beuk begint te kleuren gaat langzaam op weg naar het goud van de goden…

tussen de woorden zweeft een onbeschreven tijd in ruimtelijkheid zwanen op het meer poëzie zonder dichter een statig zwijgen vastgevroren leed op ijsvelden van de dood lege antwoorden een oplaaiend vuur de lucht likt haar hitte op de horizon slinkt het dansend water wast het grijze basalt rein een schoon ritueel…

perzikkleurig blad van de Japanse kersen dwarrelt dartel neer bedekt de vele graven met een zacht tapijt…

ook voorbij de grens zal het landschap lieflijk, weids en wonderschoon zijn…

de stuwwalstenen glimmen in de herfstregen als diamanten…

de aanblik van een herfstige moerascipres draagt me door de dag…

Soepuien snijden, zacht knappend door de rokken. Rustgevend geluid.…

In het stadsplantsoen omhelzen elfenbanken een knoestige beuk, tonen sterke heersersaard uit de vroegste wildernis.…

vanmiddag ben ik doodmoe en terzelfder tijd meer dan gelukkig…