Je draagt het licht van
nieuw begin, lichtvoetig, onbelemmerd
door gisteren. Met vleugels zo broos en ijl als een
droom van groei strijk je neer op de rand van mijn ontwakende geest.
Ik volg de lijnen op je
tere schild, een kaart van tinten die nog
niet gezien zijn.…
Op het hoofd een emmer
vrij en onbelemmerd
vertrouwen in een toekomst in dit leven
dat nu toch iets goeds wil geven
rijst en bloemen overal rondom
bij de nieuwe levensbron
geloof in betere tijden
hoop op minder lijden
door levenschenkend water
Lopen naar dit water...
Lopen voor je leven.…
drijven water langs de kant
bijna tot stilstand bomen verspreid
over een deel torsen het licht gewicht
takken rijpen het beeld
een fiets waar niemand op let helt tegen
de boomstam de stad is een koele klank
uit de beker van een trompet
op het ritmisch getik van een stap
zo krijg je behoedzaam vat op de maat
van de stad waar je onbelemmerd…
gondel
de verwachting was gedaald in het schuifelen
van passen en kinderen die trokken aan hun ouders jassen
de hemel sloot een donkere boog
over het vergleden glazen sprookje
en hield zijn eigen vertrouwde betoog
groot over de kleine groepen die zich oplosten
op weg naar hun huis dat de avond torste
wijd en bekleed met een zacht tapijt
onbelemmerd…
Hoe vrij en onbelemmerd jij langskomend seizoen
beantwoordt zodat je telkens in een nieuw jasje wordt gestoken
Het begint allemaal in lente met knoppen van waaruit blad en bloem ontstaan
terwijl de dagen worden gevuld met baden onder een (ont)wakende zon in licht en warmte.…
waarde lijkt verstomd
in niet aflatende vertelsels en verhalen
waarin het denken van gedachten
uit de sagen en legenden, ontstaat
voor iedereen in een mystiek geloof,
tussen feit en fictie, elk verwoord
met een eigen dictie in de genen
de realiteit heeft ons ingehaald, de
vloed van de overdaad in pixels op een
mythische scherm ons onbelemmerd…