415 resultaten.
Laat foto's spreken
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
528 hij streelt haar hand
in een dicht bij elkaar zijn
maar mist ogen en de lach
die hij wel ziet
maar niet herkent in
zijn vrouw die naast hem zit
er is geen gat in zijn geheugen
alleen de opslag wil niet deugen
van vroeger weet hij alles af
hij laat foto’s spreken
kleurt sfeer en stemming in
van gisteren is hij alles al vergeten…
De kou van stenen
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
568 hij schuifelt
gaat langs licht
met donkere plekken
tot hij niet verder kan
voelt tegenstand in
zoeken naar een opening
wil door
naar de andere kant
raakt met onzekere hand
ziet ruimte draaien
stapt zonder houvast
in lopen op de tast
de lichte plaatsen
zijn verdwenen hij rilt
voelt de kou van stenen…
Als ogen lachen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
599 hebben wij
het eigenlijk wel begrepen
dat niet alleen bloei telt
in een mensenleven
maar dat naast groei
ook de laatste jaren
vertrouwen en geluk
een eigen koers gaan varen
leren accepteren
dat complexiteit naar eenvoud
terug gaat keren en het vroegere
ontdekken nu afscheid nemen is
zij raken zacht aan leven
mompelen woorden die…
Verduistering
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
983 ze weefde een gordijn uit haar gedachten
en maasde er zorgvuldig het verleden in
het aller-langste deed ze over het begin
omdat ze toen nog dikwijls zat te wachten
doch op een dag had zij dat opgegeven
want er kwam immers niemand op bezoek
ze schreven enkel nog hun namen in een boek
en bezwoeren dat ze lang waren gebleven
maar zij het allemaal…
Kind
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.445 Het kind in haar wil rennen
ver weg van haar zorgen
Het kind in haar wil zijn
en niet wegkwijnen in pijn
Het kind in haar wil rennen
ver weg van haar zorgen
het kind in haar wil leven
in vandaag maar ook naar morgen
Nu wil het kind in haar graag spelen
maar zij kan enkel spelen met de wind
het kind in haar wil rennen maar
Gestorven is haar…
Verdwaald in de tijd
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
1.346 Langzaam verdwijn je uit je lijf
In vage reizen door het verleden
beleef je angsten opnieuw
Op de wand tegenover je bed
zie jij taferelen
die voor ons verborgen blijven
We zoeken je in een enkel woord
dat je af en toe ontglipt
En vinden je als een
in de tijd verdwaald kind terug…
Keek langs me heen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
648 ik heb je geroepen
maar je was al
naar binnen gekeerd
pakte je handen
om je te raken en laten
ontwaken uit lethargie
je lachte maar keek
langs me heen zonder
een blik van herkenning
leek blij met de aandacht
sprak onverstaanbare woorden
over wat jij in je geest hoorde
keerde langzaam
weer terug naar de onrust
van zoekende vingers…
oma - poëzieprijs 'Boekje Open' - 1996
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
1.461 Oma
Je rimpelige hand
trekt me terug
in het verleden
Je troont me mee
naar je kindertijd
Je hebt geen band meer
met het heden
Het leven geeft je
geen respijt
Ik voel het beven
van je hand
Je woorden blijven
on-af-gebroken
zweven
Je bent op weg
naar de overkant
Ik maak me van je los
en laat de liftdeur
tussen ons
schuiven
Buiten…
alzheimer...
netgedicht
4.6 met 42 stemmen
1.602 en in de flarden mist
van mijn verwarde geest
zoek ik naar mijn naam,
naar wie ik ben geweest.
ik dwaal rond
in mijn verleden tijd
maar stilletjes aan
raak ik dat ook kwijt.
Ik huil van wanhoop,
diep verdriet en pijn,
deze eenzaamheid, wie kan begrijpen
hoe dit lijden moet zijn.
maar soms, is er een flits,
héél even dat moment,
dan is…
het is zo ver
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
873 het is zo ver
na vijftig jaar zegt ze:
ik ken u niet…
Valt als een wit gordijn
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
664 herinneringen sneeuwen
nog niet erg hard
maar wel gestaag
de zuivere kristallen
die het binden
blijven helaas erg vaag
ze stuiven en dansen
ongrijpbaar door wind
speels als de lach van een kind
alleen in luwte
verpakken ze langzaam het zijn
binden is moeilijk te vatten
vragen blijven niet
aan het antwoord haken
onzekerheid valt…
Voortijdig gestreken
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
494 ik zag je
op de tak
koppie wat scheef
jij had alles wel gehad
vleugels die
niet wilden vliegen
voortijdig gestreken
door kaalheid en pijn
de zin in het leven
was je al even vergeten
omdat slapen rustiger
bleek dan ontwaken
toch laat je nog
het koppie niet hangen
in een intens verlangen
om bij ons te zijn…
De grote oversteek
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.158 Wij worden op de proef gesteld zegt de man en Jeronimo tuimelt de stilte in. Weg van de ziekenkamer, weg van necrotisch weefsel, morfinepleisters, de geur van dood. Hij loopt op de zeereep af en kruipt tussen de hoge helm.
Hier, op het balkon van het continent voelt hij zich thuis. Engelland is onmeetbaar ver, Engeland haalbaar.
De rust is tijdelijk…
Een snel dispuut
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
695 waar het vroeger
bliksemde in
een snel dispuut
neemt nu traagheid
toe met de minuut
antwoorden
hangen in de lucht
maar trekken
in een lichte mist
aan hem voorbij
hij kan ze
niet meer raken
wolken die
de hemel maken
het blijft een brij
toch is er soms
een open plek waar
een nieuw vergezicht
hem zekerheden geeft
die hij al tijden…
Afscheid nemen kon ik niet.
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.310 Je bent er nog. Ik praat met je.
Ik schenk je thee in.
Geef je een koekje.
Vertel van alles over iedereen.
Nee,ik ben je zuster niet.
Je laat me lachen en weer huilen.
Ik zet de bloemen op de tafel.
Zoek je tas na voor kam.
Je vertelt me over deze morgen
Nee,ik ben je zuster niet.
Je zegt me wat je zal gaan eten
En vraagt of je fiets…
De blik opzij
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
612 dagen gaan al trager
steeds vaker glijdt
donker de middag in
ontbijt en avondeten
zijn vergeten
honger is ook over tijd
wekken is een scene
wakker worden
is er eigenlijk niet bij
toch is er af toe
ineens de blik opzij
een lach die stilaan breekt
een onverwacht moment
dat in het brein
komt bovendrijven
zijn emoties afgeeft…
Huilt het alleen zijn
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
713 dagen tellen niet meer
de stukjes ontbreken
waarmee zij tot weken
worden geregen
niemand puzzelt er nog
foto’s verkleuren
de echtheid van het gebeuren
is slechts herinnering
toch schrijnt het gemis
huilt het alleen zijn
nog bittere tranen om
de hand die er niet meer is…
Geheugen
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
713 Aaneengeregen prachtige tijd, voortijlend naar de eindstreep,
jeugdherinneringen in kleur komen steeds dichterbij,
traag en onverbiddelijke is de vaste kille greep.
De midzomermiddag bracht een gouden zweem van waan,
ontastbaar, een enkele wankele gelukkige dagdroom,
die als eendagsvlieg, stervend bij schemer is vergaan.
Hoopvol wachtend op…
Vergeten te leven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
836 Hij staart achter zijn ogen
waar geen antwoord wacht
alleen van buitenaf is beweging
zij trekt de riem wat steviger
hoe vreemd kunnen ogen kijken
splijt hun wereld uiteen
hij loopt naar de verkeerde kant
het kind wrijft aan zijn kin
de man stamelt “oude gewoonte”
geeft hij zijn naam aan haar in herinnering.…
aangezicht
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
848 mocht ik ooit
je naam vergeten
en je tranen
aanzien voor een lach
weet dan dat ik
heb geweten
dat jouw gezicht
naast het mijne lag…
Kindvrouwtje
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.028 je wilt me lezen
met je vingertoppen
in je ogen die bevreemde blik
je trage stem vraagt wie ik ben
sjjjj
stil maar
sluit je ogen
en luister naar muziek van toen
ik wieg ons
met het kind, dat geen weet heeft
van wat leeft
in de diepte die ik ken…
De zoveelste ronde
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
608 vingers priegelen
met een touwtje
je hoofd zwaait heen en weer
je sloft
de zoveelste ronde
wilt u een koekje meneer
maar de trommel is leeg
je ogen en lach zijn
een schaduw van wat is geweest
zacht dansen
de stofjes in de
reepjes middagzon
je slaat
naar een bromvlieg
die je zelf verzon
ik kus je tot een volgende keer
hulpeloos…
Scherven schitteren
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
515 wanhopig werd het zoeken
naar de man die hij was
gebroken als glas
in scherven schitteren
de stukjes leven van weleer
ik vind hem niet meer
samen zijn we terug gegaan
soms klinkt in ontmoeten
zijn stem en lach weer van vroeger
langzaam worden
zijn foto’s uit verleden
de werkelijkheid van heden…
In omarming
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
629 zij kan nog lachen
om foto’s
uit de oude doos
met broze vingers
wijst ze haar kinderen aan
niet allemaal met naam
in warm geluk
is zij weer terug
genietend van die uren
pas bij het afscheid
komt weer de onzekerheid
in het zoeken naar vandaag
de vraag
van wie bent u er een
neem ik in omarming mee…
Spelen met de tijd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
538 jij ziet wolken
maar het weer
kun je niet duiden
bos kent voor jou
geen bomen meer
je kon ze allemaal dromen
zit te spelen met de tijd
terwijl vandaag
al door je vingers glijdt
nog ben je vriendelijk
maar de achtergrond
donkert onzekerheid
wij zijn vrienden
ook al weet je onze namen niet
blijven bij je voor altijd…
De donkere kant
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
590 ik zag de kracht
uit de lijnen in je gezicht
langzaam verdwijnen
groeven verdiepten zich
in het weinige licht
uit de donkere kant van het leven
toch waren je ogen
soms helder en kwiek
in reactie op de fysieke tragiek
zij spraken woorden
die lippen niet konden zeggen
handen die zinnen uit moesten leggen
je lichaam is nog lang
bij…
Verdwaalde ik
hartenkreet
1.9 met 31 stemmen
1.611 Het gaat me wel aan mijn hart.
De pret beleeft een nieuwe start.
De omgeving begrijpt mij anders.
Zij vinden mij momenteel verward.
Ontspannen loop ik mijn doelen af.
Langs elke hoek zie ik mijn schoot.
Terwijl ik mijn sporen vergeten ben
Ligt daar mijn emotie open en bloot.
Zij vertellen mijn naaktheid te zien
Terwijl ik mij netjes gekleed…
Soms helderen je ogen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
628 stofjes dansen
in de middagzon
met op de achtergrond
het ruisen van de populieren
handen in je schoot
vingers nog altijd snel
met hun onvermoeibaar
pluizen pakken spel
soms helderen je ogen
als herinneringen
in gebroken glas
hun scherven laten glinsteren
je zit zoals je was
sprankelend en transparant
maar nu fragiel
het zonnetje…
Vingers vinden pluizen
netgedicht
1.0 met 2 stemmen
566 je bent wat traag
antwoorden zijn vaag
denken lijkt langer te duren
door het in de verte turen
in theatraal gebaar
zoeken je handen mee
vingers vinden pluizen
als tijdelijk houvast
wij tasten samen af
of dat wat wij hadden
nog kan vonken maar
er blijkt slechts een zwart gat
dat onontkoombaar
groter wordt
waarvan jij de randen…
Weer thuis
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
881 Ik weet nog wel hoe het vroeger was
onschuld huisde in de muren
in de geur van de bloemen
kon ik onopgemerkt schuilen
klein en overzichtelijk
onbedreigd door haar sterke hand
onverschrokken daagde zij de buitenwereld uit
ik zweeg en keek in haar dappere ogen
nu kijk ik in angstige ogen
die wereld heeft haar bedrogen
ik pak haar hand en…