Netgedichten over haiku

ik kijk ademloos! de herfst schrijft weer poëzie in huis-aan-huis-blaadjes…

De ijdele kwast Denkt haar te kunnen vangen In zijn stilleven…

gevallen vogel stof geeft nog een aarzeling dood laat zich wachten…

laat degenen die zonder genen zijn op gaan in vervorming op reis door scholen en musea in tijd terug totaal overweldigd welkom in de wereld van wonderlijke pijnen met slagroom en ijs ik denk al niet meer boom bij de lantaarnpaal elke dag aan jou vergeten weten pers je lippen ook maar eens zo op elkaar -…

Terug naar het station spoor leidt mij omlaag kaartjes voor de stalling. Langs borden van de dijk tegenwind van spruitjes in doodlopende wind. Labyrint van rails ijzeren ijsbanen de erven van de stad. Chromen bellen blinken een zonnestraal maakt de lange schaduwplat.…

De hagen gesnoeid er is rechtlijnigheid weer langs alle kanten…

de late regen speelt duetten met de zon op de hemelharp…

Vervormde wereld Gevangen in waas van blauw Lest langzaam de dorst…

avondzon bloost zacht bomen vol lome dromen van hun loof beroofd…

Geel en bruin en rood: de kleuren van oktober kleuren naar de dood…

De fakirs fluiten in het donker continu dollars uit de mand ....................... 1: Op het strand met schopje en detector ontslagen bankier…

Kastanje zo mat al maar een houvast daar in het donker…

Druipend komt ze aan, schudt haar regenkleding uit. "Nat hé?" zegt ze droog.…

Eens bevroor de zee - hij die hier geboren was vatte niet de slaap Vroeg in de morgen weer dat helder makende indringende licht Schuimbekkende steigerende paarden golvend op de kust Turend over zee ziet hij door nevelen heen het witte Engelland Het donkert vroeg maar altijd aan de zee die toegift van licht Verstomde branding…

Herfstwind in haar hoofd Dor vallen de gedachten Als bladeren neer…

er dwarrelt nog goud op takken sluimert naaktheid in haar nevelkleed…

zomeravonden vissen in een boerensloot de muggen beten…

glinsterend spoortje achtergelaten dood blad geen snelheid nodig…

Boven het etgroen dartelen nog twee witjes de zomer uit In het oog springend dat omkrullen afvallen - onontkoombaar Je betaalt je scheel voor zicht op zee en de zit op stroef steigerhout Schokkende koersen: jaren ondermaatse vis en noedelsoep De armpjes omhoog hangt de grote kruisspin in het eigen web Een babyslakje slijmt…

Schokkende koersen: jaren ondermaatse vis en noedelsoep…

eikeltjes vallen maar de eekhoorntjes eten nu veel liever brood…

Hij wiekt van mij weg met lauwe brede slagen de wijsgeervogel…

je kunt wel zien dat het herfst wordt - spinnen raggen door het bos…

Wacht am Rhein droogt z'n zwarte hemden na het scholven…

het acherkleinkind ook hij slechte vrienden of slechte genen ik kijk naar de stoel die haar moeder betaald heeft bij de open haard de stapels boeken uitgezocht door haar broer waar zijn de platen? het huisje gewit familie- en waterkringen zakken door de vloer uit de oceaan vissen worden vogels - ik word geroepen…

Zomer is het nog in de eendenkooi bij de Derde Tochtweg. Een man met een juten zak over zijn schouder stapt uit de brede sloot en gaat naast mij zitten in het gras. Hij zwijgt. Tersluiks kijk ik opzij en zie een oog met het blauw van een dooie schelvis na drie dagen. Het speurt de hemel af. Na een kwartier zegt hij toonloos: - Ik zie een wolkje…

oordeelredactie beeldverschijnenbezoekers en daar sta je dan of niet, natuurlijk je kunt ook op je bek gaan moeten ze je niet…

Vergoten tranen Druppelen langzaam terug Vallen, keer op keer…

Op de eerste september mag de hond weer los op het strand. Hij stuift op het water af en dwingt me daardoor hem straks droog te wandelen. Straffe wind. Het gezandstraal begint al. Dichter bij het water spaar ik mijn bril en zie een demonstratie van Exodus. De wind vaagt het laagje water van de bank weg en droogvoets kan ik doorgaan. Maar waarheen…

Gekleurde regen drupt monotoon op herftstig blad zwaartekracht bindt zich. De kippen trappen wel eens op hun kuikens maar nooit uit woede. De vrouwen weven de tapijten, waar vele mannen overlopen. Daklozen in hun doos het lijkt of mijn doos nog veel kleiner is. Komende dagen van nevel, de zon vergeten staan we machteloos?…