Netgedichten over haiku

het eeuwig groene tuinpad van mijn vader blijft unforgettable…

op het zebrapad een meisje met grote tas een boodschappentas…

Ik denk dan, Doutzen ongelooflijk lekker wijf loop naar de catwalk…

De hersenstam stokt ruggenmerg tegen pijnboom de hardheid dringt door…

Tikkend en rammend Op toetsen daarvoor gemaakt Ontstaat mijn gedicht…

koud staal verbrijzelt porselein uit verleden tot scherven huilen…

de dagen lengen Koning Winter blijft nog wat hangen in een web…

de maagdenpalm mariablauw knipogend vroeger dan ooit…

Achttien duiven - bij het zwenken schitteren achttien buiken bloot. Kon ik maar met hen figuren schrijven onder de zon...…

alles ingezet de hoogste top al bereikt wat nog te doen dan…

Verbogen stukjes Passen niet meer aan elkaar Mijn levenspuzzel…

De bestudering Van het grote oppervlak Vermoeide ogen…

Aan de vijverrand was jij voelbaar aanwezig: het gemis verlicht.…

voor jou mijn liefste woorden - maak jij er de zin van mijn leven van?…

Een zee van roze Als wolken bij avondrood Flamingo's aan zee…

~~~ in een winters bed verkneukelt de lenteklok zich op de wekker ~~~…

een bureaulade vol gebroken souvenirs na de verhuizing…

Tijdens de sleetocht begint het mooi te rijmen mijn wintergedicht…

Schaduwen spelen Een eenzame voorstelling Voor lege geesten…

Verloren soldaat Dwalend in het niemandsland Door aarde omarmd…

Sterren boven mij Voorzichtige voetstappen In het snerpend wit…

Op de snaren van het tijdsbeeld, vibreren rusteloze zandlopers. Roestig hoefijzer vangt veel tijd aan de muur, waar is het geluk? Vingers bespelen een oude harp, snaren breken, er vloeit bloed. Regendag, gevuld met niets dan buien, ook in het goede en kwaad. De tijdsreiziger ziet geen nieuwe landen maar met andere ogen. Niets…

Verliefde vlinder Besprenkelt zich met parfum Van de vlinderplant…

Een Haikuartiest zoekt verstrooid z’n potloodje er is hoog bezoek…

Twee vogels in lijn Winterkou en takgeruis De avond breekt aan…

Galopperend paard Over toendra en steppe Het opstuivend zand…

Smeedvuur vlamt hitte roestige spijkers, wachten naast de hoefijzers. Geruite kiel, nooit meer de slijpsteen horen noch het gedreven wiel. In het jagerspoor door de achterbenen geplet, verse kluiten. Hinnikend paardje van ver goed te horen gelopen tijden.…

privé jungle door een opera zangeres verstoort paradijs…

Door een vierkantje in ’t volleybalnet, zag ik het winnende punt…

Bloedrode ballon omhoog gericht, vrij gelaten bij zonsopgang. Een verroestend blad kleeft op het asfalt de eerste voorjaarsregen. Vrije appelboom het is nog te vroeg, toch schud ik hem de hand. De wolken breken het regent zonlicht boven het rivierenland.…