Alle inzendingen over verdriet

Kwetsende woorden, misse gedachten. Een ster hoog aan de hemel fonkelt en wordt helder. Gehoord heeft ze me zeker, schuldgevoel komt bovendrijven. Tranen wellen op, maar blijven zitten. Een vriend, een knuffel, een huilbui.…

Kon ik nog maar even, nee niet de hele tijd. Kon ik nog maar even bij je zijn, want nu ben ik je kwijt. En niet voor even, maar voor altijd.....…

Soms is het allemaal zo moeilijk is het zo donker om me heen dan kan er geen glimlachje meer af en voel ik me zo vreselijk alleen Niemand zie ik dan meer staan verzonken in m'n eigen verdriet zie ik geen vreugde meer of blijdschap al die mooie dingen zie ik niet Ik sta op zo moe zo futloos aan het begin van zo een dag sleep me door…

Zo sterk, zo zelfverzekerd, dat was jij toen ik je net kende, Zo mooi, zo onafhankelijk dat was jij toen ik aan je wende. Iedereen keek naar jou, De mooie, sterke, jonge vrouw. Altans dat deed je iedereen geloven, maar langzaam aan komt nu alles boven. Jaren heb je gebouwd aan die muur, Hij brokkelt langzaam af, ieder uur, Want ik weet…

een niet-begrijpen een koppig zwijgen je laat de pijn ontwaken en verft een landschap waarin ik alleen nog maar wil slapen je steelt mijn dagdromen onzichtbaar gevuld met een stamelend hopen maar met elke hartslag sterft mijn ademhalen in een zwellend wanhopen met één vingertop beroer je mijn koude lippen die koortsig tasten naar…

Verraden en geslagen Tranen van verdriet Waarom nou toch verlaten Een antwoord komt er niet Wat was is gaan vervagen Verdwenen in de tijd Waardeloos geworden Omdat je het vermijdt In schoonheid vroeg gestorven Verdronken in een wel De allermooiste hemel Muteerde in een hel Gebroken en vernederd Vertrouwen broos en teer Gebrandmerkt…

Geraakte ziel diep van binnen scherpe pijn immens verdriet Beschadigde ziel kapot gerukt een gat geslagen onherstelbaar? Groeiende ziel ruimte vullen met 'zijn' hier en daar Ziel ik ben liefde... ...al dat is…

Langzaam zweven mijn gedachten Koesterend ons innig samenzijn Wat wij gisteren mochten beleven Langzaam zweven mijn gedachten Terug naar het moment Dat je mij intens in liefde nam In mijn gedachten Ga ik terug naar gisteren Koesterend ons innig samenzijn Waarom moest je terug? Mocht je niet langer blijven... Terug naar het moment Dat je…

Het was in een ver verleden dat ik je tegenkwam Zo ver weg, en toch dichtbij gevoel, gedachten, geluk samen en toch alleen Pijn, verdriet en onmacht boren in mijn ziel een donker gat Misschien kom ik je opnieuw weer tegen op een verlaten weg En is er weer licht aan het einde van de horizon En kunnen we samen herinneren, voelen…

Twee gevouwen handen, Liggend in haar schoot, Een stil gebed. Twee handen op haar schouders, Troost. Samen bidden, Verwerken. Samen leven, Naar de dood.…

Wanhopig huilend bel je mij De wereld doet je pijn Je ziet het niet meer zitten Zo verdrietig, teer en klein Soms weet ik het niet meer Gaat zelfs mijn licht langzaam uit Wat moet ik doen? Waar doet het zeer? Het doet me pijn als jij je sluit Ik doe mijn best en meer Zoveel meer, onzichtbaar veel Het gaat verloren in hectiek Maar draag…

ik hou je in mijn armen en kijk je rustig aan je bent er nog maar net en moet nu alweer gaan de verdoving tegen mijn pijn verdooft ook mijn verdriet ik wil wel reageren maar huilen kan ik niet de tijd die glijdt voorbij ik bewonder je...en wacht je ademhaling wordt steeds minder je kunt het niet op eigen kracht hoe zou…

Wanhoop niet, er komt een dag, dat de zon weer zal gaan schijnen en die tovert weer een lach op je, nu bedroefd gelaat, die je tranen doet verdwijnen... Hoop doet leven, dus, geef de hoop nooit op Je zult het echt beleven Je komt er boven-op... Verdwijnen zullen zorgen verdwijnen in het Niet! Nog zijn krachten verborgen Maar…

Vraag me niet om te vergeten of gewoon nu door te gaan misschien, als `t verdriet wat is gesleten kan ik het weer beter aan. Nu..voel ik nog diep van binnen leegte, pijn, een open wond `t bleek `n einde van beginnen toch blijft liefde ons verbond. Mijn ziel dwaalt rusteloze wegen verblind door tranen, zonder zicht `k voel me zo hopeloos…

mijn gezicht versteent in een treurig masker met elk niet-uitgesproken woord wordt mijn rust verstoord keer op keer versplinteren je gebaren die stilte om me heen waarom streel je mijn glimlach niet waarom dans je niet met mijn lippen waarom omhels je mijn handen niet koester mijn adem die naar je zucht fluister jouw lied in mijn…

Vloeiende tranen, ze vormen een zee. Vloeiende tranen, ik drijf erin mee. Ik zink in mijn verdriet, dieper... dieper... dieper... en niemand die het ziet.…

in het donker van de nacht een fijn gesprek totaal onverwacht niets kan ons deren we praten lang maar dan plotseling ... ik word zo bang ik fluister, ik roep krijg geen gehoor na een tijdje dringt het pas goed door je bent vertrokken je bent echt gegaan mij achterlatend met een traan helemaal alleen in een stille stilte omgeven…

Vandaag, tien jaar geleden ben je plotseling heengegaan. Zou je nog zoveel willen vragen, heb je pijn gehad, hoe heb je je laatste minuten doorstaan, heb je het geweten, gevoeld. We zullen het nooit weten je man heeft niets verteld hij is, samen met je kinderen de familie al jaren vergeten. Met ons gaat alles goed behalve dat we je missen…

In een verlangen naar geborgenheid gevangen in het net van onzekerheid In een omarming van genegenheid benauwde het gevoel van eenzaamheid…

glazig glijdt ijs over mijn wang, druppelt naar een zee, spontaan dichtgevroren in volle zomer tranen van vloed waaien over mijn strand van ontgoocheling, jij brengt met golven van woorden wat eb naar me toe allang vervlogen windstoot doorprikt nog altijd mijn drijvende wolken . . . tot snijdend hagel…

hoe kan ik spelen met beelden als ik je niet meer voel als je vertrokken bent, je warme lijf mijn koude nog niet kent ik dwaal en roep de schaduwen van samenzijn waaruit de ziel vedwenen is je straalde waar ik nu in duister tast je zon bleek slechts te gast de verte is met jou gevuld, ik weet de plaats waar jij vandaag je…

De winter regent, stuurt tranen over m'n gezicht. In de lente vele druppels zout, weerspiegeld door het licht. De winter sneeuwt, dwarrelt de pijn in mijn hart. Maar pijn dooit niet zómaar, omdat het warmer wordt.…

Niemand heeft het in de gaten niemand wil het ook maar zien niemand heeft een schouder over en wil me helpen bovendien Troost is ver te zoeken verdriet hoopt zich op het verscheurt mij van binnen heeft zich genesteld in mijn kop Voorbijgaand leed? niet te lokaliseren vruchteloos heb ik gezocht maar blijf het onverminderd proberen Eens…

Nu is het dan uitgesproken Je kijkt mij aan Wachtend tot ik wat zeg Niets is meer zoals het was Je bent vreemd gegaan Het geheim is uitgesproken Stilzwijgend kijk je mij aan Zeg dat het niet waar is Je ogen spiegelen in de mijne Niet is meer zoals het ooit was Je wilt nog uitleggen In je stem de onmacht Zeg dat het niet waar is Maar…

Tranen in je ogen Verraden je verdriet. Er is niemand die ze ziet. Schamend omdat je emoties toonde Voelde je je ontzettend bedrogen. Je keek nog even in de spiegel En droogde snel die tranen van je gezicht, Die vrouw die keek was ik.…

Het leven lijkt nooit zo kostbaar. Niets anders is waar. Het leven door Gods handen gegeven, en door een en dezelfde handen weggenomen. Hij schenkt ons het leven. En bezorgt ons het Beloofde Land waar wij over dromen. Hij schenkt de weggenomende het leven van zijn dromen. Op aarde wordt er iemand ontnomen. De liefhebbende wordt het verdriet…

Hier heb je en dáár laat je wat, misére soms alom, doe maar geen poging het tij te keren, wie weet val je wel om! Het lijkt soms wel of het alleen jou overkomt, je zou er haast van huilen. Een schrale troost is misschien dat anderen zich achter een masker dan verschuilen?…

Als ik je kon helpen dan zou ik dat doen met mijn luisterend oor en een troostende zoen als ik je kon helpen en je liet me toe dan hielp ik je zoeken naar het "waarom" en "hoe" als ik je kon helpen want ik ben echt bereid met je te praten en te zwijgen tot in de eeuwigheid als ik je kon helpen met je pijn en verdriet ik zou er…

Wie dat ik immer smart zie dragen, 'k Heb ook gevoel daarvan, Ik sluit mijn oor niet voor zijn klagen, Maar help hem als ik kan. Een mens in droefheid op te beuren, Is zelfs voor kinders zoet. Die spotten kan met hen, die treuren, Vertoont een slecht gemoed. Zou mij eens anders leed verblijden? Zou 'k lachen in zijn smart? O neen! een…

ik heb verdriet en niemand die dat ziet ach, door lach en traan moet ik dit doorstaan. vrienden gehad en vrienden die gaan oh help ik kan dit niet meer aan mijn verdriet zo groot is er niemand die naar mij toeloopt. een schouder om uit te huilen een arm van omhelzing een knuffel van troost ach had ik dit maar dan…