Netgedichten over haiku

Lucht naakt het water waar de einder ze vergrijst oplossend ineen.…

Tromgeroffel klinkt tussen kale boomstammen op ontbindend hout.…

Dra zullen draden mij vangen in hun webben van gesponnen tijd.…

Hoog wankel wiekend betreedt de trotse reiger zijn verwende nest…

zwarte wolk lekt inkt snelle trein rekt druppels uit ramen gearceerd…

Eendrachtig werken dennen en berken samen om bos te mengen.…

Na jaren leren leviteren zei Twan "Kijk wat ik kan guru"…

Een vroege herfstwind -- maatloos tikken de takken tegen het venster.…

De dagen lengen, terwijl de maan terugtrekt met het getijde.…

Het aardappelveld donkergroen, bladstil trillend van zonkoestering…

Zó traag kruipt die slak zeker zeer vermoeiend, met het huis op de rug…

in de vroege zon toveren madeliefjes een teer sneeuwtapijt…

vol overgave voeden zorgzame valken hun dierbare grut tot krachtige vleugels weer boven het landschap zwieren…

hoor ze gaggelen de eerste wilde zwanen wieken naar de zon…

een grauwe morgen haar lichtblauwe rugzakje en een ronde lach…

verwilderde tuin schildert zonder verf en kwast een feest van kleuren een schitterend meesterwerk van wonderbaarlijke Hand…

avondval wimpert. oogharen sluiten het licht. ook ‘s nachts groeit de boom.…

langs water spelen twee meerkoeten struisvogel kontjes in de lucht -~- jongens bungelen benen, kijken naar meisjes praten wiskunde…

Drukdoende ouders! al fladderende valt hij zijn eerste vliegles.…

Een klein torretje dat veel mensen vreugde schenkt en ons vertederd.…

Roerloos staat hij daar de stil vissende Reiger Standbeeld aan't water…

Vlinders dartelen speels boven de Klaprozen in't gouden zonlicht…

Bloedrood kleurt de zee Als de zon verkoeling zoekt in haar diepe schoot.…

jouw boeketje geel zomaar op oranjedag maakt mij koningin…

Oud zeer vergeten Het voorjaar fietst door mijn hoofd Nieuwe vrolijkheid.…

Uitbundige hop duizend bellen in teer groen wiegelen klankloos…

de Japanse kers blaast koele witte vlokken door de grijze straat…

de zon duwt de zee het water uit en de maan trekt haar het strand op…

Oorverdovend krast de pen haar lettertekens in de stille nacht. het bleke maanlicht werpt schaduw op wit papier van de schrijvers hand een vogel fluit nu de zon uit haar schuilplaats. Gedaan voor vannacht, het schrift gesloten en met een tevreden zucht de dop op de pen.…

Onophoudelijk regen. In een plas op straat zwemt zelfs een visje.…