Netgedichten over liefde

Ze bromt zo zalig lekker in haar slaap je zou haast zeggen dat ze het graag hoort…

Ver van vervlogen tijden, leek stilte nooit stil te staan, blies winter met ingehouden adem zijn bespiegelingen op het raam. Spiegelingen van verdrongen warmte subtiel geurend in knetterend haardvuur, vlammende liefde doet hartstocht oplaaien eerder buiten nog winters aangekleed. Genietend van geestrijke sappen doet innerlijke naaktheid…

Je komt me zo vlot voor vandaag met of zonder bra ik heb je graag met bra klinkt het gevat aldus vandaag verpakt ik zie je graag ik ook…

haar lach is warm ijs onbegrepen door de wereld de taal is meer een eis waarbij de vraag het antwoord blijkt zij droomt het leven naar haar smaak die raakt aan sprookjes neemt een uitgestoken hand zo in beheer de rest bestaat niet meer de wereld dat is zij wij figureren er kan geen ander bij…

ik kan ze lezen de kleine lijnen op jouw gezicht wij hebben ze in geheimschrift samen geschreven een jeugdige aanzet in schaduw verborgen verdiept zich door zorgen maar ook je lach in warme gulheid gegeven blijft zichtbaar leven onze taal komt in tedere tekens van binnenuit schrijft liefde zacht op je huid…

Bij het vuur zingen sterren: het is goed om knoken te warmen. Aan de kleren herken je de verlangens: ze liggen in een plas aan haar voeten. Ik streel de kilte weg, begeerte verdampt bij zoveel bloot. Nu ben ik het bos. Mijn armen de beschutting.…

Toen het die dag regende heb je je verscholen in de mouw van mijn regenjas en toen je ging ben je eigenlijk nooit gegaan je bleef haken met je altijd "ik heb het zo koud vest" aan mijn hart.…

de lijnen van het leven waren snel gezet zij volgden vrijwel allemaal het algemeen concept zo hier en daar een klein defect in kleur of snel vervagen met zwier en veel plezier heb ik de krul genoten nu ben ik bang maak me klein uit angst voor het doodlopen van die lijn…

Gedragen door de Zon in het oosten Toegelachen door De maan in het westen Probeer ik jouw Kattebelletje te Ontcijferen En zijn het niet Zo zeer de woorden Die mij raken Maar de punten Die dwars door Het papier heen Over de echtheid Van onze liefde waken…

de holle wind is gaan liggen weg zijn de frasen en vlagen poeha strak waait waarheid wappert klaarheid met wimpel voluit nog suist het geluid langs vaten die ooit de wind deden razen maar dat spel is uit in duigen gevallen zoals het gezegde luidt…

heb straten opengebroken tegels gelicht waaronder nieuw leven is opgeschoten in passeren was geen communiceren onwetendheid kent zijn prijs heb ze gedwongen te kijken iets te begrijpen van het donkere bestaan dat in negeren gaat vegeteren tot een zonloos vergaan al dood en begraven voordat bloemen hun oogst in vrucht konden…

het liefst zou ik bij je zijn zo vredig als je daar ligt en stil sta ik aan de rand van jouw wereld jaren tellen niet meer en ik wil weer alles opnieuw beleven…

je woorden regenden bloemen op het overwinningspad jouw lach gaf mij de vleugels die ik nooit bezat in je ogen glansde de finish al binnen bereik een podiumplaats want door de muren klonk het waarderend applaus van de buren…

stormachtig is de dag waarvan de uren stilte beuken op de muren woorden van onmacht trekken als koude tocht langs je heen en vervliegen liegen hun waarheid in raken en negeren verwaaien in echo zonder proberen als de wind is gaan liggen de schade opgemaakt weten we ineens wat we missen de angst is verdwenen voor de tomeloze stilte…

Zachte streling van de zon zo heerlijk op mijn huid Koele bries langs mij heen als ik mijn ogen sluit Denk aan jou, je warme blik liggend in het gras Strelende handen voelen alsof ik bij jou was Voel me licht, gestreeld en blij, De gelukkige reden: Dat ben jij!…

boven de ogen hangen haar wimpers te drogen misschien door intens verdriet of omdat het buiten giet…

Ik sta wakker in mijn kamer en kijk flux de wereld rond Daar waar ooit mijn schaduw stond ligt een worp aan scherpe messen Het is enigszins na zessen als de liefde zich ontkurkt Trouwe dienaar der beminden die zich openhartig schurkt langs een huid van zilverschoon kriebelen vonken sensueler Zinnenstrelend in het donker waar de…

Vier Jaargetijden vergezellen ons bij 't avondeten een Tête-à-Tête pinot gris een zweempje zaligheid zwerft op haar lippen ik weet het is exquis…

vertrouwd kraakt de trap veilig zijn de cirkels licht die in de kamer stralen alles op zijn vaste plaats alleen de ogen van de hond zien moeder koffie halen zo droom ik over jeugd de eindeloze dagen waarvan de avonden die knusheid gaven een eenvoudig tafereel huis en straat met vaste waarden waar mensen nog betrouwbaar waren…

door het strelen van je hand verdwijnt de logica uit mijn verstand in vrij associëren vragen gedachten niet te wachten met intenser raken vingers maken onderhuids contact wisselen gevoelens uit door stromen energie op gelijke golflengten groeien dromen bloeien in een zacht en teder samen komen…

wij spreken zonder woorden en ik versta je goed je stem is oorverdovend je ogen oogverblindend maar ik ben doof en blind en voel alleen je zinderende zinnen jij spreekt zonder woorden en duwt me zondermeer omver.…

Je slaat je hartenklop als vrolijke fonteinen sinds de val zijn einde brak Ik omgeef je met een aura van warme licht wat schijnt in toverogen die verblijden Dan leg ik jouw hand op mijn boezem in een roes van openlijk en vrijelijk de zinnen strelen wanneer we de liefde met tomeloze energie bespelen We kijken elkaar de kunst af van…

Zoals de zon tussen vele woorden opgaat Kan ik nog dromen van je handen en je ogen elke buiging in je gestalte Zoals wij samen voorbij de wereld gingen zwervend langs water reddeloos verloren liepen In de grote zee dreven we en mijn hart bloedde open zie ook: www.josevanrosmalen.nl…

ik verzamel bossen om oerwoud te maken wolken die de tornado laat draaien regen uit buien rivieren die water in zee zullen spuien zonlicht dat leven gaat scheppen door groei en bloei op te wekken dankgebeden van hen voor het zijn hier op aarde in menselijke waarde…

wolken schrijven hun onleesbare tekens op het blauw van de lucht het licht van de zon kleurt de krullen van hun statige vlucht maar langzaam verdampt het verhaal lost het plot heel geleidelijk op als epiloog staat nog vaagjes geschreven het wordt stralend weer vandaag…

ik blijf altijd van je houden verticaal en horizontaal ik blijf altijd van je houden…

laat me je omarmen omarmen met al ik ben en je wiegen heel lang wiegen tot 't kind ( in jou ) zich weer veilig waant geborgen weet tranen worden gekust droge wangen verlichten jouw hart tot aan de volgende regenbui…

dat wat komen moet is onvermijdelijk er zitten geen plooien waar ze horen de stof is glad en strak het zwart duwt zonder vrezen de leemte ruw naar voren dof gemis beklopt mij wee van binnen mijn hand omsluit het strak en wit maar dat wat komen moet is onvermijdelijk we hebben niets omklemd en weten niet waarom de tijd van daar was rozerood…

heb alle bijbels gelezen religies beleefd papyrusrollen nageplozen om te zoeken waar engelen vlogen wilde de hemel construeren leren hoe het daar gaat het knielen en bidden proberen zoals het in de schriften staat eindelijk gevonden wat ik zocht de hemel gezien in een feeërieke sterrennacht goddelijke liefde gevonden die jij me bracht…

heb mijn streepjescode gekregen van hogerhand lichtjes veranderd het leven in zwart-witte blokjes en lijntjes is heel fijntjes opgepimpt met roze en rood geef ik mijn warme liefde aan iedereen bloot in blauw en groen draait de wereld ieder seizoen vol hoop heb de houdbaarheid flink opgerekt en neergezet in alle kleuren van de…