4410 resultaten.
Kapot
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
847 aan het eind van de straat
flikkert een kapotte lantaarnpaal
tegen die lantaarnpaal
leunt een man, hij lijkt verward
ik zie hem wel, maar loop door
over de vlotbrug
maar iets dwingt me terug
over de vlotbrug
naar de verwarde man
bij die kapotte lantaarnpaal
er hangt een touw aan de lantaarnpaal
verdomme, hij zal toch niet...
hij flikkert…
Nestbloed
netgedicht
4.6 met 31 stemmen
1.048 Misschien was ze dertien. Een meisje
van dertien is een kind. Een meisje
van dertien is een vrouw. Een kind
is een vrouw. Misschien was ze twaalf.
Misschien had ze borstjes. Een meisje
van twaalf heeft borstjes. Een meisje
van twaalf is een kind. Een kind heeft
geen borstjes. Misschien was ze dertien.
Misschien was ze een kind. Maar was…
Zomerland
netgedicht
3.8 met 19 stemmen
985 de holle weg
pijnbomen langszij
leidt het verleden
de kruisweg voorbij
niet meer gebonden
verlaten bladzijden
het uitgelezen boek
om te dichten de tijden
waar koud goud
sporen heeft geprint
ratelen rijen populieren
dwars op de wind
de holle weg
pijnbomen langszij
verschietend aan de horizon
brengt zomerland nabij…
Blind verlangen
netgedicht
4.6 met 24 stemmen
1.610 aldoor
verwachten
is trachten
een onthecht verleden,
al dan niet gewild,
in pijn te hervinden
en verschijnt
verlatenheid opnieuw
als het sterven dan herleeft
en mijn ziel zich spiegelt
aan de blinde linde
zal nimmer
de dolende echo vergaan
die het verlangen
in de toekomst weeft…
wie niet weg is, is gezien
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
1.300 wolken vallen op daken
en langs de kant van de weg,
in plassen regen, kijk ik terug
naar dode bloemen en gezichten
achter ramen, die ik nog steeds
tel, van één tot tien
ze herkennen me niet
noch de droefheid die ik draag
achterwaarts
naar het zwarte huis
en de appelboom, mank
door het sterven van seizoenen
bij elf zoek ik mezelf…
Stappenteller 4
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
611 In deze zomer had ik willen wonen
als een kasteel om vrolijk in te zijn
met romantiek en stille dromen
en zoveel kleur door zonneschijn
maar als ik terugkom van mijn zwerven
door zompig veen en schrale hei
dan zie ik steeds het donkere water
en het stramme riet dat staat langszij
de stappen die ik toch ging zetten
ze komen nog niet los…
een handvol namen
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
901 in mijn straat
woont een stad
en wanneer ze ontwaakt
lijkt het licht te veranderen
in raamloze huizen
zwijgende gezichten
lekken door muren
alsof
de dag nooit spreekt
zoals de vreemde minnaar
die onder het dekendak een naam
zoekt
haar verhaal probeert te onderscheiden
van het zijne
ik kom hem wel eens tegen
hij…
doorploegd
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
751 angst. om eens de dag
die zich niet verder dan de nacht
verdelen zal
koud. het schuim
dat over akkers valt en aan het ouderhuis vreet
vinger na vinger
herinneringen uitkotst op lendenen
van het vaderlandschap, noodlottig
veroordeeld
-nog eenmaal-
het zoeken naar
waarheid. (onuit)roeibaar langs
de gordel en de deur verderop…
Haar foto's
netgedicht
4.4 met 12 stemmen
815 linten in je krullend haar
die vrolijk dansen
op het ritme van je voeten
springend in het tiende jaar
linten in je glanzend haar
die vrolijk dansen
zwevend op roze spitzen
vloeien vormen in elkaar
linten in je golvend haar
die vrolijk dansen
in de spiegel van zijn ogen
vandaag wordt je een paar
linten in je grijzend haar
zou jij die…
een Drentse knipoog
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
893 wanneer ik vogels
zie spelen in de lucht
- ik vang jou
en jij vangt mij –
dan word ik
zomaar blij
en glimlach
met kleine handen naar
de stilte
zoiets als heimwee
‘n tikkeltje dan
----------------------
foto: beeldentuin Dehullu 2008
kunstenaar: Sytske Miedema…
speelweide
netgedicht
4.4 met 18 stemmen
1.010 doe je ogen dicht
en luister
- hoor je de poëzie -
ze hoeft niet waterpas te zijn
voor de vogel die in het licht
stralen zal
noch voor het sterrenbeeld
waarop de nacht fluit met
verliefde vingers
denk open lucht
tussen bomen en de drie heuvels
die in en uit zinnen stappen als zomerpassagiers
met een hart
opengewreven door…
Blauwe dromen
netgedicht
3.9 met 17 stemmen
975 Een zee veroverde
landtongen, golven rolden
langs het gehemelte van de horizon.
Het water kantelde
en langs de randen van de tijd
klonk het geklapwiek van vleugelwoorden.
Een gedachtegaal floot zich een regenboog
in een ruimte van gespiegelde zonnen.
Ik trok het licht aan
en de maan
scheen door mijn dromen.…
toegangsbewijs
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
1.119 neem mijn liefhebben mee
naar de tuin
en vraag aan hen
die met stenen hoofden
de aardkleuren opgraven
of de kalkwitte woorden
op mij lijken
(je ne suis pas belle)
misschien
zijn ze slechts een vertraging
van oppervlakte, te eenvoudig
losgescheurd
uit een voldragen cirkel
van weleer
(je ne suis pas belle)…
Pearl
netgedicht
4.1 met 12 stemmen
718 zij woont in zichzelf
en wiegt haar lijf in lege uren
drijvend op golven van verstand
tussen gestoorde binnenmuren
soms grijpt ze radeloos naar penselen
gedwongen door de schimmen die haar kwellen
schildert zij de helse pijnen in grove lijnen
mondloos, dan hebben zij even niets te vertellen
haar signatuur tekent ze kolossaal
met enorme…
Vogels
netgedicht
4.0 met 10 stemmen
1.151 De aarde brak in twee
als met de kracht van een vulkaan
en lava stroomde in de zee
uit zwavelende kragen
De vogels vlogen hoger
dan zij ooit waren gegaan
nog hoger dan de hemel
die het steen had stukgeslagen
Dat droomde ik vannacht
toen ik met ingehouden traan
de dagen zag in spiegelbeeld
vol wonderlijke vragen
Maar toen ik weer naar…
Recht
netgedicht
4.3 met 11 stemmen
660 Er staat een paaltje scheef
in Amsterdam
toen `t net gebeurd was
sprak een ieder schande
hoe `t kwam
paaltje scheef in Amsterdam
schever dan toen
lijkt niemand iets te doen.…
Tumulus
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
778 zoek niet,
mijn tere lief,
naar mogelijke
zielenkwalen
het is vragen
naar de duivel
die dan op
komt dagen…
fluisterbomen
netgedicht
4.3 met 25 stemmen
983 I.
er is geen boom
die bijt of woorden snijdt
uit de aarde
van hen die zich niet kunnen weren
en zwerven in ontvolkte schaduwen
dat ik dan aan vrede denk
telkens ik een boom zie staan
met takken nog in het ochtendmaal
brengt de honger in mij naar boven
om de stilte te verraden met een machteloze schreeuw
II.
er…
Hellehond
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
1.201 Helse hond met duivelsogen
keek mij lang doordringend aan
toen ik staande in mijn dromen
de rivier voorbij zag stromen
en ik wist het zal nu komen
dat ik deze stroom moet gaan
En de hond hij schraapte kelen
al zijn kelen scherpend rond
die mij dreven niet veel later
naar het hooggeweven water
waar de hond in vals geschater
al mijn heldenmoed…
Kleven aan de Top
netgedicht
3.8 met 21 stemmen
1.004 het is me weer gelukt,
daar in ruime mate
de genade opnieuw mij
ten deel is gevallen;
een volle aflaat is mij verleend
zeg maar dat mijn ziel
blij is en opgetogen,
zelfs in hoge mate verrukt
een vermeende afgang mijnerzijds
als dichtend kunstenaar,
alsof ik van enige kundigheid
zou zijn gespeend,
blijkt door moderne technieken
ongewenst…
koud weer
netgedicht
4.1 met 18 stemmen
1.057 stilte
fluistert zich open
grijs en immer nieuw
werpt mij in de spiegel, het onbekende
plein van de dood
schuld wordt een gewassen
bladzijde
mijn hand uitgestrekt, wit
in koude regen
want daar begint het
vanbinnen
ik zie noch hoor
wat mooi is of dat wat mij
verlaten heeft
het maakt ook geen verschil
aan het einde…
Uitval
netgedicht
4.2 met 24 stemmen
879 als stilte
is ingenesteld
of ongedwongen blind
blijft ingemetseld
is de voortduwende beweging
op dood spoor gekomen
zijn wissels bevroren
en is stroom alleen nog
gewikkeld in verleden dromen
de stoppen
blijken weer
uit steen gebakken
doch wat mij,
teneinde,
meer zorgen baart
is, dat naar het schijnt
de verbinding
niet meer…
voetzoeker
netgedicht
4.4 met 22 stemmen
799 diep, heel diep
graaft hij een woning omhoog
als nalatenschap voor het onbewuste
schrijft gesprekken op muren
met vuistgrote peuken om het voetzoeken
naar binnenrook te rechtvaardigen
want immers
hij is de danser tussen pluimen
die langs grenzeloze deuren glijdt
mijn zolder bevrijdt van sluiptenen en kwelkommers
van rijstdons en…
m & m
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
847 ondergronds
de veilige haven
in het doolhof
voor blindgangers
bovengronds
de gevarenzone
stampvol zieners in
buitenaards licht…
met hese stem
netgedicht
4.4 met 26 stemmen
970 ik ben niet meer bewoonbaar
nu alles schreeuwt om
het tekort
want waar is mijn wereld
waar zijn de dingen die gevoed
werden, vertrouwd
zichtbaar
als grijze adem
in het bewierookte gekkenhuis, net buiten
de spiegel en het opzwellen van
mijn buik
waar zijn de ankers
die ik slaafs vasthield en in de tijd gooide
zodat ik ze beleven…
Vocht niet vergeefs
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
662 tranen verdring ik niet meer
als verloren takken prikken
ik laat nu vrijelijk komen
louter mijn geharde aard
verzacht de geblakerde bomen
tot groen herlevende gaarden
waar duister zonder dreigen
vocht en verkoeling brengt
vallende druppels ruisen
blaren en dorre korsten mos
drenken de verdroogde gronden
van mijn lege sprokkelbos
op…
een dag als glas
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
1.041 het water, stil van wolken,
spiegelt mijn binnenste naar
buiten
alsof het weet heeft
van de vreemdeling en wat
geschreven kan worden
als je te dichtbij komt; het gezicht
gesloten, weggerukt uit de warmte
van een zomerochtend
omgekeerd door regen
alsof hemelsblauw geen eenzaamheid
kent, geen landingsplaats
van weemoed of treurnis…
Veldheer
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
989 Als veldheer van mijn vlakke land
verschool ik mij in bramen
en zag ik niet
hoe onverwacht
de dienders van mijn nageslacht
in sporen van een nieuwe nacht
als bokkenrijders kwamen
Ik wachtte in mijn ongeduld
de nacht af in mijn dralen
en zag ik niet
hoe ochtendlicht
de nevels dreef in vergezicht
waar spoken kwamen om gericht
mijn schaduw…
bijna gevleugeld
netgedicht
4.7 met 18 stemmen
679 ik ga binnen; het waait
rust door ramen, de levenden
en de doden
het vederlicht murmelt
langs gekleurde glasvogels, te midden van
zeeglans, het houden van
je staat gebogen zoals ik
eerder
in volgegoten schaduwen
van de dagstilte, veroverd door verleden
eeuwigheid
ik adem diep wanneer je hand
beroert en leg me neer,…
De oude rivier
netgedicht
4.1 met 13 stemmen
1.000 Vandaag zag ik je weer even
in de spiegels van het leven
stil verdwalen door de nevel
van het tomeloze veen
Waar ik blozend zon verdroomde
in jouw armen die omzoomden
en mijn ogen deden lomen
in het zand en nergens heen
Lang verwachtte ik de dagen
dat jouw bedding mij zou dragen
maar je spon jouw zachte kragen
die mij dreven van het steen…