Netgedichten over liefde

de zon schijnt toch regen je in dikke druppels tranen zwaar hangen ze aan zomerbloemen vol kleurige verhalen vullen snel de kleine breuken in de droge herfstgrond ik kus de donkere wolken van je natte mond laat jouw lach niet meer verstikken door je wispelturigheid zie de lage zon weer lichten in je ogen zij helderen…

nog even dan spreken mijn ogen nog niet in staat tot rusten te neigen ze staart mij immers aan zou ze mij mogen met mij willen slapen gaan ze zal zeker ruiken naar late herfstrozen en haar borsten willen een lentebloesem tonen het zijn mijn lippen die naar tederheid dorsten, kon ze maar in mij wonen zo draagt mijn grijs…

ik zwaai je dichterbij als jij uit wolken stapt je haar nog druppelnat naglinsterend in de zon je lach verblindt een regenboog in open handen jij straalt in komen uit de donkerste wolk van mijn dromen…

jouw ogen wanneer ze mijn wereld raken zachter in verbazing, jij mens; man van duizend dromen je kleurt me in het klaverveld, het verlangen welwillend bevrijd ik fluit naar herfst en hoe hij ruist en reikt naar stille rust naar de vogel en zijn maatje die samen het antwoord voltooien in de warme ruimte van hun nest jij…

waar vroeger lente binnen kwam tocht nu de kou trekt langs onze warme plekjes verkilt wat ik vertrouw zacht streel ik je bloemen op het raam de ranke stelen maar snel valt er een traan daarna nog velen de kristallen in je ogen zijn gedoofd je hart bevroren ons lieve samenzijn is voorgoed verloren…

Zij liep in pose voorbij Haar voetstappen klonken helder in de holte van de maan Met haar verdriet onderhuids laat zij mannen slechts verlangen met heel af en toe Een mooie pijl van de boog die in een wirwar van woorden trefzeker Zonder twijfel of veel angst Met veel passie en goed gericht doel heeft getroffen... Waarom kiest zij geen…

Een ambachtelijk bakkerijtje een terrasje twee tafeltjes zes stoelen een houten bank een regenton geraniums alom een zondagmiddag de laatste van september nog volop zon een koppeltje een jonge hond hij een twintiger groot en blond zij kust hem zij kust hem op zijn mond de liefde te groot de wereld te klein de kus verheft hen de…

heb het zonlicht buitengesloten spiegels weerkaatsen haar stralen laten de dag niet meer beginnen alle geluiden gesloopt die gepaard gaan met het leven van werken slapen en ontwaken stilte binnen gelaten die van de tijd geen deling in dagelijkse uren kan maken maar het duister vibreert existeert pas ten volle in het luchtledig is…

we zitten kneuterig samen lachen vreugdewolkjes om de wiebel van mijn stoel op de leuning ligt jouw jas broodjes rusten in een mandje tussen roomboter, jamsmaakjes espresso met een hemelsgeurtje een bloemenboeketje in een glas kruimelmonden zoenen musjes dansen rondjes als scharrelende mee-eters langs onze schoenen ik wil mezelf…

ik heb de bladeren geraapt vruchten terug gehangen met muziek van wolken gespeeld de wind uitgefloten maar jij ging niet open in zomerse bloei ruiste kou dwarrelde dood in uitstervend rood je ziel lachte zachtjes want in de grond stroomde jouw leven niet jij maar ik viel aan afscheid ten prooi bij lentes eerste dooi…

uit samenvloeien mocht ik groeien bloeien tot volwassenheid maar nog was ik niet rijp voor het boeket des levens pas toen jouw bloem frivool bleef wuiven mocht ik haar bestuiven tot vrucht gekomen wisselden de dromen verwelkte de kleur wij konden nirwana bereiken waar ons jong leven al vaste voet aan wal probeert te krijgen…

Ik wilde met je lachen, praten, voor ieders oog verliefd en hand in hand. Ik wilde met je hollen langs het strand en proeven van je mond het zilte van de zee. Nu ben ik al tevree als je in stilte naast me loopt en me de dingen wijst die langs het bospad staan. Er komt een tijd dat alles moeilijker zal gaan. Dan sluipt het…

Eerlijk delen. Ze roept uit de keuken, wil je gebakken of gekookt? Ik denk net: alles wat ik had heb ik al weggegeven, het is waar Soms viel het in gaten, soms in klauwen, maar gelukkig ook vaak in het hart En alles wat ik nog zal krijgen zal ik ook weer geven, ik ben niet het bezitterige type Zelfs wat ik wist heb ik vaak genoeg gedeeld…

Zuiver lieftallige parel groeit zacht genietend gedragen door de waterfee in onmetelijke diepten van mijn liefdeszee.…

De muziek is inmiddels al lang weer opzwepend een ieder gooit zich los maar zij dansen nog hun eigen dans innig verstrengeld mond aan mond in een totaal andere dimensie waar Venus en Mars zich innig versmelten tot een eigen heelal waarin de tijd stil staat alle zintuigen alleen gericht op elkaar…

prachtig hangt de sluier van verlangen in het toekomstperspectief krachtig zijn de lijnen van de tijd waarmee zij is behangen verlokkend ruist zij stromen warme liefde naar sensuele overgaaf haar transparante eerlijkheid kuist de gedachte dat het eens zal overgaan in opgelichte tipjes toont zij ons haar mooiste vergezichtjes…

Eenzaam aan de oever stal het hart de macht Krokussen kussen het gras De macht verlaat het hart of bladeren vallen…

wat speels en vrolijk was verstrakt in koude lijnen waar warmte en muziek op gave golven dansten staat nu een lage zon te schijnen ziet het echte leven zijn eerste wit bij het ontwaken en gooit de kont tegen de krib verlaten is frivole lichaamstaal verpakt in broek en lange jassen gelukkig kunnen de gezichten nog altijd stralend…

Voor de één tik ik er 10 jaar bij Voor d' ander on- geveer 8 eraf 'k Zit er zogezegd 'n beetje tussenin Liefde vliegt er boven. Lust doet mee Tussen benen strak geregisseerd de één het eind, de ander het begin Samen vormen zij het verschil in mijn leven Hoewel schijn ont- zettend vaak bedriegt bedreigde de waarheid mij…

mijn lief voel je het kriebelgras rond onze oude boom hoor je de magische geluiden zwevend langs de stam zijn ze nog leesbaar de eens gekerfde namen van het verlangende samen de hartjes in elkaar glanst het mos of is het in een herfst met de regendruppels tot niets vervaagt is er de tederheid de schitter op de blaadjes zweeft…

de lucht schrijft herfst met blauwe kou nog kan ik jou bloemen geven maar het zaad komt gauw de speelsheid van de zomer is voorbij warm en gearmd lopen wij het volle vruchtenlaantje af jij stralend met je lieve zonnelach tussen de vergankelijke kleurenpracht…

je handen strelen met je vingers spelen het gaat me nooit vervelen ken de muziek als jij de toetsen raakt uit zwart en wit de tonen maakt het licht staccato in je temperament dat liefdevol de klanken tot akkoorden stemt samen luisteren naar de echo van jouw spel het applaus komt altijd veel te snel…

zij houdt echt niet van : - kokosmelk - runderreepjes met Provençaalse kruiden - appelkaneel muffins - mosterd dus mocht je een vrouw tegenkomen die dat ook niet lust moet dat wel haar zijn…

hoorde jouw naam zacht vloeiend stromen mijn hoofd en lijf doorweekt vanuit het vroeger nu jij die nooit afwezig was schrijft nu hallo en liefs de grootste liefde onze liefde heeft ons gevormd tot wat we zijn en wij zinnen begrepen voor ze uitgesproken waren genoeg aan enkele woorden echte liefde kent begrijpt meer dan taal meer…

in stappen meten ze passen spreken wat woorden maar die gaan verloren tegen de wind zij lachen met handen in liefdesbestanden vingers typen nog letters maar eigenlijk zonder belang de icoontjes die sluiten beelden hun taal houden de wereld zo buiten…

verdwaald in vergezichten ontwaakt zachte illusiemuziek weelderig groeien fata morgana’s onder de zon van duizend en één nacht nog beieren kerkklokken hun klanken ten hemel trompetteren minaretten fel verdwaald in de hel van alle geloven zoek ik vrede maar is die er in mezelf nog wel…

wanhopig werd het zoeken naar de man die hij was gebroken als glas in scherven schitteren de stukjes leven van weleer ik vind hem niet meer samen zijn we terug gegaan soms klinkt in ontmoeten zijn stem en lach weer van vroeger langzaam worden zijn foto’s uit verleden de werkelijkheid van heden…

Luisteren met je ziel, je hart al spreekt de ander een andere taal. Weten dat wat in jou leeft ook in de ander leeft dat hetzelfde verlangen je verbindt en dat de droom die je bemint, in jou, in de ander, zo graag een begrijpen vindt.…

Ik hoor je niet maar 'k zie je schaduw omzichtig tot mij komen mijn rug naar de zon je zou me willen strelen maar 'k schrijf je neer je handen voel ik niet noot-donker zijn je ogen…

zij bloeien ieder in vorm en kleur kruipen over de aarde of groeien langstelig met geur naar de zon brengen hun schoonheid met passie en flair nooit is het toeval bijen en wind zijn niet ver ook jij hebt je opschik en zwier is het jouw zelfexpressie of trek jij alle ogen van hier je lacht heel koket is het in warmte delen of verleid…