Netgedichten over liefde

het regent ik luister het is donker het regent weer ik hoor regen op het ijzer van mijn balkon ik denk en ik denk aan regen en hoe de regen kan vallen denk ik aan jou maar weet niet waarom…

Je hebt me op mijn ziel getrapt. De bloemen zijn geplet. Uit wat voor vaatje je ook tapt, de bakens zijn verzet. Ik heb je te hoog ingeschat als zelfbewuste vrouw. Nadat je me had liefgehad verdween de passie gauw. De zelfkant van jouw eigen ziel zat meestal goed verstopt, tenzij er wat te zwijgen viel als jij iets had verkropt.…

heb de stenen gesorteerd die mijn leven gestalte hebben gegeven basalt en graniet de stukken rots met als basis eruptief halfedelstenen waarin meerdere emoties op het breukvlak kleur bekennen en zij die op mijn hand het loepzuivere leven stralen dat door de zon is ingebrand schitteren hun schepping in verleden verhalen over reizen…

zij had losgelaten keek vertederd hoe de jonge loot in nieuwe grond ontsproot boog haar takken in verwachten tot zijn kroon het licht bereikte om samen te gaan kijken hij groeide haar voorbij in zijn ontdekken van de hemel ontplooide frank en vrij zij ziet hem gaan ondanks samen wortelen voelt zij zich verlaten in bestaan…

wensen en toekomstmuziek huisje, boompje, beestje of een spannend bestaan jij wilde ervoor gaan als de brandweer met licht en geluid en dan slaat reuma alles aan diggelen suikerziek ben je er van je woont in je bed je komt er niet meer uit dan gaat toch de knop om en zie ik jouw glimlach die deuren opent…

Zo goed ken ik jou De sleutel in voor- of achterdeur en zelfs van het schuurtje. Ik weet jij bent verdrietig, overstuur of gewoon lekker neutraal. Toch komt er altijd een verhaal. Het is warm, de tuin staat open voor vele valse oren. Vertel, laat maar horen wij zullen samen zijn en even delen in kleine ietwat burgerlijke…

ik heb er alles aan gedaan om te blijven staan op het slappe koord dat leven heet geboorte en dood verbindt van baby kind naar de volwassenheid totdat je de grond weer bereikt vaak was ik uit balans maar kon dat met fixeren op het verre doel weer repareren zag de rafels in de lijnen komen wist de realiteit vol met dromen zou er aan…

ik nam een stuk papier en schreef mijn woorden het wit verstond ze niet alsof zij daar niet hoorden zij dansten op een valse lijn hun eigen melodie maar die muziek heb ik nooit zo geschreven zij klinkt uit een ander leven klanken vol herinnering misschien openen zij de deuren waardoor u ooit naar binnen ging…

ik reed als ridder te paard het vuur uit zijn hoeven in koninklijk wit zo dat iedereen wist die nachtmerrie is niet te vangen dook van de rotsen naar schatten voor jou tot ver in het donkerste blauw wilde niet keren nog een keer proberen verlamd door de kou werd wakker uit dromen met de dood nog voor ogen in mijn hand een parel…

het is niet warm koel of koud maar verschroeiend heet zoals jij liefde geeft in je ogen smeult het vuur van hartstocht als wij brandend elkaar raken hoger loeien vlammen als wij langzaam zonder te ontspannen komen om te gaan in het uitgeblust en nat zijn lijkt de brand weer meester maar je ogen vragen vochtig om een nieuw refrein…

je hand pakte weer de mijne dat deed je elke keer vast wilde je me houden en toen kon je dat niet meer ineens kwam het besef dat je snel weg zou gaan want altijd, altijd eerder kon ik van je hand op aan dat kostte me veel tranen mijn stoere, lieve man die altijd aan mijn zij stond en dat niet langer kan dus pakte ik jouw hand vast…

vanuit mijn irissen tasten de meest bekende spinnen met lange poten die zich in observatie verschansen, millimeter voor millimeter over jouw gelaat voelsprieten en willen weten wat en hoe jij over mij denkt maar ik begeef mij over de rode planeet mars waar ik nooit zal belanden omdat die afstand te groot is en toch voel ik dat jij van mij…

jij bracht zwart glas in mijn mozaïek aanvankelijk nog lichte kleuren die braken donker af het sprankelend contrast waarmee jij mij verraste veranderde van spiegelend in mat het oppervlak is hard gebleven toch heb ik mij tot bloeden toe aan zwart gesneden…

ik heb heimwee maar ik weet niet waar mijn thuis is kan ik zeggen in woorden dat is echter aanstellerij de woorden bieden evenmin een huis als golven en vogels die weten trouwens wel altijd waar ze uitkomen en arriveren mijn heimwee is nergens hoewel ik niet weet waar dat is…

Je nam mijn ziel mee naar de zee ik voel me zo leeg welke spreuk heb je uitgesproken ken ik jouw geheim waarmee je in mij bent gedoken het is hierop waar ik al lange tijd geen antwoord kreeg daarom voel ik mij zo leeg.…

de tijd is in ontstaan heel diep gegaan van golfje naar deeltje molecuul tot cel en winnaar in de eindigheid van het menselijk spel zij geeft de wereldwonderen van ouders als nalatenschap presenteert de schat van heden wij hebben die tijden stil gezet hun erfenis gered uit het verleden opdat zij zullen stralen en leidraad mogen…

veel te veel aan je gedacht en dat kan ik niet uitstaan het geruis van vleugels een diepe nacht met een volle maan en ik onrustig in het lege park denk aan jou in mijn armen zo lang al niet mijn liefste denk aan mij…

de wilde struik is weer gesnoeid en staat nu braaf te zijn tussen de andere borderplanten van dertien per dozijn hij groeit snel de kleine bloempjes zijn intens en fel laat zich gaan door overwoekering van alles in zijn strijd om het bestaan hij heeft nog één kans gekregen om naast saai weer extravagant te leven…

je vingers dansen op de toetsen tonen volgen razendsnel in akkoorden maken zij de echo dieper geven breedte aan je spel ingehouden zijn de loopjes die jij met een glimlach neemt ondeugend klinken de frivooltjes die ik in je ogen lees zacht stroomt de muziek naar buiten als jij de piano sluit mag ik deze dans van je klopt…

ik zie je staan jouw silhouet tegen de hemel rakend aan een halve maan met een handvol wensen kijk je naar de sterren tot ze vallend gaan en jij de boodschap fluistert uit het diepst van je hart een vraag om sterkte en veel kracht want hoger aan het firmament ver boven het plejadengruis twinkelt een nieuw sterretje haar eerste leefmoment…

meestal is er geen begin aan een zin wat zeg je nou zeg nog een keer wat je heb gezegd zeg het weer (dat je van me houdt) dan zeg ik dat van jou en als ik het weer vraag zeg je ja zeker en dat hoor ik misschien niet maar wel jouw stem en dit is de mijne…

had de paden geschoond stenen weggedragen ballonnen opgelaten voor het grote feest deuren stonden open tafels gedekt van heinde en verre zouden zij komen voor de bundel van mijn dromen maar in de ijzige wereld van toen sneeuwde het uren geen snelweg of trein bleef gespaard een kleine groep had de heenreis geklaard wij hebben samen…

het ene na het andere woord misschien zeg ik liever niks zeker als het regent ben ik zwijgzaam denk ik aan jou wanneer je terugkomt alsjeblieft…

eindelijk ben jij het donker ingegaan om uit te zoeken wie je bent je trof een hart hoofd en onbekende benen maar keek jezelf in de spiegel aan je schrok had anders verwacht een nieuw mens uit de kast door je ogen ben je al jaren bedrogen het plaatje van vroeger staat vast je hoeft geen evenbeeld te breken om te worden wie…

haar handen hebben bloemen gegeven vaak nog in de knop na het ontluiken kon je de geuren ruiken haar lach bloeide op soms was de hulde een antwoord op morele schulden die wij niet hadden ingelost zij heeft ons grootgebracht met alle liefde en kracht die zij in het kleine lichaam had te snel is zij gegaan maar haar ogen zullen…

open je maar mijn bloem van stilte sprakeloos in kleur bloei je woorden in geluidloos bekoren uit het diepst van je hart heb het fluweel van je bladeren met warmte gestreeld zacht wiegt je schoonheid nog ongerept als een kind op de zoele zomerwind hemels voelt het lied als ik jouw bloeiende stilte in deze aardse solo geniet…

hun tijd vroeg grijze kaarten met donkerpaarse strik haar laatste wens was anders zij koos voor licht en wit in samenzijn met wilde bloemen die bloeiden aan hun stam een leven lang met zorg gekoesterd tot het aardse zijn voltooiing nam de bloemen wiegen samen op het laatste zuchtje wind stil verwaait de handkus van haar…

De volle maan verspreidt zacht licht over de weiden met het slapend vee. Achter de wering golft rustig de zee. Het leven draagt vanavond geen gewicht. De rode wijn danst in het hoge glas. Je draait het in je slanke vingers rond, heft het voor een teugje naar je mond oh, als ik dat glas toch even was! Het onweer in de verte deert ons niet…

Een gespannen lach terwijl het voelt als hete zon midden in de nacht als vissen op land of boten vliegen met alcohol in limonade bij een kater die praat zo onwennig als billen dansen in mijn richting zweeft parfum, zelfs lieve ogen op mij af zonder te bedenken hoe het ooit was als twee handen plotseling omarmen of dat shirt…

ik rolde zacht en speels de wereld door groeide en kreeg butsen kleurde langzaam rood opzichtig en uitdagend verlangde ik de trap die mij steeds verder bracht nooit heb ik lang stil gelegen wilde meedoen in het leven maar in het vlakke land bespeelde iemand mij heel teder met de hand ben daar thuisgekomen rolde zomaar in…