Alle inzendingen over liefde

Het sonnet voor het nieuwe huis Wanneer ik rondloop, op de cirkel, mij voor- stel dat het de navel van de wereld is, het geboortebewijs maar niet het gemis- te verlangen, begin zonder oorzaak, door- gaan waar het begint, omdat alle woorden mij zeggen dat ik terug moet naar beslissen- de gebaren, niet de paring, maar er is ook een andere…

de dagen dat ik jonger word en mijn verlangen ouder, dat ijsheiligen verdwijnen, een langzame zon mijn terras vertedert, een lijster mijn tuin vol zomer zingt, een blauwe lucht op het groene land ligt, mijn lome lijf weer zwichten zal voor een nonchalante ligstoel in markieslinnenlijntjesstof én schoonheid liefde wordt, die dagen…

Reden genoeg om voor jou in slaap te vallen de toekomst koos voor ons een andere weg jouw lach laat voor mij de nacht snel vallen dat jij ons universum in perspectief blootlegt. De volle ruimte in één bed maar innerlijk leeg de illusies van onze dromen dansen langzaam ze bewegen sierlijk op het podium van het heelal draaiend en slingerend…

Vannacht gedroomd van een tehuis de ochtend kwam en ik wachtte af kort hemd en een pamper aan Geluid van wieltjes op de gang vrouwenstemmen op zoek naar wat er weer was misgegaan Jij maakte me wakker omdat ik kreunde in mijn slaap Heel traag keek ik je aan verloor mezelf in de geur van je kriebelende haar kon niet horen wat je zei trok…

ik mozaïekte met stukjes leven om ze harmonisch te passen in het bestaan het leek goed te gaan tot de lijm verdroogde het cement verpulverde waarin ze waren gegoten heb met alles gebroken toen ik jouw ogen zag een veeg licht in een donkere straat bij nacht je lach parelde tanden in witte aanstekelijkheid handen speelden met schaduw…

Jij schetst mijn zwijgen als een stille droom waar ik zal zijn als mijn woordenzeef ontwaakt in het inspiratieloze niets op weg naar jou door de deur als een boot zonder haven waar zal ik zijn als jij mijn zwijgen schetst aan de andere kant van verlangen alleen in de sereniteit van een eenzame zomernacht jouw naam op mijn wolkenraam…

Wij waren één met elkaar en vervolgens weer apart, niet eenzaam alleen. Verwoest door een storm dreigend met orkaankracht deceptie enorm Duinerotiek op een kruising van zand en schelpen In de kern van zich- zelf, lees ik haar gedachte concludeer allicht dat zij verwachtte…

in jouw gezicht kan ik mezelf lezen uit lijnen van ontstaan geen letters maar geëtste stukjes leven vallen wonderbaarlijk saam momenten die de tijd markeren in tekens die niet overgaan je lach slaat weer een bladzij om ogen stralen warme zon in blijdschap staat te lezen wat wij elkaar ooit schreven…

ik keek niet om toch blijf je weg dat hele eind voor niets…

Met een zachte bries langs mijn oor verheldert de duiding van de dag met het perspectief van de buitenlucht vergezeld van jouw zuurstofrijke adem. Het ochtendgloren bereikt mijn gezicht ons ideaal smelt onbegrensd samen met een frisse wind door mijn haar en de condens tegen de ramen. Het zijn jouw zachte handen in mijn zij die accentueren…

Lang zijn de dagen nog langer de nachten voor het eenzame hart Dan komt het ogenblik dat ogen stralen lippen fluisteren: Kom nu lief, mijn lief... Wees blij en dans... Je wordt gedragen over heuvels van stilte over de wilde rivieren van je pijn... Je wordt gedragen door sterke armen armen vol vrede en rust... vol tederheid, zekerheid…

De liefde is op vreugde gebaseerd Gevleugeld gelanceerd Onbeteugeld en soms onbeheerst De liefde is: een geel met groen gebiesde vis, in water zo helder en fris, als de gedachten van een pas verworven nog onbedorven jonge pater op weg naar de mis. De liefde is een beste borrel, puur en onverdund, een gerstekorrel of een blaadje…

Zonder je te kennen masseer ik je nek, je schouders, leg ik mijn wang tegen de jouwe Gevoelens van tederheid wellen in me op En ik zeg, ik heb je lief…

ik heb een cocon van licht gesponnen uit vroege zonnestralen een zachte wind vergaarde de draden uit geurende bloemen ik wilde de zomer begrijpen reiken naar het feest dat lang geleden voor ons de tastbare hemel op aarde is geweest…

Vanaf de zijlijn bekeek ik jouw passie de wijzers tikten door het hele uur ik voelde de hartstocht door mijn bot maar het bleek jouw schaduw op de muur. De intense beleving die jij deelde door golvende bewegingen van je haar jouw betoverende silhouet verlichtte mijn balans met een vertragend gebaar. De horizon verduisterde jouw gezelschap…

Terwijl nevel de zon verleidt, de vorst met de voeten vrijt en de wind de losse bladeren, ooit groen als gras, ontheemd over de grond verspreidt en de nacht, veel donkerder nog dan gisteren, opnieuw een dag in glijdt, verstrijken de jaren. Die Grijze haren, ach, wat maakt het allemaal uit Met een hart zo warm aan mijn zij en er…

M'n hart heeft nu 'n moeilijke tijd te gaan de onrust 't verlangen, dat jij helaas niet zag er biggelde over mijn wang een traan het is moeilijk om te moeten kiezen iemand van ons zou immers kunnen verliezen? M'n hart, heeft een vriend maar dan als 'n pen die pompt in plaats van bloed de inkt vooruit zodat het op papier weergeeft wie ik…

in het wegdromen ben jij heel dicht bij mij gekomen als een vlinder streek jouw licht langs mijn gezicht hoorde in je stem woorden die zelfs de hemel bekoorden je ogen deden daarvan uitnodigend de poorten open wij deelden de godinnenschik eerst jij en later ik in wakker worden zijn wij teruggekomen na zeven hemels heftig…

ik was verloren in de ogen die mij aankeken als ik gek word, Word dan net zo gek als ik die naar jou verlangde die nacht dansen en zoenen dat we deden het was de hemel en de aarde ineen een explosie van prikkelingen die mijn hart sneller liet gaan vertel me waarom het zo snel ging de nacht waarin we dansten het was kort maar krachtig…

Ik wil liefde met een verhaal Iets om later, tegen mijn kleinkinderen, over op te scheppen. Niet de oppervlakkige “ik-loop-mijn-lul-maar-achterna”-liefde Niet de “Hallo-ik-ben-frans-47-jaar-woon-in-wevelgem-en-ben-op-zoek-naar-…”-liefde Niet de “tja-ik-vond-u-wel-knap-dus-swipete-ik-naar-rechts-en-zit-er-nu-maar-mee”-liefde Nee, ik wil spontaniteit…

dat je eigenlijk niets weet te zeggen iedereen om je heen zegt iets en jij beweert ook van alles maar op hetzelfde moment zakt het geluid weg en de zin je verliest het contact terwijl je nog praat en denkt dat je liever ergens zou zijn waar het noorderlicht is dat je alleen maar kijkt en denkt aan die uitbarstingen van de zon…

Hou de deur tegen als die op een kiertje staat de wind is de herinnering van het verleden dat was een storm in een glas water zo klein, ik weet niet eens meer de reden. Het piepende geluid van de scharnieren laat de deur klapperen in het heden problematiek waar wij nooit omheen draaiden te groot, voor herinneringen van het verleden.…

ik zag in je lach een glimp van je ziel hemelse schoonheid voorbij de schaduw van leven mimiek componeerde blijdschap uit stukjes geluk je ogen straalden een zomerse zon in uitbundige verhalen op dat gouden moment wist ik dat onze liefde eeuwigheid kent…

liefde kent en soms ontkent door gevolgen van het verleden maar ik gun iedereen dat unieke present liefde maakt je blind maar slechtziend is ook goed zolang je maar je weg niet kwijtraakt en jezelf vind liefde maakt kapot en soms heeft het tijd nodig dat het helen moet dat doet je goed…

Een bed van rozenbladeren zo zacht als jouw warmste zoen daar ervaar ik mijn mooiste nachten in een oneindig visioen. De dageraad scheidt mijn beeld met een druppel dauw maar de kleuren omlijsten de beweging van onze opbouw. Met bezinning en de gloed dat langzaam intensief versterkt leef jij voort in de geuren van magie dat het leven opwekt…

V. Lamp mijner ziel, die me in ’t verborgen gloort, Zoet wonder van ’t heelal, dat niemand weet, Brand niet zo duister in die mist van leed, Maak niet altoos uw schijnsel droef; – gloed hoort Bij gloed, wat schoon is brengt wat schoon is voort, Zoet zoekt zoet, lief! och, dat gij ook zo deed, U zelve zoet, uw zoet Zelf minder wreed, Dat…

ik heb de wolken gezien het rood van luchten in warme hunkering om nog even te blijven niet te vluchten maar hun kleur te verdiepen in genieten ga ik mee duik in het donkerrood van zee om de nacht te ontlopen het is een hopen want het zwart heeft mij slechts spoken gebracht waar licht leven geeft heeft donker tijd en stilte…

kom niet te dichtbij ik wil je gadeslaan de armen losjes langs je lichaam de schouders in serene rust je gezicht zonder voorbehoud verstild verscholen achter verwaaide haren je verhalen kleuren de hemel korenbloemen blauw langzaam waait de wind alle woorden weg…

Ik zocht jouw liefde je hart was leeg het mijne was zo overvol het viel op de vloer en knak voor je ogen gebeurde het het brak jij keerde je rug wist niet hoe vlug ik riep nog je kwam nooit meer terug.…

als woorden falen hun inhoud niet de juiste tonen boven halen is het contact als los zand het glijdt door de hand die net is gegeven de blik in begroeten zal drempels ontmoeten die onoverkomelijk zijn opnieuw de pijn weer doen voelen van elkaar niet verstaan de onwil ervaren om samen verder te gaan de breuk in bestaan in stilte…