Hartenkreten over emoties

gedachten dwarrelen door mijn hoofd en spinnen zich een web ragfijn, zoal een spinnedraad of als een kluwe wol kan zijn die in een klittebos uiteen valt maar later als een hermelijnekleed hemelbreed zich uitstalt proberen op een rij te zetten de kluwen wol beletten zich te kronkelen in een klit gedachten te ordenen…

een wereld vol vertrouwen is een wereld vol geluk een wereld vol berouwen is een wereld lelijk en stuk een wereld vol vertrouwen dat geeft de mensen hoop met liefde en vertrouwen kun je een hele hoop een wereld vol vertrouwen dat is pas perfect als een wereld zonder rouwen je vrede en liefde wekt…

Als je iemand uit het oog verloren bent en je ziet hem dan nooit weer, dan durf je niet gaan zoeken dat lef heb je dan niet meer. Toch blijft het aan je knagen en je vraagt je af waar hij nu is, je krijgt geen antwoord op je vragen en steeds groter wordt dan je gemis. Je ligt er nachtenlang van wakker gaat in gedachten terug in de tijd…

Ik voel me eenzaam… Ik ben alleen… Het is heel stil… Heel stil om me heen… Waarom voel ik me zo… Ik vind het niet leuk… Iedereen is blij… Alleen ik niet… Ik voel me eenzaam… En heel erg alleen… Ik ben blij met mijn vrienden… Maar waar is iedereen… Ik zoek troost… Maar bij wie… Er is niemand… En huilen durf ik niet… Ik ben alleen…

Ik kan het niet begrijpen En wil het ook niet zien We zijn beiden zo veranderd Zo na een jaar of tien Ieder ging zijn eigen weg Steeds verder van elkaar vandaan En toch komen we steeds opnieuw Tegen over elkaar te staan Dan voelt het niet als toen Niet meer goed en vertrouwd Het voelt heel erg anders Zo onherkenbaar en zo koud Ik mis…

Jij kunt mijn pijn niet wegnemen maar geeft me altijd nieuwe moed je bent er als het nodig is en dan, ja dan is het goed. Ik weet dat ik je altijd mag zeggen hoe ik me op dat moment voel weinig nodig heb om uit te leggen jij weet altijd wat ik bedoel. Maar ondanks al je lieve zorgen ben ik ook graag eens alleen even geen gezeur aan…

Je stapt binnen in ons huis ,ik loop de koelte tegemoet. De warmte ontglipt en ik vraag me af hoe je dat doet. Ik kan het niet omschrijven maar ik voel het in me broeien. Jou dominante persoonlijkheid krijgt weer de kans te groeien. Ik voel de woede in me en ik zou wel willen slaan. Maar ik luister en ik hoop alleen dat je snel weg zult gaan.…

Hoe vaak heb ik de nachten beschreven hoeveel van mijn angsten verteld, het donker dat mij omsloot met geheimen als ik door angstdromen werd geveld. Hoe vaak ben ik het donker ontvlucht en heb ik alles wat licht is gezocht, hoe vaak hield ik mijzelf wakker omdat ik door angsten niet slapen mocht. Niet elke nacht is zo donker het zijn van…

Wat wij samen hebben is kostbaar en met niets te betalen al die jaren samen hebben we alles eruit kunnen halen. Al hadden we soms geen werk en zaten we weken zonder geld we waren altijd gelukkig en dat is alles wat telt Toch zijn we ondanks alles nog steeds zo ontzettend rijk als ik elke dag weer naar onze kleinkinderen kijk.…

Baby, dreumes, peuter met 4 jaar opeens al een kleuter Kind, jongen of meid wat snel toch gaat de tijd. Onbezorgde jeugd; naar school gaan al vrijend op het hoekje staan Als tiener naar de discotheek hopend dat die ene jongen naar je keek. Dan als twintiger noemt men je volwassen je moet al aardig op je tellen passen Je gaat studeren,…

Het kwam veel te vroeg kwam zo onverwacht zonder het te merken zomaar, midden in de nacht Zo plots is het einde er komt geen nieuw begin het leven bevat veel en ook de dood is helaas all-in als je van te voren weet wat de toekomst je brengen zal dan komt de dood niet aan als een enorme knal maar alles weten maakt niet gelukkig veel…

Ik zie je hulpeloze ogen, Die angstige blik die mij die van binnen raakt Ik zie hoe je wordt voortbewogen Door het verdriet dat je heeft kapot gemaakt... Ik zie de tranen over je wangen glijden Machteloos staar ik je aan Het liefst wil ik je blik vermijden En met mijn leven verder gaan... Met mijn ogen blijvend op jou gericht, Probeer ik…

Leunend op de leuning van de brug staar ik over het grijs gekleurd water, eendjes zwemmen langs de kant doen mij schrikken met hun gesnater. Auto's rijden achter mij langs toeristen fietsen door de vrije natuur vrolijk pratend met elkaar de tijd gaat voorbij, uur na uur. De lucht laat kleine wolkjes zien die soms de zon laat verschuilen…

Ik ga naar bed Vol goede moed Ga liggen in het donker, lezen lukt me niet Knipper, mijn wangen worden nat Tranen beginnen te stromen Zonder dat ik er erg in had Ik ga uit bed Vol goede moed Neem vrij, werken lukt me niet Knipper, mascarastrepen op mijn huid Tranen beginnen te stromen Zonder enige vorm van geluid…

Teneergeslagen leidt zij haar leven Brokken van verdriet laten haar bijna stikken Hoe hard het dier in haar ook probeert Deze wonden kan ze niet meer weglikken Als een geknakte bloem in een zware storm Weerstaat ze de slagen van de wind Toch duurt het niet lang meer Voordat ze zich midden in de storm bevindt Meegevoerd in de waanzin Waarin…

Meedere gezichten Allemaal met een blik vol angst Meerdere gedachten Door de war Blij of niet Voel je het wel Leven of gewoon lopen Hoe kon het zo zijn gelopen ? Zag je het niet Wilde je het niet zien Wanneer overheerst de angst de schaamte of beter , het geluk Het lijkt die kant op te lopen maar of je het lopen voelt Ik hoop dat ik dat…

Alles wat komen gaat doet jou pijn het zwarte gat staat op wacht slechts denkend op korte termijn ontneemt het negatieve jou de kracht Ik wil jouw onzekerheid strelen genezende gesprekjes uitstrooien jouw gapende wond van angst helen inspiratiesnippers in de lucht gooien Dus ik neem je mee op reis we zullen vast verdwalen in woorden maar…

Messteken tussen ribben van het leven waarin ervaringen lek geprikt worden om leeg te bloeden in bloembedden waar rode rozen worden geplukt om in huizen te prijken…

Ik krijg mijn leven weer een beetje op de rails, tenminste dat denk ik. Ik denk maar niet teveel na dan vergeet ik het, tenminste dat denk ik. Maar als ik weer niet slaap en nachten weer beneden zit, dan denk ik. Dan komt alles weer boven en doet het weer pijn, dat weet ik. Ik weet soms niet meer wat ik denken moet of vergeten…

De Klappers die staan roerloos langs de post En in de verte hoort hij kamponghondjes blaffen Hij had zo graag nog even willen maffen Maar het was tijd,zijn maat moest worden afgelost En even later loopt hij de hondenwacht Met in de arm, op scherp zijn dienstgeweer Hij vreest gevaar, en dat komt altijd weer Benauwder nog dan overdag--dat is…

Ik dacht dat ik mijn verdriet van me af had geschreven maar het zijn maar woorden op papier die ik steeds weer moet beleven. Het schrijven helpt zo vaak om alles te verwerken maar vergeten kunnen we nooit dat zullen we steeds weer bemerken. Steeds komen die beelden terug zie ik hoe het is begonnen al die nare dingen en zo heel erg…

Ik geef mijn stem mee aan de wind Langs de dagen en de nachten Langs een droom en werkelijkheid Ik geef mijn warmte mee aan de winter Langs lage wolken en vederlicht gemijmer Langs witte dekens en roerloosheid Ik geef mijn bladeren mee aan de herfst Langs de lente en de zomer Langs een traan op papier Ik geef mijn liefde mee aan de nacht…

In mijn ogen weerspiegelen de tranen Een welgemeende warme lach In het tegenspreken tijdens beamen Ontstaat er chaos in gezag Mijn handen raken zomerleven Eenzaamheid rust in mijn schoot In de climax van het streven Sterven havens langzaam dood.…

De wolken storten regen neer Zoals mijn hart de angst Door mijn lichaam pompt en meer Om van de donder maar niet te spreken Een knal, mijn hart slaat over Ik zit mezelf te steken Met woorden, daden, zelfs een mes Want ik moet gestraft Dat is een wijze les Een neerwaartse spiraal draait Mij het diepste ravijn in En windkracht duizend…

de weg betegelt met geluk kon lange tijd niet stuk eerst ligt alles recht dan is het opeens slecht een herinnering aan toen je kon er niks aan doen even kwam het pesten terug ik dook weg, net zo vlug weg is weer het vertrouwen opnieuw weer wegen bouwen dat duurt weer een eeuwigheid liefde kent even geen veiligheid en laat me nu niet…

In alle eenvoud zet ik hier mijn woorden die samen vormen een verhaal niet één woord is verzonnen ze zijn waar, allemaal. Het is geen poëzie wat ik schrijf maar dingen uit mijn leven gedachten wil ik met jullie delen een stukje daarvan prijs gaan geven. Niet mijn hele ziel en zaligheid leg ik hier voor jullie neer de diepste geheimen…

Verloren in het niets, Schreien voor het onbekende, Hopen op een toekomst die er nooit was, Streven naar de vrede met geweld, Houden van maar niet mogen, Zoeken naar de vrijheid die niet bestaat, Hoop bouwen maar weer verliezen, Begrip tonen maar niet krijgen, Zijn maar niet zijn.…

Er zijn geen dagen dat ik je vergeet geen dagen dat ik niet aan je zal denken het is alleen ontzettend jammer dat ik niet gewoon aandacht aan je kan schenken. Er is geen dag dat er geen tranen branden geen dagen dat ik ze niet laat gaan, het is alleen zo jammer dat ik nu niet naast je mag staan. Er is geen dag dat er geen dag is geen dagen…

Een lange weg vol kronkelpaden en Bedekt met bladeren waar de maan In verdween, baande zich Door deze diepe dalen, waarin zij dwaalde Totaal alleen. Zij had geen engel die haar bewaakte Zij vond slechts bescherming in het licht dat zwak scheen, en al vroeg wist zij dat niet veel later de wereld weer zijn zou zoals voorheen.…

Ik probeerde de betovering te verbreken Ik sneed de scherpe kantjes eraf Het werd niet veel beter Ik wou dat ik weg kon vliegen Ver weg van hier Geen kwellingen meer Nu sta ik hier in het donker Te wachten op niets Kil en koud van binnen Ik loop naar de zee Staar over het water De wind snijdt in mijn gezicht Ik ren weg De golven…