Alle inzendingen over haiku

~~~~ na de ontgroening leeft herfstblad zich uit in kleur als mobiel tapijt ~~~~…

maar door de deur van eenzaam donker weerklinkt een helder kinderlied…

Menselijk bestaan zal eens spoorloos verdwijnen; deuken in water…

levende ets de bladerloze berk in tegenlicht waar de sapstroom stopt en takken niet meer wringen het licht licht ook de fijnste twijgjes schitterend uit geen spoor meer van een mier op de natte berkenbast gaandeweg ontwaar ik om mij heen het lijnenspel meer doorzicht brengt wellicht de inbraak van de winter…

Steeds weer zoekend en soms ook heel even vindend ademt leven licht.…

Grijsgrauwe hemel veelkleurige chrysanten kale ruwe berk…

zij sprokkelt woorden om een boom op te zetten maar het snijdt geen hout…

in tegenlicht een bladerloze berk een levende ets waar de sapstroom stokt en takken niet meer wringen het licht licht ook de kleinste twijgjes uit met schitterdruppels op de vochtige bast sporen van een late mier…

papperlepap, zeg ik ben een aardappel mijn appeltje -…

de maan van de leeuw is nog dunner dan het gras wat de hinde graast…

in het verre grauw bewegen drie dotten wit - zwanen grazen daar…

ik zie esdoornrood 't gekrulde bruin in de tuin herfst bedekt de grond…

daar staan jullie dan geamputeerd winterklaar wachtend op lente…

Een houten brugje over rimpelend water als een wenkbrauwfrons…

dans met mij op straat de notenkrakersuite hazelaar geeft oogst…

Eendrachtig werken dennen en berken samen om bos te mengen.…

als klaterend goud valt het zonlicht in het bos bron van levenskracht…

de boer keert het gras het landschap krijgt meer lijnen moeder aarde groeit…

bij de lantaarnpaal wacht de nachtvogel op prooi maar de lamp is stuk…

stil dwarrelend blad verandert zwart asfalt in een gouden rivier…

de moniale de doorschijnende onthechte elke nacht hoort zij nog getrippel op de trap…

zie mij hier nu staan in mijn bonte herfstkleuren de mooiste mode…

een groot rood blad vliegt op van de binnenplaats zou ze wel thuis zijn…

op het hoge duin nu al uren loerend een vogelaar terdege verkent hij ons aller gevangenis…

het zit gewoon zo kippen leggen eieren een haan kan dat niet…

voor het slapen gaan druk ik een streepje maanlicht in mijn kussensloop…

wel zestien stippen en dan een invasie van lieveheersbeestjes…

alles luistert nu voel maar, het bos heeft oortjes paddestoelentijd…

Witte bloemetjes Spelend in de zachte wind Wuivend naar de zon Wachtend tot jij komt Om dan geplukt te worden Eeuwig geuren zij Witte bloemetjes Geknuffeld door jouw vingers Door vlinders gekust…

een gevallen blad teken van een stervende en maagd in wording…