6044 resultaten.
een zakje drop
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
798 hij had het haar beloofd
toen ze in bed lag
het kind dat kleiner was
haar vleugels kwijt
ze glimlachte, hij vergat zijn eigen honger
loop maar een eindje om, zei hij tegen zijn dochtertje
op het eind van de Elisengarten
zijn hand aaide nog even
haar donkere haren
nietsvermoedend verdween ze verderop
in het licht dat met de rijen…
Nonnen kennen dat niet
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
554 Hoe kan liefde nu
Verboden zijn, als
Ze uit de aard van de mens
Vrijelijk gegeven wordt -
Nonnen zijn zwanger van liefde
Maar kennen de zwangerschap niet,
Weten niet hoe een man
Te maken in de buik…
Waarheid en fictie
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
548 Heb mijn leven geleefd
Zoals het op mij is
Overgekomen, meestentijds
Met mijn ik, vaak genoeg
Ook zonder, waarbij ik
Voor mijzelf een grote
Onbekende was, die misschien
Wel in mij leefde, of daar buiten,
Dat maakte ook niet uit -
In de verhalen de ik of misschien
Ook wel hij geschreven heeft, ik weet
Het gewoon niet, in mijn leven…
Als jij overdag
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
472 Als jij overdag
Geen oog hebt
Voor mij,
Niet naar mij
Luist'ren wil,
Dan ben ik
Veroordeeld tot
De nacht om je
Aandacht te trekken,
Om je te
Laten merken
Dat ik er ben…
schemering
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
498 tien over zes
zijn lijf is moe en murw, zijn ogen
tranen in een
wake zonder weten
zijn afgemeten pas verschijnt
verraadt dat zoekend slepen
van een toegeknepen dag
en zo
ontstaat de eerste wrok
voorbij de avondklok
de bank hangt nog gemelijk in
een hoek, zijn boek boeit korter
dan een snel respijt
om woorden te beheersen
moet…
De luikjes gaan weer open
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
464 Als de luikjes
Die jaren lang
Hermetisch afgesloten
Zijn geweest langzamerhand
Weer open gaan
Spreekt voor het eerst
Het gevoel weer aan
Dat al die tijd was
Opgesloten in de mens
Die eraan gewend was
Om levend dood te zijn…
Peultjes in een veel te ruime schil
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
515 Het afgegraven veen,
Water dat ontegenzeggelijk
Welde uit de bodem
Waar binnenkort mensen
Zouden wonen op steenworp
Afstand van de stad
Die gebukt ging onder
Een haast ondraaglijke last -
Onmetelijke ruimte met
Buiten, Binnen, Hout en Haven
Waarin mensenkinderen werden
Gestald als kiezels op het
Deense strand, als peultjes
In…
Uiterste grens
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
440 Is het spoor bijster
In de doolhof van zijn
Brein -
Alleen de schedel
Nog weet grenzen
Te bewaken,
Uiterste grens waarachter
Leegte gaapt en waarin ooit
Voorgoed vervangen
Wordt door nooit…
De volmaakte gave.
poëzie
4.0 met 1 stemmen
1.134 Wie arbeidt werkt aan zich en wie de kunst
Ziet als zijn arbeid werkt zich op tot God.
Zijn leven wordt een eng en streng gebod;
Een strevend geven zonder éne gunst.
In zijn gedachten, in zijn daden, streeft
Hij steeds gedreven door dezelfde trouw,
Gelijk in liefde streeft de reine vrouw,
In vol geloof aan hem wie zij zich geeft.
In hem…
Heimwee naar hier
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
422 Gedachten die zo graag
Op reis gaan, naar verre,
Onbestemde oorden, waar
Het allemaal anders is,
Weg van de sleur
Van alle dag -
Maar zodra het eerste denken
De voordeur achter zich
Heeft dichtgeslagen, een frisse
Wind in 't gezicht hem raakt,
De mens blijft toch een gewoontedier,
Begint al het terugverlangen
Naar 't bekende…
Laatste ballast
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
478 Koffer in de hand
Met daarin alles
Wat hij nog bezat,
Druilerige dinsdag in
November, het regent
Eenzaamheid en verdriet,
Kale bomen langs de gracht
Steken als magere antennes
Omhoog zonder ooit met welk leven
Dan ook contact te maken,
Al helemaal niet
Met die man hieronder
Die zich de laatste mens
Op de wereld waant -…
Wortels
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
432 Voor Omke
Boom van machtige statuur,
Wortels die zo diep in de
Bodem verankerd waren,
Reus die leefde van alle moois
Om zich heen hier op dit
Prachtige land, ons mooie
Westerkwartier -
Neergehaald door een
Vroege najaarsstorm die
Zich onverwacht liet gelden,
Maar zijn schoonheid blijft,
Laat voorgoed zijn sporen achter…
Ik
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
486 Ik
ben alleen maar ik
in het heden van vandaag.
Mijn gister ik
die ken ik wel,
maar ‘t wordt al vaag.
Zo’n foto van de kleuterschool
dat meisje met die vlechtjes
ze lijkt me wat verlegen.
Het schijnt dat ik dat ben.
Herinneringen dan:
alleen maar flarden, flitsen
of simpel statisch beeld;
geen geur of kleur eraan,
geen enkele belevenis…
Ketting zonder hond
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
562 Ketting zonder hond,
Vuur zonder vlammen
Water zonder druppels,
Aarde zonder grond
Lucht zonder zuurstof
Storm zonder wind -
Kind zonder ouders,
Ouders zonder kind…
Want ik weet niet wie ik ben
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
523 Verdwaald in de
Donkere dwarrels
Van dit brein,
Kronkels die van
Geen ophouden weten -
Waarin ik koortsachtig op zoek
Ben naar hem die in deze
Eiwitkabels schijnt te huizen -
Ik zal niet eerder stoppen
Met zoeken dan wanneer ik
Hem gevonden heb,
Ik wil weten
Wie hij is,
Want ik weet niet
Wie ik ben…
klein van stuk
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
488 de vrouw met harde stem
verschool zich in een zwarte bril
daarachter stond ze stil
haar mens-zijn uit te dragen
zomaar
op een dag gingen haar ogen overstag
ze werden zacht
en spraken open, over hoe een lach
tot dan toe
over donkerbruine glazen viel
haar bril werd oud
door haar nieuwe sprak het goud
van eerlijke erkenning
de gewenning…
Bruine ingewanden
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
464 Boterham met snot
Waterige koffie met kwijl
Winden gelaten onder het eten
En daarna een ferme boer
Ik ben hier opgenomen,
Want ik ben niet goed
Bij mijn hoofd -
Als ik al niet gek was
Toen ik binnenkwam,
Dan ben ik het
Hier wel geworden…
Asregen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
468 Met zo veel liefde
Verbouwd, zorgvuldig
Opgekweekt op dat
Kleine stukje grond
Waar in eenvoud
Met gelijkgestemden
Het gewas alle kans
Krijgt zijn bladeren
Uit te slaan om voor
De mens gezonde voeding
Te zijn - met in de nabije
Toekomst bemesting van
Heel andere koek:
Er wordt asregen verwacht
Niet van een uitbarstende…
De man die zich achter het behang plakte
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
463 Plamuurmes als wapen
Strak in de hand geklemd,
Afgesleten nagels waarmee
Hij de laatste restjes
Oude tijd verwijderde,
Hij wilde er immers
Niet meer aan herinnerd worden,
Smeerde extra lijm over zichzelf
En over de rugkant van het nieuwe
Behang waarmee hij de muur
Verfraaide - met deze
Ultieme poging plakte hij de tijd
En zichzelf…
madonna in Brugge
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
491 ach oude stad, je ademt nog
er ligt een zonnevlek rond waar
de tranen van de dageraad het kwaad
wegwassen
elke straathoek lijkt te passen
in een kleine schrijn vol eer
vergeten soms, maar lief
staat links en rechts een kleine vrouw
het daglicht op te vangen
in haar haren hangen trouw
tienduizend wensen,
uitgedragen leed van mensen en…
Veegde hij de vloer aan met gisteren
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
435 t Is weer laat geworden
Gisteravond, de hele nacht
Door hebben we gepraat,
Gepraat, zonder ophouden
Gepraat in de stamkroeg
Die ongemerkt onze
Huiskamer werd -
Totdat het morgenlicht
Ons hierbij kwam storen,
Ons vertelde dat het
Mooi geweest was -
En terwijl wij moeizaam
De nieuwe werkelijkheid
Van de maandag,
Van de nieuwe…
Dan dat ik heb liefgehad
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
522 Aan al mijn leerlingen
Heb niet zoveel op
Met I-phone, I-pad
En ander digitaal
Gedoe waar jullie
Je overdag zoal
Mee bezig houden -
Social media die
Het tegenovergestelde
Waarmaken van wat
Ze in hun naam beloven -
Alles wat ik van jullie
Begrijpen kan is niet
Anders dan dat ik
Als mensenkind jullie
Heb liefgehad…
Het leven heeft zijn werk gedaan
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
438 De tanden erop stuk gebeten,
Nagels tot op het randje
Afgesleten
En dan mijn handen,
De vellen hangen erbij:
Het leven heeft zijn
Werk gedaan, en ik ben
Tot het gaatje gegaan…
ach
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
510 na zeven slokken wijn
beslaat de schrijn van helder glas
ik teken rondjes en een kruis
het dodenhuis van nu
is opgebouwd uit zonlicht en
een wervelend grand cru
vol rode, volle lagen
eens verschijnt mijn hamerslag
eens verliest mijn lach
ach
ik zal je nimmer vragen
om het einde van de
dag…
Ik houd mijn jaren in de hand
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
440 Ik houd je woorden
In mijn hand -
Een schelp vol verzen
Die jij voor ons achterliet,
Je band met de Eeuwige,
Met zijn onvolprezen natuur,
De schepping die Hij
Voor jou en mij achterliet -
Ik doe mijn ogen dicht
En draag mijn jaren in de hand,
Droom van mijn studentenjaren
Waarin jij ons begeleiden mocht
In de zoektocht van ons…
Spelen met rook
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
454 Ga vaak langs het randje -
Ik geef het toe,
Ben me bewust van wat ik doe,
Waarschuwen is niet nodig,
Elk goed advies dat je
Me wilt geven
Is totaal overbodig
Ik weet het, ik speel met vuur,
Vandaar het rookgordijn dat ik optrek,
En dat de waarheid die ik speel
Voor het oog van de buitenstaander
Aan het zicht onttrekt…
Als er tijd tussen zit
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
477 Je woorden klonken
Bitter, zuur en wrang,
Het liefst, zei jij,
Plakte je mij achter het behang,
De tranen die ik om jou
Schreide waren eerst
Zout, daarna nog wat zilt -
Nu er al wat tijd tussen zit
Is mijn oordeel over jou
Niet langer hard meer,
Niet negatief, maar
Eerder al wat mild…
Dode schoot
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
456 Schoot waar het leven
In gekoesterd werd,
Begin van nieuw leven
Zo pril, zo prematuur,
Onverwachts is de vorst
Er doorheen getrokken
Terwijl de lente
Al lang begonnen was,
Vruchtbare aarde
Bevroren terwijl
Het zaaigoed al
Ontsproten was…
Stemmen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
534 De stem in mijn hoofd zeg dat ze me gaan vermoorden,
maar ik word niet meer bang van alle woorden.
Hoe kan ik nu wel werken,
als de stemmen me altijd beperken.
Ze schreeuwen, gillen en zeggen altijd allemaal lelijke dingen.
Dan wil ik naar buiten roepen 'kijk uit, ze komen je halen'.
Jij bent schuldig aan al je falen.
Mensen buiten…
Van kozijnen en families
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
477 Er zit geen schot in mij,
Want ik draag een
Loden last om mijn nek,
Probeer me voortdurend
Aan haar te ontworstelen
Die begin en oorsprong was
Van dit leven, de paraplu
Boven mijn hoofd waaronder
Ik altijd schuilen kon -
Langzaam valt zij nu uiteen
Als een rottend kozijn
Dat zo veel jaren door
Onderlinge verbanden in
Het lood…