Alle inzendingen over haiku

Het paviljoen vertrekt in stukken van het strand op platte wagens – oktober is ontruiming lispelt de dame in het zwart ZONNELEEN De episoden van Amos 40.4…

een forel springt hoog druppels water in mijn oog ik vis op zilver…

Blaadjes vallen nu één voor één, vogels fluiten weer minder vrolijk…

Serene herfstmaan zuchtende shakuhachi thee ceremonie…

in de houding als soldaat van eigen dromen sta jij steeds op wacht…

rimpel in vijver vibreert en raakt voorzichtig mijn verwondering…

Geluk is geen bezit het komt bij je langs om weer weg te gaan…

Ik heb er vele zonden te overdenken voor het slapen gaan…

Soms een strak blauwe dan weer donkere wolken Hollandse luchten…

stelletje lummels, kijk nou, de melk kookt over, het is vier uur 's nachts…

webben spinnen niet doch spinnen spinnen webben als een ragfijn lied…

De stap die u zet, zet 'm weloverwogen. Nooit zet u die weer.…

lijnen zigzaggen fluorescerend achter gesloten ogen…

Op de vloer schaduwen van spijlen en tsjilpend een mus tot hinken gereed Wij worden op de proef gesteld zegt de man en ik tuimel de stilte in Ik stap met bonzend hart het vierkant af - in mijn beenderen is geen vrede Als de maan de ronde erker raakt begint de ondervraging traag en hoffelijk Hij gaat mijn gangen na mijn…

vroeg deurbelgelui laat het trillen verstillen laken doorgelicht…

regen spoelt mijn geest verdriet sijpelt in aarde droevige grondstof er wortelen treurwilgen zij geuren naar eenzaamheid…

Paradijsvogel geveld door een jager met giftige pijlen…

de pop kan praten en zij voelt zich weer moeder als was zij weer jong…

Wind en zon maken van mijn losgeraakte haar een Medusahoofd…

Mussen op dakrand kwetteren het laatste nieuws broodkorstjes hiernaast…

Voor dag en dauw waden wij naar de open plek met trillend zonnestof. De stilte staat en zingt zowaar het morgenlof. Met mijn wortels in de murmelende stroom, dat zou een droom zijn. Ik murmel mee en in mij wiegt de allereerste boom. Die excellente helling boven de boomgrens is een bekoring met halverwege een hut waar mens en…

Kwam hij maar op melkenstijd de hekken openmaken, gaf hij maar een teken van leven in het voorbijgaan. De hitte maakt mij onbekwaam tot enig goed. Geen wolkje boven zee ter grootte van een hand. Hij sprak, de stille in den lande, het brood een zegen. Heimelijk had hij lief tot aan de Doodsjordaan. De dichteres verschrompelt in…

vliegende mieren koninklijk parend onder verzengende zon…

In tolvlucht sloeg de vogel te pletter op ons tegelpad. Daantje cirkelt om de dood - alles is vreemd en groot. De dood is binnen maar de kruisspin naast haar deur vertrekt geen spier. Haar dagen vergaan als rook van vuren op het strand. Zij schroeft zich vast in het verleden en ik spiraal naar verse lucht. Buiten ligt het bollenveld…

In de herfstavond Bomen zijn kaal en alleen Druppels vallen neer…

Natzweiler - scholieren, dagjesmensen en de galg oogt nieuw in dit godverlaten oord waar het onweer hangen blijft Zonneleen 26.4 280606…

een baan van licht en golven worden zilver - schubben van een vis er is sprake van ruisen regelmaat en oorsprong zl 040606…

een schuif gaat open trillend licht het water schubben van een vis Lapidair 24.3 130606…

één kop minder van de hoofdonthoofder en twee groeien aan…

ik determineer lange haren lange rok ingekeerde blik haar beslagen ogen vergaren vluchtend licht…