Alle inzendingen over emoties

balancerend op 't randje van de dood sloeg je wartaal uit die niet de jouwe was heette de koude grond je welkom waarop je voor dood gevonden bent kleurde een avondje uit anders dan leken glazen leger, en het aantal minder dan het resultaat waarin je je overgaf aan de gezelligheid van zo even te voren…

De vorm van een hart is een leugen maar in haar tuin, het hart van een middag heeft ze op me gewacht, haar stralende gezicht door licht omkranst, ze krijgt goudinjecties om kalm te blijven Ze heeft onze afspraak afgezegd, opnieuw gemaakt Het gras woekert, bloemen overschreeuwen elkaar, ranken rond de tafel met blinkend bestek veldsla omzoomd…

de handen reiken niet verder dan het kloppen van mijn hart de armen nog verder strekken verlicht ook niet beklemmende smart; ooit kon fluisteren warmte opwekken je aangezicht verstart verwachting vordert verwarring, denken raakt overdadig gehard en wordt hoop een aftreksel van bedeling terwijl de lente toch blauw de aarde bedekt vogels…

eenzaam slentert ze door donkere en verlaten straten met hangende schouders en een hart vol pijn. afgesloten van de wereld en immuun voor aanrakingen aan morgen denkt ze niet voor haar is vandaag lang genoeg geen enkel doel voor ogen en niet wetend wat ze wil brengen haar emoties haar daar waar ze nooit wilde komen…

die verrotte ganzen iedere keer wil ik ze vangen wanneer ze samen dansen met z'n tweeen of met veel meer door de lucht doch steeds ontglippen ze me weer gewapend met camera te midden van een bos turend en hopend als ik daar sta vliegen ze over in een onmogelijke hoek tot zover maar vandaag lijken ze me goedgezind daar sta ik…

Leer van jezelf te houden, ook al is dat een proces... Kijk jezelf eens aan in de spiegel en zeg: "Ik houd van je". Het is eerst wèl even wennen, misschien schiet je in de lach... Maar het leuke is, dat degene in de spiegel dat óók doet!…

De last zonder slopende gedachte De dragende muren die het dak laat rusten De last is zwaar De last lacht, ik rust…

De tijd kruipt aan mij voorbij, de stilte is hier te horen. Een verzachtende lentebries in mei.., dat gevoel lijkt hier te zijn verloren. Hier is het stil, eenzaam en kil. Alleen de regendruppels op mijn gezicht doen mijn ogen tranen zonder dat ik het wil. Maar ik wil terug, weer naar het licht. Naar het nu en de toekomst, verdergaan zonder…

waren het zomaar woorden die ik uit sympathie schreef was het een dwaling van mijn eenvoud niets meer dan de gedachte van een gelijkgestemdheid was het de schreeuw van een eenzelvige pauw die in zijn pracht van veren enkel regen naar me riep ~ ik maak me geen illusie de juiste toon te treffen zeg me, raak ik de sterrenglans…

Aan het water staat een meisje een jaar of vijftien, hooguit zestien Diep weggezonken in gedachten proeft ze de leegte om haar heen Donkere haren hangen treurig langs haar natte wangen Ogen rood en opgezwollen beschenen door het maanlicht Woeste golven trekken haar aandacht Lijken haar mee te willen nemen terug naar de verre horizon. Aarzeling…

onze silhouetten dansen in het donker ik voelde me vanaf het eerste moment aangetrokken tot je ja, dat heb ik wel vaker ik voel de lichamelijke chemie tussen ons… hoe ziet het paradijs eruit? je laat me er vast een glimp van zien want vannacht nemen we geen afscheid van elkaar we leven in een fantasie… in dromen die alleen in deze nacht…

Een vriendelijk gebaar zegt vaak veel meer dan een groot boeket bloemen. Toch zou ik best, al was het maar één keer de rozen willen zoenen.…

(papa, + 09-03-2006) mijn visserman, mijn roots je schoeit de voet van dit bestaan meegenomen langs de waterloop van waar we ooit ons welzijn voerden drijvend, tot jouw aanschijn zonlicht kaatste over knikkend riet de kievit ziet nog steeds hoe klare lucht naamloos boven alles blonk nu weet ik dat jouw naamroep klonk op hemelsblauwe…

Met de griep in mijn magere lijf vroeg ik de kok om een sinaasappel, die hij me weigerde te geven, waarna ik de abt om hulp vroeg en op zijn gezag gaf hij braaf de oranje bal. Tijdens de dampende afwas snauwde een dikke monnik mij af en dat deed me zo zeer, dat ik naar buiten vluchtte en geweend heb als een laatste overlevende van een veldslag…

Het moment waarop woorden tekort schieten, de blik op je gezicht nietszeggend is, het geluid wegvalt in de hysterie en de wereld knipoogt. Het moment waarop je omkeert om te zien wat je verwacht, te voelen waarnaar je verlangt en de teleurstelling nabij is. Het moment waarop je denkt dat alles voorbij is, het schip de haven heeft verlaten…

we zijn verstild raken elkaars hart niet aan verklaren liefde, vrijheid, boterletters tot de maan weer anders schijnt in de nacht verdwijnt wat angst om ’s morgens lichter te verkleuren fluister ik een zachte lach…

Ik ben een zilvergrijs gewaad, mijn warme adem vleit haar schouders Ik ben een lief bloemetjesjurk, heupwiegend verdwijnt ze in mijn armen Ik ben een zacht waai, twee woorden (......)fluisterde zij zoetjes in mijn oor…

De zomer ging, de goud-doorschenen uren Verkorten hunne loop; de nacht wordt lang... Hoe eindloos zal me ook déze winter duren, Hoe bang is 't hart, dat u verloor, hoe bang! Ik denk aan U, als in de blanke vaarten De blauwe schijning van de hemel valt, Door 't nevelblank de Lente-morgen-klaarte Goudglanst der weiden welig esmerald. Ik denk…

Naar buiten gaan was voor mij een ramp. Als ik de deurkruk pakte, kreeg ik al kramp. Mijn hart werd haast uit mijn lijf gerukt, nat van zweet stond ik tegen de muur gedrukt. Ik kon wel janken, schreeuwen, ja héél hard! Om het onbegrip, ik voelde me zó verward. Waarom kon ik niet gewoon als iedereen naar de winkel en dan alleen!? "U heeft…

Een appelbloesem is een juweel van een ding om naar te kijken ik ken een appelboom die staat zo scheef er hangen zoveel appelen aan die wordt zo gestut doet zijn rug niet zeer valt die niet een keer zag je maar eens al die appelen hangen o wat waren toch je ogen groot…

Heb ik getroost waar ik kon Meegeleefd in gure weders en zon. Wie echt niets had, toch wat gegeven. Zonder korst brood kan niemand leven. Huilende kleutertjes gesust Demente bejaarden oprecht gekust. Geduld is niet mijn sterkste kant 'k Doe hard mijn best, zet me eventjes stil aan de kant. Aandachtig luisteren naar diep verdriet, het…

Dood neem mij mee. ik heb hier afgedaan. ik wil op de rotsen te pletter slaan en versplintren in open zee... neem mij mee, dood.…

Mijn schuilnaam gegeven uit blijk van vertrouwen als enige krijg je te lezen wat er zoal in mij omgaat Hoop wel dat je goed beseft dat het slechts gevoelens zijn wat ik met dichten uit, vat het dus niet te zwaar op Leuk vinden doe ik zeker om te horen wat je ervan vindt maar weet wel, ik typ liever dan me verbaal te moeten verwoorden…

Waar de avond zijn gezicht tekent zoek ik ogen en kleuren die dromen vragen. De stilte raakt me aan maar blijft leeg en leger dan de schaduw die niet bewegen wil en op belofte lijkt die verlossen wil. Wat verloren van mij zou kunnen zijn tot ik het weer verlies en niet meer droom omdat jij het elke dag uitdooft.…

blijven gaan naar het onbekende nog onbereisde land op blote voeten de aarde groeten in het mulle zand het water vinden de stralende schelpen ze laten rusten op een hand zo bemoedigend tekent een vuurbal een blosje langs de einderrand als op vleugels van liefde wordt ver dichtbij gedragen tot een vergeten afstand de zee van…

in de bevroren grond rust nog het gewicht van koude winter sterfte handhaaft al de slaperige glans van oude sloten, opgeschoond nu na de vorst in mijn borst klopt mijn gegeven hoopvol als het blije kind dat ik ooit was je weet me nog, mijn moeder weet je ook dat elders, in een vorig leven pinksterbloemen bleker zonlicht vingen in…

Al zoekend naar de diepgang de nieuwsgierigheid voorbij dromend over al het goede voor mij zoek ik de weg die ik verlang De juiste weg niet waargenomen het kruispunt ooit al wel begroet misschien dat ik de diepgang toch ontmoet als ik de weg zal blijven dromen Opnieuw zal ik op het kruispunt kiezen keuze is mijn macht Dit keer zal ik mijzelf…

De brug, Waar ik net naar beneden heb staan kijken, Waar ik net had staan twijfelen, De brug die ik niet meer wil zien… Het water, Waar ik nu naar sta te kijken, Dat ene jonge eendje, Dat zijn moeder kwijt is. Ik, Ik die weg wou, En nooit meer terug wou, Zie nu dat het zinloos is. Het leven, Dat moet je niet beëindigen, Je moet…

Een rood appeltje knappend om in te bijten spannend in zijn vel…

ik kan mijn lichaam niet spreiden tegen het beeld van zwarte magie woorden ketsen als vreemde wezens tegen de sterren uit het heelal mijn vingers krommen in de nacht wanneer het bezetene me drijft en verjaagt en ik moet klimmen tegen horizontale vlaktes zonder enige vorm van inhoud nog brandt het restant in een afgedankt conservenblik…