Netgedichten over humor

een stoet van dichters strompelt in duistere nachten op zoek naar het wijkend woord normale mensen slapen zich niet bewust van al die stakkers die zuchtend blijven zwalken verfrommelde vellen stapelen zich tot zij ten einde raad hun oud papier doos vullen…

het is mij om het even moeilijke woorden kwatrijnen en akkoorden eliterair verheven kom eens naar beneden uit die ivoren toren waar je mij niet kunt horen en stap in het heden botter dan een platbodem haal ik kiel, mis ik diepgang, rijmt er niets meer…

Een koekoeksklok uit Deventer, die had te veel gedronken. Men had haar in het stamcafé steeds maar weer ingeschonken. Nu kan ze bij het hele uur niet uit haar woorden komen en heeft ook reuze moeite om bij de plee te komen. Leer dit nu van een koekkoeksklok: om niet van slag te raken moet u na een,twee borrels het drinken liever staken.…

Een stoffer en een stofblik, dat waren goede maatjes. Ze voelden zich verbonden, met touwtjes door de gaatjes. Ze deden elke dag hun taak, van af de morgenstond en reinigden het hele huis van alles wat men vond. Hun trouw was onafscheidelijk, ze vormden een hecht span, en kropen voor elkaar door `t stof, daar hielden ze zo van. Wat…

het is tijdelijk, elk jaar weer zomerse perikelen hebben besloten dat door vakantie nemende redactieleden de tent voor een maandje wordt gesloten aan het einde van woorden heeft men het tabblad net gedicht dicht de deur, voor niets vergoten mijn woorden waarvan ik dacht dat er geen eind aan kon komen…

Hier ligt Piet Hij weet het niet…

Zomer in Holland Nu het weer lekker zomer is, zie ik mijn buurvrouw zitten, daar achter op haar klein balkon, in`t zonnetje te pitten. Ze is van top tot teen gehuld, in zwarte draperieen, en is een heuse moslima, met twee verborgen knieen. Vroeger,was dat heel anders, toen gaf ze zich nog bloot, maar dat is nu veranderd, want Allah is…

hij dacht het zijne er van kom dan, kom dan smaak het vileine vragend, uitdagend komrij bevlogen kwamreed vervlogen de dood komt altijd op tijd komrij met mij ik scheld u kwijt…

en dan de dood grist waarlijk jaren die ik wilde bewaren voor later, in nood opgespaard leven het mocht maar even alles is gegeven zeker de dood…

Mijn hart is over bergen heen gevlogen mijn gedachten hebben rivieren doorwaad mijn gevoel zweefde tussen wolken mijn liefde heeft zeeën doorkruist mijn ogen zagen je van ver mijn armen strekten zich naar jou mijn benen ijlden over het veld mijn adem stokte van verlangen. En aan het eind zakte ik voor je voeten in elkaar.…

ik heb een grafhekel aan bloemen de mooiste bloemstukken krijg je niet te zien men heeft je ogen gedicht en je lijf in een kist geschoven dichtgetimmerd uit het zicht de mooiste bloemen staan boven en ondertussen ravotten maden speels darmen en botten het is mij om het even maar waarom geeft men die ruiker niet bij het leven ?…

Engelse wetenschappers hebben uitgevogeld dat vogels het meest poepen op daken van rode auto ‘s. ------------------------------------- Het is op rode auto‘s prima poepen, En vogels hebben altijd “hoge nood”, De relevantie van zoiets is groot, Dat onderzoek komt – echt waar - als geroepen. Een vogel klaart dat klusje met gemak, Maar hoe…

tussen kaarsen in warme gloed en tuilen in overvloed zeg ik u met enige overmoed ik lig hier goed…

Ze klikkeklakte door de gang Het was een heel beleven Een naaldhak zo ontzettend lang Ik dacht ze gaat wat breken Maar met haar pijpenkrullen haar De lippenstift van moeder Was er helemaal geen bezwaar En ook niet met het poeder…

ik zal wel moeten het land ligt aan mijn voeten gestrand ben ik dichter bij de zee…

En alle ogen richten zich op de man die op de persconferentie van de grote bergbeklimmer gevraagd heeft: en als je eenmaal boven bent wat ga je daar dan doen?…

vannacht was ik niet alleen met haar droomde van kapende vagebonden er werd mij een engel gestuurd aangemaand door boven of wellicht lokaal ingehuurd zij zong voor mij het lied van troost waarin eindeloze liefde werd aangeprezen na een wijle hervatte mijn neusgeronk zijn gelijkmatigheid zodat ik nu echt…

Ik wil leasen Een vrouw, Een kind De zon de wind Een huis met tuin Pied de terre Een woonwagen Met een serre Een senseo-apparaat Een leasebakkie met automaat geen lasten wel de lusten een lease step een leasefiets die ik niet heb een lease spreuk weinig is nog eigen origineel en leuk lease het zwijgen.…

ik knikte je toe en jij gaf je toe we hingen in de lucht als een ratjetoe maar het klikte toen ik knikte en het werd zomaar zomer…

Er was een pad die reuma had en last van eksterogen en door dit euvel had zij al een tijd haast niet bewogen. Maar zo een pad wil ook eens wat en heeft ook zo haar driften dus ging zij driest en onverwijld op 't paddenpad staan liften. Zij stak haar paddenteen omhoog ondanks haar pijnlijk eksteroog en op haar pad ging zij op pad. Nooit…

het is niet zo dat ik alles beter weet wel lijkt het nu en dan een rijkdom als ik mijn schaduw kant vergeet…

Bij de welkomkussen ging het eigenlijk al mis haar bril prikte ongenadig in mijn rechteroog waardoor mijn lens viel die we moesten zoeken en ik nog tijden lang van heel dichtbij een toch wat vreemde sterrenhemel zag De muziek in de knusse tent die ik besluiteloos had uitgezocht bleek die avond meer dan achtergrond zodat we bijna moesten schreeuwen…

dor zanderig mijn bodem ik werd nog wel bevrucht maar het broedsel wilde niet rijpen gehoord had ik van een mogelijke oplossing: zoek je een draagmoeder zij zou je kinderen voldragen op de wereld kunnen werpen het was een lange zoektocht maar één werd gevonden onder narcose met een ex-tractor werden de bevruchte ideeën mijn…

Vannacht ging ik Met Saskia naar bed Deze uitgelezen kans Met beide handen aangepakt Zoveel schitterende uren Kon ik geen genoeg Van haar krijgen Helaas is de spanning Nu voorbij Had ik haar maar eerder Dichtgeslagen…

soms heb je geluk en zie je een stuk van een wijf met een opzienbarend lijf waarvan je zou denken dat ze het jou moet schenken maar zo werkt dat niet ze moet het zelf willen dat scheelt een tiet en een avondje chillen zeg gewoon tegen haar doe mij maar…

wandeling in het park bomen in takken, door de zon gevangen en ik denk aan welke wil ik hangen dan het besef hier komen kinderen spelen daarnaast, een laatste gedicht opgehangen aan een tak dat is toch geen gezicht…

donkere wolken en stilte voor de storm dreigende koppen, de lucht betrekt dan moet ik bijna lachen als de merel zingt…

Ik boots je altijd braafjes na ik word straks ook vijfenzeventig…

Jantje slaat zijn kleine zusje met een knijptang op de mond het arme kind begint te brullen en als moeder binnenkomt ziet zij alle melktandjes van haar lieve kleine meid in een grote plas met bloed op haar nieuw gelegd tapijt mamma schreeuwt in alle staten: ‘Jantje, kijk eens hoe het kleed volkomen naar de knoppen is door wat jij met…

poëzie is vaak niets anders dan met een vinger in je neus grutten een balletje draaien en het tussen beide vingers wegschieten als het lanceren van een gedichtje dat vervolgens in de dampkring als een zeepbel uitéénspat…