stil gesprek
tegenover elkaar
Ooit zaten er
twee mensen op
Tijdens hun avondwandelingen
langs een rij straatlantaren
haalden twee schaduwen
hen herhaaldelijk in
Héél benauwd kregen ze het…
en weg zijn ze
om nooit meer terug te keren
En dan
staan beide stoelen
weer gestapeld op elkaar
boven een hoop
bomvolle vuilniszakken
Onbeschaamd…
Maar aan mijn welverdiende gezondheid
heeft de bovengemiddeld rijke dokter schijt;
waarde voor op woorden geschraagd leven,
is waar onbeschaamden geen cent voor geven.
Tijden waarin de rijkaard gedichten schreef,
zijn allang met kapitalistische kogels doorzeefd.…
En dan is het voorbij en tijd om gaan
lachend onbeschaamd wrijft zij nog met haar broekje
zwoel zweet en sporen zaad tussen haar benen weg.
En aan de deur kust ze me even nog de mond.
Haar ogen glanzen. Van ontroering,
denk ik.
Ik zeg: tot dinsdag lieve, ik zal je missen.
Zij antwoordt enkel met een zoen.…
harde taal
beloven is makkelijk, maar doen is een kunst
waar de jeugdzorg extra gelden krijgt
wordt het onderwijs opnieuw gekort
menig paard zo, stelt dit kabinet
niet voor, maar achter de wagen
de Kamerleden, strijdvaardig in debat
vinden de nota een ongemakkelijke waarheid
“Een klap in het gezicht,” riep de vakbond luid
terwijl onbeschaamd…
hoe zij het zout likt van mijn handen
en dan tussen haar tanden sist
jij, nu niet, nooit, ooit weer, nu
verdrink ik je mijn karakterloos meer
hoe zij mijn maalsteen
vermaalt, vergruist
de kamer wordt een instant graf
waar ik als een hond naar de wormgaten blaf
hoe zij de schaduwen verwelkomt
herkent, omarmt, de namen noemt
en onbeschaamd…
Wie is die dichter(es)
Die fraaie poëtes
Beschermvrouwe prinses
Der dichters patrones?
Zij leidt de dichterschaar
Van 't Vaderland, voorwaar
En Vlaanderland, nietwaar
'k Heb medelij met haar
Want één ding zit me dwars
Als Neêrlands dichteres
Had lichtgewicht miss Lieke
Te weinig in haar mars
Zij is meer dan een 'zes'
Maar ging…