Netgedichten over religie

Gelijk zachte kalme sneeuw dalen sprookjes neer op de kinderlijke geest geven ijdel vluchtig vermaak elke vertellende vlok heeft luchtige kantkleedjes in zich bewerkt met sierlijke hemellichamen en wonderwezens die onnaspeurbaar zijn als Gods geheime wil voor het wijde heelal stil wijzen naar het ons ontzegde Rijk maar hun eigen wereld…

Ga staan bij de voet van de beuk en sla met alle kracht je hoofd tegen het onbevlekte hout. Proef het bloed dat via wenkbrauw wimper wang en lip je mond binnenstroomt. Breng dit offer voor hem die ooit de mensen bouwde en nu boven in hoge bomen woont. Verscholen tussen het groene loof. Misschien. Misschien komt hij…

Als een pendule zwaai ik heen en weer tussen de beide polen van mijn wezen, om nu te hopen en dan weer te vrezen of U nu echt wel bent, God, wie U bent. Zo ga ik eindeloos van links naar rechts, en slinger van geloof naar ongeloof.…

Als God een naam had, hoe zou Hij dan heten? Zou je Hem dan echt daarnaar durven vragen, naar de zin van al die heilloze dagen, Jezus’ dood en de staat van Zijn geweten? En wat als God onder ons zou verblijven, een blinde vreemdeling in de bus is, die jou plots weg loodst uit jouw duisternis en daarmee helpt jouw twijfels te verdrijven?…

gebroken verzopen uitgekotst geslagen afgebrand herrezen geprezen en weer in vergetelheid beland…

Zoals een vader schrijdend zijn dochter begeleidt naar haar wachtende bruidegom zo begeleidt de Vader Zijn smachtende bruid totdat de Bruidegom komt.…

Ik kom eraan haast zich een moeder wanneer ’t gevallen kind haar schreiend zoekt. Ik kom eraan klinkt als verlichting voor de kleinmoedige die hulp inroept. Ik kom eraan klinkt als een luchtsprong wanneer een drenkeling naar redding zoekt. Ik kom eraan klinkt als verlossing voor wie in barensdrang de dokter roept. Ik kom…

Ergens leeft een brenger van het Woord die hardnekkig loochent dat het goede Opperwezen bestaat deze hoogst zeldzame raaf brengt vrees onder de vrome postduiven van evangelische uitspraken maar laten de vlijtige boodschappers zich somtijds gewillig pikken door die eigenzinnige vogel dan zullen ze pijnlijk maar wijs denkend hun eigen…

De stilte die U toezingt Heer doorademt echo’s van weleer de rust van hemelingen hier wordt Uw Woord bezongen het stilt in ons de honger ’t verlangen naar Uw keer. Uw zegen in het zondagslicht het lichten van Uw Aangezicht het geeft ons zoveel vrede gaande met U in ’t hier en nu voelen we door Uw leven dat U ons blijft omgeven…

Al wat ik dacht en Al wat ik zag ik had niet verwacht dat ik Al tegemoet zou treden met een lach Al wat ik me afvroeg en intens voelde ik dacht te weten hoe God het bedoelde en ik werd niet moe het te beschrijven.…

Het is voorbij je hoeft niet langer lijden Hij heeft zich over je ontfermd. Het werd te zwaar voor jou en wie je begeleidden je wordt niet meer door pijn getergd. Je mag naar Huis zoals je duiven kwamen dit was voor jou de laatste vlucht Hij kent Zijn kinderen en noemt hun namen Hij kijkt gedurig naar de lucht. Wij moeten je gemis…

Zie de kerk het huis van god die ook niet meer weet waar het allemaal over gaat het ter beschikking stelt van makelaars en geestelijkheid in nauwe samenhang…

Een bladstille dag de mildheid van augustus een glas groentensap net tien over tien een vrolijk klokkengeluid de mis om halfelf een zonnig gebel geroep éénlettergrepig kom het is zover dan slaat het halfelf het lijkt een serenade een prik in de zon…

Lang voelde ik de banden van wie mij gevangen hield maar na die preek voel ik me zo bevrijd ik kan wel juichen van de daken schreeuwen mijn ogen stralen van hetgeen ons werd verteld ik ben met wie mij redde door de dood gegaan vanuit het diepe kwam ik boven Zijn handen tilden mij omhoog Zijn armen strekten zich ik zag Zijn meelevende…

Duizenden sterretjes twinkelen in het gras de zon spiegelt regenboogkleuren het groen in de morgen als de hemel bij nacht het licht van Gods goedheid dauwt schitterpracht!…

Die maanden dat ik niet kon gaan besefte ik ten volste het gemis geen bandje kon de liefdesband vertolken van tekstbelevend zingen op echo’s van ons voorgeslacht in een doorlevende bezieling, het vreugdevol de Levende ontmoeten de warmte van Zijn Woord over je heen gespreid de liefdevolle ogen van wie om je geven de vrede…

Waar ben ik Heer als ik er niet meer ben hier bent U bij mij alle dagen en dan ben ik dan elke dag bij U? dan kan ik rustig ademhalen.…

De tijd loopt uit, het uurglas vol, eens moet ik toch vertrekken. Ik zou Heer, als het even kan, het nog een beetje rekken. Ik ben nog redelijk gezond, nog niet de ergste kwalen. Ach Heer geef nog een beetje tijd, voordat U mij komt halen. En mocht het mij wat slechter gaan, dan vraag ik, lieve Heer, dat U mij op wilt nemen in Uw Intensive…

Niet het aantal telde vijf broden bleek genoeg Hij die het brood ís deelde vermenigvuldigde en sprak Ga zitten in het gras Neem, eet... Zijn lichaam brood in overvloed Verzamel wat te veel was - niets mag verloren gaan – om te delen van Wie gaf. n.a.v. Johannes 6 : 1 – 15 en 22 - 35…

De kerkmuis, zij is arm geboren. Ach, welk een lot is haar beschoren? Om in de kerk steeds te vertoeven tussen gelovigen en boeven. Geen inkomsten zijn haar vergund, soms een gevallen pepermunt. Of koper voor de offerande, dat helaas op de vloer belandde. Zo door de week heerste er stilte en ook een akelige kilte. Maar `s zondags ging…

je waant je veilig in eigen huis je waant je thuis lichaam, tempel, heilig ondanks je gebeden wordt er gesneden en staat geloof voor lul…

Voor de tijden voor alle jaren bedenk wel, nu ik deed wat ik kon. Alle uren, dagen ze slipten door mijn vingers. Alle gedachten alle handelingen alle moeite wat ik moest doen. Alles wat me beloonde Al wat gaf Lieve God ik deed mijn best al mijn hele leven lang.…

Gods grote Waarheid blijft van het begin tot het einde der tijden steeds zichzelf dringt tegelijk door in menselijke zeden die dikwijls weer nieuwe gedaantes krijgen behoudt daarbij haar vorsende lichtstraal ofschoon ze voor het oog verandert of ook kan verdwijnen zelfs het meest vernuftige denken blijft altijd te klein om de ruime Hemelse…

Langgerekte klanken door schaars verlichte straten sterven in 't hete zand van dit vroege ochtenduur een stad ontwaakt in eeuwenoude rituelen drommen samen in rijen met zovelen buigen allen richting heiligdom volgend de imaam knielen neer en gaan weer staan in aanbidding wederom…

U die nooit los laat Wat Uw hand aan ons begon Voor U is loslaten Een onmogelijkheid Toch vraagt U ons Om U te volgen en Alles los te laten Dat ons vasthoudt in de tijd…

De gelovige weet zijn vluchtig leven naast God, die steeds boven d' Eeuwigheid troont, wellicht bij allerlei mensen gehoond, een strijdperk vol verrassend beleven. Zich aan geestelijke kamp overgeven, door de hoogste genade bijgewoond, wordt fijntjes, zwijgend, ongezien gekroond: 't waakzame hart zal het nooit begeven. Een blije overwinning…

God die ons Het Licht in de ogen Gunt Die ons luchten Kunt en zien Wilt U waar Liefde woont Voor altijd Uw zegen gebién Ter gelegenheid van de geboorte van Matthijs Bralts, en In memoriam Thomas Bralts…

Gods genade is mateloos groot voor elke berouwvolle geest zó onmetelijk ruim dat zelfs Satan vergiffenis van Hem zou krijgen indien deze zijn eigen aard vergat zich wendde naar ieders Heer.…

Jouw lege plek kijkt me veelzeggend aan, mijn innerlijk vertolkt in stilte wat ik voor jou wil vragen in Zijn Naam dat je de Trooster op jouw plek van dichtbij mag verstaan.…

U die met ons Door diepten Bent gegaan Verzekert ons dat Wij aan het eind In Uw licht mogen staan Bert, Nuis, 10 juni 2012 Een post-depressie gedicht…