Alle inzendingen over liefde

de schaduw is niet meer zwart wit maar kent al volle herfstkleuren het zomers scherp contrast lengt en mengt zich met de donkere aardetinten licht rafelt in een overgang van vele meters lang en zoekt naar de seizoenpatronen het oogsten is al aan de gang in kerk en concert speelt orgel eindelijk weer de boventoon bromt in…

Als ik op papier Vrij dicht Bij jou ben Zijn wij samen Vliegende vlinder Vleugels In staat tot vogels Zijn wij vrij…

mijn hart gaat sneller kloppen in het ritme van jouw spel je vingervlugge tong danst over heel mijn vel een rilling ,een trilling ik houd van je spel mijn hart wil niets anders die begrijpt het wel de lust van schone zinnen die jou willen beminnen verdampen in mijn mond het woordenspel verstomt ik sluit mijn gelukkige ogen en voel…

hij heeft de naam leeft riant in een ivoren toren werkt zeer schaars omgeeft zich met magie uit sprookjes zijn handen maken wat zij raken al tot kunst alleen voor magistraten is er een aandeel gesigneerd hij is keizer op zijn vakgebied maar nieuwe kleren heeft hij niet…

Jouw gedachten sluipen door mijn dromen, als kringelende rooksliertjes door het gordijn tussen slapen en waken heen gekomen, genesteld in de diepte onder mijn bewustzijn. Ik voel jouw onzichtbare zinderende handen, als een tedere afdruk op mijn papieren huid, zachtjes smeulend begint mijn hart te branden, vlammen laaien op in een koor van stil…

Terwijl nevel de zon verleidt, de vorst met de voeten vrijt en de wind bladeren, ooit groen als gras, als ieder jaar ontheemd over de grond verspreid en de nacht, veel donkerder nog dan gisteren, opnieuw een dag in glijdt, verstrijken de jaren. Maar ach, wat maakt het uit, ik heb een hart, warm aan mijn zij; en er is…

zij schreven in onschuld hun namen op ijs van de ramen keken door mist die bomen berijpte met ijzige hand voelden de kou in het sombere grijs van daarbuiten moment van besef zonder een woord werd het feest voorgezet hun wereld was fijn maar werd te klein om het groot te negeren…

in dromen verheven tot de graad van drie en elf overstijgen wij ons hart zijn wij voor even en stromen wij mee tot de fee die danst met wie ze danst de zee van tijd de cirkel bevrijdt…

jij en ik, we zingen samen een lied we kennen alle componenten na de solozang wacht ik op jou of jij op mij om in te vallen jij en ik, we weten wat we zelf moeten zingen maar ook wat de ander moet doen zoals het dansen van een tango waarin ieder zijn eigen passen kent en ook van de passen van de partner weet jij en ik, versmelten ons…

hartstocht ontwaak weer snel. zacht gekozen tedere woorden die de sluimering verstoren in ons verslapen liefdesspel liefdevol vertrouwd gelaat schenk mij je passie terug duizenden rode rozen wachten tot jij mij binnenlaat toverfee ik roep om jou een stem half in rouw smacht naar hartstocht van mijn dierbare vrouw…

Geluk is gevoel van liefde en vervulling van diepste wensen. Een kopje koffie maar ook een lief ontmoeten en uitwisseling. Het raad weten met ellende van de wereld, geluk van hemel. Geluk van liefde voor alle stervelingen en van geliefden. Een niet meer sterven maar eeuwige verrukking, ja nu al, nu al.…

heb je zien ontspringen tot een koude bergstroom met af en toe een waterval dartelde in beekjes langs de zomerkanten van het bloeiend land je verzamelde de mooiste dingen in het stroomgebied van jouw herinnering het meanderen is verdwenen keerringen verschenen kanaliseerden brute kracht langzaam stroom je breeduit in verzadigd…

Verdriet helpt me niet het lijden weg te nemen van oude dagen. Het ziet ellende van alle stervelingen en wil verlichting. Soms droomt het nog van saatori en nirwana en altijd van jou. Van de geliefde, die ene van het moment en die miljoenen. Gave der tranen is begin van wijsheid en mededogen. Eindeloos hopen we op het hoogste…

in de zachte vlammen van het vuur licht plotseling een andere wereld op het rustieke knetteren heeft plaats gemaakt voor een vreemd kwetteren kleuren spelen landschap van een onbekende signatuur vormen beelden uit de oer natuur er danst beweging in het vloeiend gaan een verplaatsen zonder staan massa lijkt van geen belang de wereld…

Ik zeg het te weinig, laat het hem niet voldoende voelen Net nu de tijd voorbij is van vechten en veel woelen. Ons bootje was haast gezonken door de woeste stormen De zee was heftig, de golven hoog en krachtig, akelige vormen. Mijn ziek brein maakte hem tot mijn grootste vijand De grijze, vervormde nevels trokken op en ik werd iemand. Hoog…

Honderden slakken zijn omgekomen Onnodig gestorven in het gedrang In de kou, zoekend naar de nooduitgang Triest, maar had men dit kunnen voorkomen? Zeer zeker, want zoals het spreekwoord al zegt: “Als men op elke slak wat zout had gelegd…” …door een defect aan een thermostaat zijn ruim 800 zeldzame reuzenslakken door vrieskou gestorven…

jij bent mijn marianne de godin die heerst over l’amour en c’est la vie jij stijlt het statig groen van de cipressen langs de heuvelkam oprijzend uit een vlakte die in geel en bruin zijn zonnen bloemt de franse slag danst in je lach het ongebreidelde élan het is fijn jouw hand te voelen die de winden maant en regen dwingt ons…

als de wolk minder moment maar meer tijd verglijdt tot zoete geuren gevaren zijn voor de held zonder held geen gevaar zo zei hij in het ware spreek mee om het tegen voor te zijn de leugen is de drup die nooit valt zonder val geen water zo zei hij woorden van water dat, doet suiker smelten zo zei hij ook in…

hij kon het fluisteren van stenen niet verstaan de echo’s van muren liet hij langs zich gaan kende niet de knusheid van de trap die bij elke stap zijn meebeleven krakend gaf voor hem was het behang geen dagboek vol herinnering een vale kleur die kamers scheidde van de gang hij leefde hier zonder te wonen kende slechts het huis…

Ik draafde als een slanke antilope door de bossen van Oranjewoud, op jacht naar geheimen die ik onbewust beminde, verzopen in een mesttobbe door brute moordenaarshanden, die mij intimiderend de adem benamen. Ik luisterde naar de donderpreek van een gestoorde dominee, familie van de beroemde courtisane uit Leeuwarden, die vanwege vermeende…

Liefde en vriendschap is verdraagzaamheid het leven is meer dan het verleden het geeft kracht in diepduistere dagen genegenheid en verbondenheid in troost mijn blokkering opgeheven eindeloze beelden van herinneringen verloren gelopen op de weg naar jouw liefde maar ik heb het gevonden mijn bestemming was de weg naar jouw…

er zijn gedachten die ik stoppen moet zij graveren dood in mooi kristal uit barst en scherf zal niets herrijzen door vergoten rood die draad houdt mij op aarde als ik los kom uit mijn lijf in verkennen van de grenzen schreeuwt de lokroep mij naar grijs maar geleid door de kristallen klank volg ik mijn rode lijn keer terug…

ben ik wel altijd galant geweest? heb ik haar wel voldoende gewaardeerd? was mijn liefde wel toereikend genoeg? waren mijn uitingen wel altijd positief? waardeerde ik wel wat ze voor me/ons deed? heb ik ooit alles gezegd wat ik dacht? heeft ze niet geleden onder mijn activiteiten? het was makkelijk, zij voedde de kinderen op zij was…

Mijn leven lang gewerkt in Klazienaveen Ik vloog van bloem naar bloem, dag in dag uit Mijn vitale functies gaan nu sterk achteruit En zo leef ik naar mijn pensionering heen In “Hersteloord Bargerveen” zit men al klaar Voor mijn gesprek met een Bijenfluisteraar …Het Drentse natuurgebied Bargerveen is ingericht als een hersteloord voor…

toch zijn ze er de kleine klompjes erts die ik probeer te zeven uit jouw woordenvloed jij hebt ze meegekregen maar de snelle stroom slijt kanten af maakt water ondoorzichtig ik heb ze tot een sieraad van welsprekendheid gegoten vloeiend blinken zinnen in een schitterend juweel de strofen strelen ieders oor in ritme en balans wat…

moet de onderste steen echt boven komen om het fundament stevig te laten zijn is het de hemel en aarde bewegen wel waard voor die pijn ik graaf niet zo diep maar laat gods water niet zomaar over de akkers lopen kom laten we samen over die drempel stappen en zonder omzien nog gouden jaren pakken…

het plaatje dat ik van jou heb danst in cirkels jouw quick step jij bent het die mij danig imponeert zo in mij telkens wederkeert respect, waardering, adoratie je draagt jouw kleed met gratie het maakt echt iets in mij los jouw prachtige mooie blos blogs ik strooi voor jou rozenblaadjes op mijn lievelingspaadjes… mijn droom in…

zag mijn eerste ijsbloem groeien de onderkant hard transparant bloeiend in een teer kristallen bovenkant de ochtendzon gaf kleurig licht dat speelde door het filigrein van lijnen in het langzaamaan verdwijnen van het glas waar buiten nog berijpte webben witte druppels toonden in de kou smolt mijn ijsbloem tegen het opkomend blauw…

wat heb ik moeten lachen vandaag over de diepten van mijn lijden zo blij was ik van binnen uit het diepst van mijn hart terwijl mijn stille geest klapwiekt over de oceanen zonder te botsen tegen de deur tegen het raam het plafond van mijn woede zonder voorstelling van de dood zonder na te denken over de verslaving van de luxe…

jij kleur verlangen hart ik dof moe zwart wij licht vuur ontward…