Alle inzendingen over liefde

In de doolhof der dialecten ben jij in je stem door mij herkend - als dan de adem op gekoelde ramen de semantiek van onze namen tot één teken ketent en tezamen voegt wat eens gescheiden was, geneest wat genezen moest alras. --------------------------------- uit: 'Van het wolkje af', 1980.…

Pure Poëzie omfloerst mij buiten zinnen. Vertekende beelden van passie, verhullen geleden lidtekens; of hoe zeg je simpel ik hou van jou?…

(Zie: Mij dus jou; Hartenkreet van 26-03-2011) 't Antwoord op deze prangende vraag Blijft open. Niet gegeven Terwijl 't fysiek zich heerlijk laaft Op dicht gezette gedachten Zich baadden in de warme zon Vliegt mijn kracht van 't oosten naar 't westen Door een muur van verlangen Wier schaduw zacht haar zijde streelt Haar eenheid in…

Niet eens met de verkondigde boodschap Werd de man kwaad, ging staan en schreeuwde luid Daarop rukte hij beide ogen uit Onder toeziend oog van de Gemeenschap “Op deze Boodschapper kan ik niet bouwen’ Beter is het blind op God te vertrouwen” …Een man heeft zich zondag tijdens een mis in een kerk in de Italiaanse stad Viareggio de ogen…

jij was mijn hit lange tijd de nummer één een klassieker uit voorheen ik heb je grijs gedraaid in al mijn vrije uren de muziek met jou het genieten van je stem zou eeuwig kunnen duren nog zet ik je op met alle krassen uit ons leven de groeven in het bakeliet zijn heel gebleven…

Droog je traan en lach, de wereld Geeft je weer een nieuwe dag Als je tranen dan gedroogd zijn Vul mijn hart dan met jouw lach Droog je traan in een vlucht Alsof je het slagveld betreedt Schreeuw daar dan al je angst weg Net zoals je gister deed Want in het centrum van jouw leven Tot in het hart van mijn bestaan Zal ik altijd alles geven…

In der minne ( over uitgesteld verlangen ) In jouw geest heerst duisternis je bent vervreemd van jezelf afgestompt als je bent in der minne geef je je over aan losbandigheid en zedeloze praktijken zijn wij elkaars ledematen – fatum - jouw boosheid laat jou- amor fati - in jouw schaduw staan vuile woorden komen over je…

Mijn ogen jongleren doen hun best jou steeds maar weer te vangen je lijnen spelen pingpong in de piste van mijn hoofd kom toch binnen klim mijn trapeze in en nestel er een salto net achter mijn wimpers mijn netvlies heb ik schoongeveegd, mijn iris volgeschonken rakelings, zo mag je gaan langs glasvochtige hoeken mijn vangnet…

Jilles, Toen waren wij samen in Strijen is het gebeurd onze ogen dansten in fonkeling een oude dans de sleutel alleen kenden wij was jij bij mij in mijn hart - mijn gedachten - mijn ziel - zou niet dorsten jouw kus - zoet water - deed me ontwaken jouw ogen - diepe oceanen - sterren weerkaatsend in het licht duizend meren zijn niet…

Elke avond als een zachte bries en net zo onverwacht, voel ik die trilling in mijn hart en fluister ik jouw naam heel zacht en teder. En van heel ver hoor ik de echo van jouw stem, als een veder zo licht alsof je vlak bij me bent en bijna aan kan raken. Zodat we in stilte geliefden zijn en liefde in stilte maken. En als die liefde dan jubelend…

Je lippen zwijgen Je ogen spreken Je bent niet verbaal Ik moet het hebben van je lichaamstaal Ik hoop dat ik die goed vertaal !…

meer en meer vind ik mezelf terug wanneer je naar me kijkt wij elkaar laten ontstaan wachten op het ontdekken van de tocht alles golft in het verlangen naar het oor van de rivier dat oevers bemint jij in mij ruist als een echo van wiegende wenken wind en lotus wanneer de zon ondergaat dát zegt in minder dan een armlengte…

Eenvoudig als ons handen zijn bij vaal verdriet en gulden feest, zo zijn wij, lieve, met elkaar zelden geweest. Tussen der woorden hovaardig spel, ons handen, zij alleen, die wisten van elkander wel ’t geheim van ons getween. Die hebben ’t schoonste deel gekend van ’t heimwee waar een mens in mint; die wisten niet waar waken endt of…

Ik hou van jou Zoals ik van geen ander deed Ik besefte Dat ik in hetzelfde geslacht Mijn liefde vond. Ook al vind ik dit moeilijk Ik ben nu eindelijk mezelf Dat komt door jou. Je bent mijn meisje, mijn vrouw…

het was mijn lied nog kinderlijk en onbeholpen spelenderwijs mijn jeugdmuziek pas toen de woorden kwamen klonken de echo’s anders maar in de melodie bleven wij samen velen hebben meegezongen in euforie of spijt anderen raakten snel hun tekst al kwijt ik neurie weer alleen de coupletten willen niet meer komen maar het refrein kan…

ik is ik, want ons is verleden tijd, waar toch een stukje van in het heden blijft. mijn fysieke tranen al lang gelaten, maar het hart, dat rouwt nog altijd.…

En dan droom je..... je droomt herinneringen.. je herinnering aan lust.. Van lippen zoenend zacht, ogen die kijken mijn benen wijd, je diep verwacht En dan droom je.. Van spelen en vrijen met mij, op bed ineengestrengeld in elkaar, je blinddoek voor als ik op je vrij Je herinnering... De vele weken van verleiding en spel,…

in verbazen voel ik de wereld vertragen tot een zielloos decor waar geluid overheerst passeert doodse stilte is de tijd stop gezet tot in detail uitgelicht zie ik vragen waarvan de antwoorden niet dagen is dat het ultieme moment waarop je in bewondering een moment uit de schepping herkent…

BOEM BOEM slaat mijn hart slaat jouw hart JIJ en IK Liefde en Licht IN en UIT BOEM BOEM slaat het HART van de KOSMOS…

In overgang van licht naar Donker Schemer jij in nachtgewaad Met gezwinde pas Het oog van de nacht waakte Minzaam Over jou, terwijl jij reeds In het licht verdween Van een hemellichaam dat -geen ster- Op geen enkele manier Geen enk'le wijze Echter jouw allure kon Treffen Laat staan zelfs evenaren In 't verschiet voorbij Jij…

hij had kanker in zijn stem dat iemand hem belangrijk vond ontstelde hem maar hij vermande zich het was een lang verhaal op het ritme van de son* zijn kinderen vervaagden in zijn blik maar zij, zij was er nog ja, zij wel vijfentwintig kilo knoken een bruin gerimpeld vel ’s nachts hield hij haar als een machete tussen zijn ontvleesde…

zover weg en toch zo dichtbij het is raar, maar je hoort nooit echt bij mij ondanks dat mijn leven zo ontzettend mooi is heb ik het gevoel dat ik ergens iets mis het gemis als honing zonder bij een roos zonder doornen een ik zonder jij zonder jou ben ik incompleet zoals bij een nummer waarvan je alleen het refrein maar weet je…

je speelde de mooiste akkoorden liet in zwart wit kleurrijke vlinders los een vlucht in geluidloze dans op de warme lucht van de avond zag vingers de toetsen strelen voelde vleugels zacht langs me zweven dit intieme moment van dans en muziek hebben wij woordloos als onze liefde erkend…

in chaos vol geluid zie ik jou zeg ik geluidloos niets en voel ik tranen in vergeten ogen als ik in verloren tijd diep in duizend ogen kijk en doe alsof ik vergeet wat van mij blijft je ogen je handen je ziel op mijn huid onze woorden zonder geluid…

Jij bent mooi in jouw zijn Zeer krachtig in jouw doen De paden die jij treedt Zijn de wegen die 'k wil gaan Eén met het water en Heel erg sterk in de stroom Jouw prachtige boezem Knipogend naar het hemels blauw Jouw lijf doet dat van mij Stapsgewijs ontvlammen Contouren en lijnen Die vallen samen. Worden één Mijn handen verlangen…

Mijn liefde voor jou reikt tot de diepste oceaan Mijn liefde voor jou gaat verder dan de maan Mijn liefde voor jou gaat sneller dan het licht Mijn liefde voor jou overtreft het mooiste gedicht Mijn liefde voor jou kent geen enkel eind Mijn liefde voor jou blijft zolang de zon nog schijnt…

Ik lig naast je en ik slaap Onder een kleurendeken M’n hand is warm, ligt op je rug Dit hoort zo, dat is gebleken Ik wentel me in kleurschakering Vlieg met de sluiers van het licht Ik ontwikkel en trek lering, Terwijl ik kijk naar je gezicht En je ogen spiegelen m’n pad Ik loop op de vlaktes van je ziel Bewonder daar jouw universum…

pas als de woestijn zijn vlammen uitstoot oases in de zinderende hitte trillend breken kom ik spelen met je geest wordt zand het vloeibaar goud waarop herinneringen weer tot het leven komen dat zij hadden in je dromen ik goochel met je zinnen als woorden watervlug toch sterven van de dorst en het verhaal van droogte op je perkamenten…

Vol genade kijk ik ze moest eens weten. Golvend bruine haren dansend op de wind diep blauwe ogen schitteren tegen de zon ze verblindt als ik eens in haar gedachte kon komen ze moest eens weten. Ze gunt me een blik, maar geen blik waardig ze moest eens weten. Zoveel liefde om te geven niet voor even voor een heel vol leven ze moest eens weten…

toon me je ogen, ze laten me zien toon me je lippen, ze laten me voelen toon me je handen, ze geven me warmte toon me je hart, met al zijn liefde hou van me.…