Netgedichten over liefde

rust trekt witte strepen in het blauw de horizon verdrinkt verrimpelend in de verte roerloos liggen passagiers warme golven strelen loom en sloom een spiegelgladde zee stilte spreekt zich uit in blikken naar elkaar de lading groeit. emoties trekken spanning aan het onderdekse broeit een felle flits nog traag de donderslag bij…

Jouw ronde zachte wangen zijn als engelengezangen de glans van dansende figuren weerspiegelen de fijne structuren van jouw gedachtewereld. Jouw helderblauwe ogen lijken nooit iemand te hebben bedrogen - zuiver Russisch goud, het aardse zout - door een fijne geur beneveld. Uit jouw roze krullende mond komen de woorden afgerond…

ze zocht in uilenballen botjes lentebroed stampte zingend maanverlichte kruiden in een vijzel fijn kookte slangengif met mierikswortel tegen helse pijn joeg in middernachtelijke uren het vuur in de oude smidse torenhoog hamerde geluk in gloeiend ijzer van een hoevenboog zij was de dorpsheks met bezem en rooduitstaand penenhaar…

ze waren nog als kinderen in lente uit de knop gekropen en zomers tot volwassen blad ontloken hebben zon gezien hun stukje wereld meegewaaid gezwaaid naar vogels en insecten totdat de herfst hen kleurrijk buitensloot wind zal hen van takken rukken kou gaat aan het schaarse leven plukken wortels diepen winterslaap maar de…

stilte filtert geluid uit rust rust vermaalt geluid tot stilte stilte heeft rust als bijgeluid geluid rust zacht in stilte stilte rust uit in rust…

je speelde met lucht in kleuren van de regenboog verschoot in vale zon danste op wolken lichtvoetig ongebogen weersprak de donder als een echoloze schichtte langs de hemel weerlichtte in de nacht ontlaadde in één ogenblik een fractie goddelijke macht…

Daar aan de Deense kust waar het geluid van water en boten ons maande tot rust keken de zwarte vogels op houten poten naar ons eenvoudig geluk. Geen lange romantische verhalen, maar sprookjes van Andersen waar nachtegalen en kikkers dwalen en mensen elkaar 'morgen' wensen, koe, varken, ezel en paard samen lopen in de wei.…

je gaf je over en aan mij moest ik je nemen maakte dat jou vrij en mij ik aan wie…

we liepen samen warmte trilde zacht wind wist wat wij wilden koelde ons heel even af het gras was groener dan we dachten wij onhandiger dan we verwachtten het zomerde een middag lang in traagheid van het geven nemen was van geen belang in elkaar heel lang beleven…

je was bang voor die oceaan van vrijheid golven van blijheid overspoelen je wedergeboorte vrij van je eiland je ankers van schrik en pijn zijn gesleten niet vergeten door het schuren van liefde vertrouwen in jou weg van het eiland dat veiligheid bood je liefdevol in zijn armen sloot het gevoel gaf te leven in een wereld die…

je amazoonde teugels strak dijen voelden ingehouden paardenkracht je liet ze vieren ervaarde hitte en geweld in tomeloze spieren in spoorslags gaan sloten bewegingen uit draf en tot galop steeds naadloos aan je zweepte voor de schijn voelde genot in ultiem samen komen zonder pijn geroskamd en gelaafd hoefijzers weer schoon…

kunstenaar is kunst illusie fusie van de waan en faam verworven in de vele ruzies over werk met je kompaan je naam is al vergeten faam aan het verbleken waan aan het verworden tot kunst van witte boorden kunst jouw magistraal product is visitekaartje van het clubje elitairen het onderscheid dat ruik je al van verre nooit…

je streelt leven in de boom koestert groen en vlijt ze loom langs takken die je buigt en met een zachte ruis sluit je de zomer bladert met geritsel door de kroon. dolt en tolt en draait de gele kant naar rood en dwarrelt neer op bergen dood je wist het trillen van de zon blaast koele wolken om de vogelzwermen die vluchten voor…

We zochten en dolden, holden als gasten op het net. Overal waar we kwamen, was wat te beleven, te geven. We dachten, dat is het leven. Rustten uit op gedachten van anderen. Sprongen met woorden van letter naar letter, proefden emoties, spuugden gal, schopten trapten naar iedere bal. Geen regels weerhouden het spel van destructie. Vluchten remedie…

Wat zou ik graag wat mooie woorden vinden om jou te groeten die ik niet echt ken; wat zou ik graag je hart aan 't mijne binden maar zonder je te maken wie ik ben; maar ach, de woorden moeten telkens wijken en andere talen spreek ik niet; hoe kan ik wat zo stil leeft laten blijken als ik toch weet dat enkel liefde ziet. Maar nu de herfst…

jij hebt me jarig gemaakt op het stilste moment van de dag met je ogen op morgen ontmoet ik je lach samen de eerste seconden aan het begin van de nacht intiem met ons twee maar jij nam me mee met ballonnen en slingers op het feest voor beginners alles is nieuw naar lichaam en geest in heel mijn leven ben ik nooit zo jarig…

ze valt voor mij of ik door haar we vallen met elkaar zij in mijn haar haar sluiers waaieren en wassen weerspiegelen zich in grote plassen verdichten zich in kou haar schoonheid als een witte deken of kristaldoorzichtig zwaargewichten dragend op bevroren beken jij bent de regenvrouw die met mij wandelt langs de regenbogen je…

breek maar jongen alles wat ik heb je hebt me aangeraakt goedkoop besmet versierd met bier een stomme sigaret je kotste hier ik voelde me een slet ik heb geen nee gezegd maar jij kunt gaan de vuilniszakken heb ik weggezet en jij staat achteraan…

zon verbrandde koele regen licht verschraalde stoffig kleur wind verstoof langs vele einders vleugjes van een vale geur droogte schrompelde de jonge bladeren bracht de plant weer tot woestijn mijn bloemen en hun schoonheid mochten er niet langer zijn wel stenen die ik keerde eindelijk hun schaduwzijde bloot het vage…

Dit herfstig landschap en de wijde voren die achterover vallen onder 't blinken van de ploeg, ze maken heimwee wakker naar de dagen dat ik je voor het eerst ontmoeten mocht. Ze doen me denken aan wat diep verborgen in krochten van de ziel het daglicht schuwt, maar dat in dromen onverwacht me komt bespringen en dat me huiveren doet, al is 't…

angst was mijn vlinder vloog mij en de liefde voorbij fladderde onrust wiekte wanhopig verrotte mijn leven vernietigde mij ik jatte emoties verzoop mijn gevoel neukte me suf viel op mijn smoel loog en bedroog om niet eenzaam te zijn haatte die koppen in de ogen mijn pijn ik ben ik was besta nu niet meer angst dekte alles…

In gedachten dwaal ik Jouw lichaam Zie ik jou zweven Voorzien van de mooiste Woorden zou ik jou Oprecht willen beleven Misschien voor even Wellicht een nacht Wie weet voor altijd Onverwacht…

is het de needrigheid zoals die van mijn ouders weinig vragend levend naar beperkingen blij met wat de Heer hen gaf sprokkelen van wrakhout aangespoeld aan stranden wakkerend soms in fakkels misschien toch de galm de siddering van de schicht door het hart van de enig ware ook in vreemde bedden uiteraard weer alleen gelaten na de schijn…

kunnen we nog vrijen en ik sloeg een pannenkoek in mijn kabeljauwskelder nog eentje meer natuurlijk keek ze me vreemd aan de interesse in haar ogen te voelen, ergens heel hoog tussen mijn jeukende schoenen de rest van de avond werd met geen servet gedept er was sprake van geen sprake al vertellen de buren nog steeds straffe stoten over…

jij was mijn gedicht gedacht op papier ogen beloofden veel regels wit zachte tonen zetten letters zongen de zin woorden dichtten lachend elkaar vroegen meerstemmig open het eind je stierf bij geboorte in zwart op papier…

Als je bij me binnenkomt dan ben je niet alleen ik zie het aan je ogen ik voel het om je heen en als je laag na laag onthult en open voor mij staat word jij, ben jij mijn prooi, een soepel beest dat gromt en kronkelt in de grond vol lust, zich dieper graaft ik dans hooghartig, neem je mee en breng je naar de rand ogen vol spiegels…

wat ik zou willen is tegen je gillen schreeuwen je muren omver dijken breken om commentaar los te weken de stilte is wurgend kilte nabij mijn bloed lijkt bevroren waarom gebeurt dit met mij initiatief is verloren spanning is weg geduld slechts een fractie van vroegere actie waarom wacht ik op jou…

je bleef staan stopte met bewegen ogen ontsnapten je lachte verstild vluchtig en blij keek naar mij schudde ijs uit emoties ontdooide je handen omvatte met woorden het vuur in de pijn van verbranden je masker van as vervloog in verstikkende rook angst werd weer zichtbaar in schuld en de schande tranen kwamen want liefde…

er was geen begin in het licht dat je geboorte krijste je verzoop in zeeën van herinnering nooit heb je de kust kunnen bereiken waarop jouw leven zich kon ijken het palmenstrand rotsen aan je rechterhand je standbeeldde een vorig leven…

heb jij het land gezien waarheen we vluchten gisteren en vandaag mijn benen kunnen niets meer dragen omdat ik uitgelopen ben herinneringen hatend vergetend slapend heb jij de weg gezien in het ons beloofde land we zijn verdwaald op wegen die niet leiden. gedoemd tot stappen terug naamloos van gezicht herkenbaar lijdend eerloos tegen…