2904 resultaten.
Donkere dagen.
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
807 Want vrolijk wordt iedereen
als de zon gaat schijnen
die het donker doet verdwijnen.…
sluimerend
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
715 dat mijn hand
in die van jou verdwijnen kon
dat ik de eeltige hardheid voelde
die mij deed rillen maar ook
iets spannends en geborgens had
deze momenten zo sporadisch
heel soms nog zie ik ze voorbijgaan
de neiging komt dan boven
naast een vader te gaan lopen
en hem stilletjes mijn hand te geven…
alles is zon en brandt
gedicht
2.3 met 14 stemmen
4.937 alles is zon en brandt in de verte duizelt het
de kolos in het blauw
aan de omstreden einder
versteent het woud ontmantelt de boom korjaal
met de krijger wordt rotsgraf een volk
dat verdwijnt
in de verte
valt de kolos in het zand grijnzend in zenit
geen schaduw geen schaam meer te zien
---------------------------------------
uit: 'Vluchtig…
Kurma (schildpad)
gedicht
2.6 met 38 stemmen
10.477 Misschien
als ik slaap, maar bij het minste geluid
verdwijnen zijn geschubde pootjes langs mijn
oren en mijn ogen, ze worden als het ware
in een schild gezogen. Zijn magere kop
raspt soms over mijn tong, en praat maar
zo vertraagd dat men het nauwelijks
verstaat: hij noemt mijn klieren
liefde en ik hou van hem.…
Gestold zonnelicht
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
518 Gele bladeren: gestold zonnelicht
van lange zomerdagen,
nu gedoemd om te vallen,
te vergaan, te verdwijnen.
Toch zal het licht weer schijnen.…
Het zesde station
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 ben ingestapt
een gele streep
op een donker vaag station
fel licht
opent de nacht
ik wist niet waar ik aan begon
het zachte razen
in dezelfde cadans
geeft slapen een goede kans
maar ik ben
wakkerder dan ooit en mijn
bestemming is nog onbekend
ik wil sporen
maar de lege coupé
werkt niet echt mee
debacles heb ik
al genoeg beleefd…
Maskerade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 Lippen van zand, ouder dan de tijd
rafels van een schrale gestalte
vage sporen van zuivere zwijgzaamheid
dolende regen die droogte
als uiterste vorm van schraalheid drinkt
in dit schijnbaar zinloze weer brengen
lange witte wolken een kalme vervreemding
het suizen van een verkwikkende koelte
is weggestorven in vroegere zomers
nu de tijd hier…
MH370 vlucht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
643 uit het hemelruim
verstarring verlamd door angst
eeuwige stilte
onheil is het zwarte gat
misschien trekt de zee terug…
WAAR GENOT
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
458 (tanka)
De regenboog glanst,
wekt grote kijkvreugde op
door zijn plotseling
verschijnen en weer snel gaan,
steeds ongenaakbaar blijven.…
Palmolive
gedicht
3.0 met 2 stemmen
3.053 Zo eindigt zeep: een smalle tong,
soms grijze barstjes in de lengte.
Olijven, palmen: niemand dacht
aan warme landen, 's ochtends vroeg,
wanneer het raam nog donker was.
De zeep lag in het plastic bakje.
Schuimbelletjes, half weggegleden,
dat was je moeder of je vader.
Kleine tongen, wit of groen,
steeds dunner, met een scherpe rand,…
Men verplaatst zich
gedicht
3.0 met 5 stemmen
10.231 Men verplaatst zich, maar
nooit even snel, in
tegengestelde richting.
Nooit met eenzelfde zakdoek
mooi symmetrisch wuivend -
even wit, even droog.
Eén blijft er staan,
verwijdert zich.
Bij gebrek aan wie verliet
langzaam kleiner wordend.
-----------------------------
uit: 'Met flinke pas', 2003.…
Troostvogel
gedicht
4.0 met 30 stemmen
9.154 Wanneer je soms iets naars beleeft
Je mag niet uitgaan door de regen
Of slaande ruzie hebt gekregen
Met iemand waar je veel om geeft
Als speelgoed door een mankement
Niet meer zo leuk is als tevoren
Je kwartje ergens is verloren
Kortom, als je verdrietig bent
Dan komt de vogel met een lied
Je hoort hem maar je ziet hem niet
En als hij…
Verdwijnwoorden
snelsonnet
5.0 met 2 stemmen
750 Dan bent u gek op woorden die verdwijnen…
Kussen
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
529 Het kussen van jouw foto
doe ik veel en heel verfijnd,
stukjes plakken op mijn lippen
waardoor jij stilletjes verdwijnt.…
Pluk de dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
553 Ik verdwijn maar gewoon
steeds een beetje meer,
mijn dagen zijn geteld
tot ik annuleer.
Ik koester ze, ook die met verdriet,
nee, 't leven is zo simpel niet.…
De vlammenstaarder
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
632 Als iets verbrandt
gaat het in vlammen op
de oude vorm versmeult
tot nagenoeg wat as.
Het begint vaak klein,
met een vonkje ofzo,
en verzwelgt en bedwelmt
alles op zijn pad,
tot een gloeiend heet
en rokerig restant,
maar altijd minder
dan er eerst was.
Dus ergens verdwijnt
er iets, tussen
voor en na zit een
hypnotiserend gat.…
Een blonde jongeman
gedicht
3.0 met 1 stemmen
9.299 Een blonde jongeman klopt
aan mijn deur
je bent niets verandert zegt hij
bonenstaak
ik slinger naar de keuken
wat wil je? niets zegt hij
en valt achterover
samen slingeren we door het veld
samen vallen we op het bed
samen vallen we achterover
in het gat in de vloer
ik verf de vloer rood
rondom het gat
hij zegt niets
valt achterover…
met de noorderzon
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
735 ik schrapte
mortel weg
bikte uren
stenen uit je muren
legde vuren
aan jouw schenen
maar jij nam verlegen
steeds de benen
ik nam je hand
maar jij koos toch
voor eigen land
met huis en haard
ben vertrokken
met de noorderzon
jouw recht wordt
nooit meer krom…
Naaste omgeving
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.602 Je verwijdert je op straat van
waar je niet naar kijkt. Het
liefst wil je iets zien dat
je zelf hebt uitgezocht of toch
iets bewaren van wat je nauw-
keurig omgeeft, zonder je om
te draaien. Een dakrand, een wolk,
wat je vanuit een ooghoek hebt
gezien. Je draait je om. Het
blauw zoekt de grijze hemel.
Het wacht op de jurk van het
meisje…
Kerst Anno Nu
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
1.171 Ook kerst zal danig onder druk geraken
De rebellie komt vast weer op tv
want onze NPO doet dapper mee.
Een “Zalig Kerstfeest”, dat kun je niet maken.
Neutraal dus, fijne dagen iedereen.
Geen Kerstmaal op de scholen alstublieft
omdat u Nour of Reza daarmee grieft.
Mijn god, alweer gaat een traditie heen.
De radicale Moslim kent zijn werk…
Mijn bestaan
gedicht
3.0 met 5 stemmen
4.676 Soms word ik wakker, bang
dat ik echt besta.
Angstig tast ik de muren af,
het bed, mijn nek
en zoek mijn gezicht,
maar ik kan het niet vinden.
Trillend sta ik op.
Ik doe het licht aan,
trek mijn onrust aan
en loop alleen
op de sneeuw die mijn hart bedekt.
Alles buiten
is nog steeds zoals het ooit gestapeld is.
Maar de wereld die mij…
sneed alle draden door
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
701 ik stopte
geen zin meer
in leven
even eruit
koos een weg
zonder pijn
hield gewoon op
hier te zijn
sneed alle
draden door
vertrok
op de gok
bestemming
voor mij
onbekend en heb
u nooit gekend…
truuk
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
512 light verse
dood is de truuk
van het grote verdwijnen
je bent zó vertrokken
't is net als bij treinen…
ABSORPTIE
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
492 er komt niet
uit het buitenleven
niets
hoewel het zich eindeloos uitstrekt
zich verder verwijdert
van verdwijnende einder
of het mistig is
vraag je
niet dat ik weet
wat weet ik
met mijn stampvoet
driftige hand vlammend oog
nu eigenlijk
steeds verder
keert het zich inwaarts
waar water
wegzinkt in land
is dat het?…
Jenny
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
455 Jenny heeft mij op onze eerste ontmoeting gekust,
toen ze opsprong uit de leunstoel waarin ze zat.
Diefachtige tijd, die nooit en te nimmer rust
mij te beroven van de fijne uurtjes die ik ooit had.
Besef dat ik daardoor vaak moe en verdrietig ben
en dat de meeste levensvreugd in mij al is geblust.
Grote dief, pak nu op mijn oude dag andermaal…
vergeten is een kunst
snelsonnet
4.5 met 17 stemmen
734 ze hebben weer een document verloren
en lachen vals, de kous is voor hen af
ze nemen 'het' belust mee in hun graf
maar maken eerst een feest van nepverhoren
een schaterlach maakt heel de rel compleet:
de massa hebben we weer lekker beet!…
DOORGAAN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
705 Vol kleurenpracht verblijdt kerstversiering
huiskamer, nachtelijke winkelstraat.
Dansend licht geleidt gezellige praat.
Met lichte weemoed verdwijnt de schittering.
Moge van de knusse, plechtige viering
een nietigheid blijven, die steeds rond gaat,
ieders geloof sterkt, met helpende raad
voor denkend gemoed bij wilde wenteling.
Een kleine…
Verdwenen
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.125 Hij roept me
Ik kom dichterbij
Een warm gevoel
Met elke stap
Ik voel het in de stroming
Elke herinnering gaat langs me
Als de zachte lentewind
Die grassprietjes doet kietelen aan je kuiten
De stroming wordt sterker
Ik word zwakker
Hij kijkt naar me
Ik ga steeds langzamer
Grote stappen zettende, met zware benen
Als beton word ik naar benden…
lees een boek
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
743 Al de rompslomp van de wereld
mag even het huis worden uitgeblazen,
om plaats te maken voor een moment
van innerlijke rust.
Uw zintuigen kunnen genieten van dit
moment met aangename lectuur.
Het resultaat laat je wegglijden
in een cocon van tederheid.
Ook misschien van sensualiteit.
Het kan ook gewoon gezelligheid geven,
of een compositie…
Doek
gedicht
3.2 met 18 stemmen
11.367 Alles, ik zeg het nog
's alles wat men zegt
is afval, zinkend nog,
verdwijnend in het kielzog
van een kwijnend leven:
en steeds opnieuw verlengd
gegeven, nooit genoeg verstopt
en makk'lijk weer te vinden; nimmer
weg te snijden, ook niet af te binden.…