Alle inzendingen over lightverse

Met regelmaat heb ik een trieste dag zo zwaar als lood en haast niet door te komen gevuld met bitterzoete onderstromen en zoute tranen, soms een wrange lach. Zo’n dag waarvan ik enkel maar kan hopen dat hij voorbijgaat zonder ongeluk of ander soort ellende aan mijn juk; hij kan niet vlug genoeg zijn afgelopen. En ’s nachts in bed -getreiterd…

De kooltjes in de kolenkit zijn van het kolengilde lid. Aan ieder kooltje komt een eind, wanneer het door de schouw verdwijnt. Zo'n kooltje weet dat zelf dan niet en zingt ontroerd het gildenlied. ------------------------------------- uit: 'Velerhanden gedichten', 1997.…

Met het schudden aan de boom treuren tranen in het vangnet van de voorjaarswind, het zijn de wilgen die het lot bepalen tot de waterspiegel hen vindt De witste seringen uit het verhaal tonen de geurigste kleuren van het avondrood in het groenste kroos gaan ze ten onder in de ademnood van de onvoltooide dingen De hemel richt zijn bühne…

Een eikenboom in Appelscha die voelde zich, ja ga maar na, voortdurend in de kou gezet door een frivole goudreinet. De eik had er veel moeite mee dat in april een bloesemzee, als een erotisch maagdenkleed, de goudreinet sluiks blozen deed. En kwam augustus in het jaar dan had de eik het extra zwaar want al dat geurig sappig fruit stak…

Haast ieder potje voetbal eindigt in een grote rel Vanwege arbitrage of een iets te futloos spel De aanhang raakt fors aan de kook, scandeert in luid gebrul Van Hie van Há, van Hie van Há, van Hie-Há-Hondenlul Men spuugt en trapt en bijt en schopt, verkoopt elkaar een lel En ’t vuurwerk doet sterk denken aan een losgebroken hel In één ding blijft…

De Via Dolorosa ooit gelopen Met Grieken en Japanners, samen op Een half uur gaans tot boven aan de top Waar Jezus stierf en ik maar blijven hopen Wat daar mijn ogen zagen deed me schrikken Slechts handelaren in een pij verkleed Probeerden uit ’t voorhanden menselijk leed het allergoudste graantje mee te pikken…

De tulband uit de losse hand is in een uurtje klaar Met links en rechts wat krulletjes van pluizig grijzend haar Het oor, net even aangezet, in vijf minuten daar En dan ’t gezicht, het voorhoofd licht, een uur of drie, heus waar! De neus is nog een hele klus, die moet ook lekker zwaar Het is een kokkert van een ding, een uurtje, reken maar Er…

Ik raakte onlangs van de weg, bewesten Belterwij en niemand om te helpen, want er kwam geen hond voorbij, toen zag ik even verderop een kleine boerderij, dus ik er heen, dwars door het land van vers geploegde klei. De boer was me ter wille. Wel haast vrolijk, heel niet zuur hees hij zich in zijn bonkertje, we liepen naar de schuur, de trekker…

De witte Sneeuwklok aan het eind van haar Latijn Is zichtbaar drachtig van met zaad gevulde koppen De Blauweregen, zwaar van honderdduizend knoppen Ontluikt haar ogen in een waas van blauw satijn De Rododendron staat op barsten van het paars En de Hortensia bebladert teer haar stokken De Schoenlapplant ontdoet zich van haar wintersokken En…

Toen Jozua ‘t land Kanaän betrad als baas, want Mozes mocht er niet naar binnen, kwam Jericho als eerste op zijn pad. Die vesting moest en zou hij overwinnen. Hij stuurde twee verspieders in de stad om de verdediging te gaan begluren. ’t Betrof vooral de sterkte van de muren. Ze werden bijna in hun kraag gevat. Maar Rachab, voor één Shekeltje…

Genesis 8 - 8:13 De schone duivensport, door duizenden bedreven stond al millennia geleden goed bekend. Reeds in de Genesis van ’t Oude Testament Wordt deze bezigheid zeer uitgebreid beschreven. Toen Noach varend met zijn dierenlogement na maanden pompen op een bergtop was gedreven, zond hij een duif uit om op zoek te gaan naar leven…

We zitten ongedwongen met elkaar te praten terwijl we vissen aan de oever van het meer, ~de winde Gods~ blaast onze dobbers heen en weer, dat ondergaan we beiden rustig en gelaten. We spreken samen over zaken, heel private -van dat ik ook niet altijd één der trouwste ben- waarop hij zegt: ~’t Is Magdaleen die ik beken, tenslotte zijn we mannen…

Regen kennen we, het wast de ogen open, het reikt naar de hals en hoofd voor de rimpels zijn verschenen het maakt kleiner dan het origineel het steekt de vingers uit de handen het vult de dorst tot lust en legt het koudvuur aan de schenen vervult de holten in de knieën, verzacht en laaft de zolen, draagt de voeten waarop men zich…

~Ik ben beslist niet anti Marokkaan, -al zijn de meesten toch van huis uit boeven- ze mogen in de wereld blijven toeven, het liefst ver weg, uit Nederland vandaan. Hun kleding staat me helemaal niet aan. Ik vind de Burka danig provocerend en ook de hoofddoek werkt op mij frustrerend. Ik jaag ze uit ons Vaderland vandaan~. Geert Wilders…

Aan de rollator duwde ze haar ouderdom naar binnen en gaf haar stempas af in ruil voor een gevouwen krant. Alleen het zien al maakte haar zeer opgewekt van zinnen. Het leek bekend, dat stuk papier drong door tot haar verstand. Vanuit het hokje klonk ineens haar vrolijk stemgeluid: ~Kijk aan, ‘t vertrouwde potlood is er deze keer ook weer; Goddank…

Een pantheïst staat mij wel aan, daar is niet veel mee mis. Heelal en God die samen gaan of in elkaars verlengde staan, als ik me niet vergis. Spinoza was toch van die leer, ook Buddha naar ik weet. Giordano Bruno van weleer, werd bruut verbrand dus is niet meer, omdat -ie het beleed. Er kleven dus gevaren aan belijdend pantheïst, maar…

een helden epos op papier hoe schrijf ik dat op een a vier het draait om macht klein tegen groot het rijk van geld en arm als de goot toch zal de underdog geprezen worden voor slagvaardigheid als de ander zich in het stof verbijt in dit gedicht is magistraal de wonder inkt waarmee het vers gloedvol drie d zal worden uitgeprint…

Een hersendokter toonde onlangs aan dat als je maar heel vaak gedichten schrijft, -op onversneden rijm wel te verstaan- de geest, zelfs hoogbejaard, goed werken blijft. De versvorm schijnt er weinig toe te doen. Het werkt al bij het simpele kwatrijn, Ottava, Retourné of een Sermoen, dan wel een Ode, Balladette of Sixtijn. Er is één voorkeur…

Door de witte schaduw op mijn rug besta je en ik niet, al was het maar heel even les je de zilte dorst uit jezelf, voortgestuwd, aangevuld met ander leven ben je mijn vriendin, zwanger in een schuimende golf toren van levend licht veraf, nu angstig dichterbij, wie niet wil winnen, heeft al verloren, kom aan mijn borst spat…

De loodgieter, niet zo’n hoogstaande baan? dat is toch heus een heel verkeerd idee. U heeft er dan nog nooit bij stilgestaan hoe u moet leven zonder de WC of erger nog, geen water uit de kraan, nee dat valt om de dooie dood niet mee. Al lijkt het niet zo’n hooggeplaatste baan toch is dat een compleet verkeerd idee. Want zit u ooit…

Een oester, nee, die zie je mij niet eten. Zo’n dier gaat toch springlevend door je strot. Dat lijkt me voor de stakker uiterst rot en het is heel niet goed voor mijn geweten. Want stel je voor dat iemand jou dat flikte. Een reus wellicht, met trek in mensenbout, die jou terwijl je leeft zijn muil in douwt. Je zou toch wensen dat hij in je…

Des zomers staat zij rijpend op het land te wuiven in de warme droge wind. De haver, vijftig kilogram per are. Augustus, als de zameltijd begint dan snijdt de maaimachine met zijn scharen de akker kaal en oogst het rijke voer dat daarna gul gegeven wordt aan paarden, hun vijgen schijtend op het draafparcours, die warm en dampend meuren…

De crisis ook al is zij minder leuk, je kunt er uren over ouwehoeren en dat zelfs zonder storend miergeneuk; ’t is haast als regenwater voor de boeren. Ik lig er niet bepaald van in een deuk want meer dan eens weet zij mijn vreugd te vloeren. Al is de crisis helemaal niet leuk, je kunt er dagen over ouwehoeren. Ze staat nu bijna zes…

De fiscus weet me aardig te beroven van mijn toch al zo schamel banktegoed, de jaaraanslagen kom ik nipt te boven, ze treffen mij als klappen van de knoet. Zo langzaamaan voel ik me afgekloven en tot de laatste druppel leeggebloed. De fiscus weet me aardig te beroven van mijn toch o zo schamel banktegoed. Mij steeds die financiële…

Het is al weer een hele tijd geleden dat alles nog zo ging zoals het moest. Kamillethee en dropjes voor de hoest, met Tijgerbalsem werd de jicht bestreden. Traditie was in ieder vastgeroest. De kerk zat vol, er werd verwoed gebeden voor ‘t zielenheil van hen die overleden. Elk voorjaar werd de kachel weer gepoetst. De mensheid leeft nu stukken…

Zomaar op een morgen als alle andere in het vrome licht, aandoenlijk zonder stekeligheid van de nacht en nevel, waarin de dagen hun bitsheid hebben afgelegd het duister zichzelf met zwart fluweel heeft gedrapeerd, waarin een minstreel zijn fluisterwoorden onbelemmerd uit het hart en luit laat stromen en in alle toonaarden na jaren…

Vannacht was het raak, een kabaal niet te harden. De katten die krolden in koor rond het huis. Het was hartverscheurend bij vlagen en flarden, alsof er gemoord werd door duister gespuis. De slaap was gevlogen de rust brak aan stukken, het jankende grauwen ging dwars door het bot. De oren met luchtige kussens toedrukken bood ook geen soelaas…

Zij vond ’t wel leuk toen hij haar vroeg voor hem te gaan poseren. Omdat ze hem niet kende was haar argwaan iets gewekt en daar ze heel niet dom was, dacht het meisje ook direct: ~Als hij me naakt wil schilderen, dan moet ik uit de kleren~. Maar ach, hij leek een waar artiest dat zag je aan zijn haren en aan zijn vale schilderskiel en verfbesmeurde…

De oude uitgebluste man zit op een manke stoel aan tafel in zijn kamertje van het bejaardenhuis. Zijn geest doet het nog aardig goed doch levensvreugd heeft hij niet meer, de grauwe sleur van eenzaamheid stompt af zo op de lange duur. En iedere dag vroeg in de morgen vraagt hij aan de Lieve Heer ~Laat het vandaag toch bedtijd worden,…

Een dierenpension te Naarden had schokkende normen en waarden. DIERENPENSION stond op het bord. Niets aan de hand, krachtig en kort. Daaronder - en dat is het hem - stond: Dierencrematorium.…