Alle inzendingen over emoties

Is het angst, een ontembaar verlangen. Hoe leert mijn hoofd wat het hart klopt. Is het angst om me in jou te voelen. Door je huid kruipend naar binnen. Zoek naar de ogen die het leven zien. In een kamer vol spiegels, de weerkaatsing waarin ik de waarheid zie. De leugens in een lege hand, gebroken beloftes, lijsterachtig…

het raamkozijn schilfert af en het kan me niet schelen tijdstroebel glas verbergt hoop heb jij dat nooit met je vingers willen knippen in een wens die waarmaakt waarvoor je knippen wou?…

Ik ken ze niet, de wegen in het labyrinth van mijn verlangen, hoe soms mijn diepste wensen aan iets kleins gaan hangen en hoe het diepe leed me niet meer raakt... Wie ben ik dan? Ben ik de zoeker die zichzelf verzaakt? Ben ik dat kleine kind dat dwalen moet? Ben ik die jonge vrouw die waakt? Ben ik verloren in dit koud heelal? Ik ken ze niet…

Ergens tussen jou en mij ligt de liefde begraven onze ogen weerkaatsen het gevoel mijn mond vertrekt tot heimwee in glimlach ik ben verloren in onze toekomst mijn morgen stierf in jouw handen En het spijt me, ergens knaagt het zoete verlangen te proeven aan de verboden droom mijn werkelijkheid te ruw, het doet pijn de dagen te tellen zonder…

Wanneer je het straatje nog weet, ga dan eens terug naar die middag in het slapende hart van een zomer. Je zult zien, er is heel weinig veranderd, omlijst als het blijft door die ene altijddurende tel. Bijna niets. Onweer verstopt in de lucht. Blad slap en donker. Geen wiekslag. Geen klokslag. Ongemerkt vertakt zich de tijd tot vandaag…

Stilte draagt en stilte vraagt, brengt je bij de ander; stilte breekt de dadendrang, weeft een kleed van tederheid, vult een vreugdebeker; stilte dekt de dagen toe, doet de wolken zingen; stilte wil ook jou met warmte zacht omringen.…

Er is iets niet in orde met het geluid dat uit de stenen komt. Iets vreemds en onverwachts en onverwachts horen wij daarin: de stap van de vertwijfelde wandelaar of eindeloze regen op verandaruiten. Er is iets onbekends aan de hand, denken wij, een meer verfijnde weemoed als bij zieke kinderen. Heel zeker zullen wij het toch nooit weten. -…

Ze telt de dagen voor de laatste keer. Houdt me vast. Maakt dat ik vergeet de keren dat ik de beheersing niet wil. Houdt me stil in deze wrekende wereld. Ze laat me vergeten, verklaart me onschuldig aan de woorden die ik tegen haar zeg. Er is kwaadheid in het hart de kooien die we bouwen zijn geen verdediging maar de gevangenis die…

Sluit de ogen hoor het geluid een ogen open dag F16 geluid Apache helikopter mensen visueel geboeid angstig laag krijg een bukgevoel ben niet geboeid sluit mijn ogen denk aan mensen het angstgevoel de volle laag.…

drie berkenboompjes geven mij licht ze kijken mij aan vanuit het duister een lief stilzwijgend bericht brengen ze in licht gefluister het ligt er duimendik bovenop dat die boompjes daar staan als stille getuigen van mijn pech ze kijken me welhaast in droefheid weg maar de boompjes horen mij ook aan en knikken me vriendelijk toe kijk ons…

boven geborgen op zolder staat glimmend te wachten opa`s oude mono radio de lampen werken maar missen energie vergeelde toetsen wachten geduldig op contact en ik wacht terwijl haar beeld zo helder staat naast hem binnen handbereik zacht rustend op warm rood perzisch tapijt nostalgie gevoel nog één keer die tijd luisteren en laten de…

toen de zon zich verschool in mijn hand en het gezicht werd bedekt door bladeren voelde ik mij overmand door vreugde die stroomde door eindeloze aderen het was nabij een veld dat leunde tegen de uitgestrekte bosrand waar de dag, zo scheen, haast bleek uitgeteld de avond hing boven volgezaaide gleuven van het vlakke land…

sta even stil bij wat je nu voelt schrijf het in de wolken zij drijven weg niet omdat ik het wil maar dat wordt wel met de gang van emoties bedoeld…

Sommigen bouwen hem om zich heen Anderen komen hem ineens tegen De bouwstoffen zijn soms van steen Echter hardhout kom je wel eens tegen Het is protectie boven alles uitgestegen Een gebied voor ons alleen Vind je hem op je pad kan je er niet omheen Afbrokkelen voorkomen we gedegen Kijk eens over de muur Is het bouwsel echt te vertrouwd…

Je wilt verbeteren als persoon Vaardigheden meestergemaakt en trachten toe te passen Een goed gevoel voelt ongewoon Je valt voor je zelf uit de toon En stampt in zelf aangebrachte plassen Je verbiedt jezelf dingen die je niet kan laten Dingen opgelegd door anderen vinden protest Je kan jezelf gaan haten Al ronddobberend in je reddingsvest…

Zaal vol stilte maar voelbare aanwezigheid waar de zee ruist en de golven breken en waar het brood als sprekend teken de band is die alles vereent. Vogelenzang en eeuwig water, altijd weer ebbe en vloed maar diep besef van de Ene die allen in allen begroet. Hartslag die duurt maar rustig wordt als het water golvend en kabbelend slechts…

het was wel zo dacht ik even toen de hal die ik betrad, gerand door schaduw en zonlicht schreeuwend door een vierkant venster, mij overmeesterde ik stapte in een wereld anders dan buiten niet wetend wat ook te verwachten een stenen gebogen hemeldak en plavuis in Jugendstill als grond van een gevulde leegte het stilteorgel…

beminstreel langs lichaamslijnen de snaren van mijn Wezen spellspeel verder dan hals en kam de trilharen van mijn monade en kom van genotshot tot gevoelsspot zo waarlijk doordringen in mijn zaGte kern want ik ben pit…

toen ik nog water was in onschuld en jij van drijven wist kleurde ik ineens van krijtwit vocht naar klonter grijs vlot omzeilboot gemist toen jij van drijven wist en schapen sturend voorging aan mijn bestaan om pad te effenen en alles moest recht op maar water stroomt niet omhoog dus ging ik plat toen ik je lijf haast niet meer drijfdragen…

zonder een woord vertrek ik naar gister daar lijkt het nog licht en vooral ongestoord o, ik ga maar even wees niet ongerust ben bedreven in het dromen in zijn achteruit soms is het een must: het opgraven van een verborgen buit natuurlijk kan de plek niet worden gevonden waar het eerder werd begraven een liefdevolle wens op een…

kort na negen kwam ik je tegen richting de zon heel even keek je wat verlegen zachtmoedig kwam je uit de lift gegleden je leek ietwat verrast ook ik was hier te gast je was ik zag het aan je ogen uit een ander land je kwam van overzee je liep nu op het strand een zandroos in de hand ook ik kwam hier aan land ooit zag ik…

Kalm legt de diepe zee zich neer naast duin en boterbloemenvelden akkers met aaneengeregen zaad liggen geduldig tussen sloten vol verleden tijd van bovenaf gezien een lappendeken anders lopend was het toch gelijk gebleven in een aangepast patroon…

buiten schijnt de zon dagen lengen nog wat dagen natuur oogt fris en groen in duin gisteravond voor het eerst sinds vele jaren vele konijnen jong en oud ze springen weer om te knagen en te vreten van het helmgras opdat de wortels groeien de korrels niet verstuiven de poolse paarden prachtig allemaal alleen ja moeilijk uit te leggen wat…

Ken je dat rottige kleine regendruppeltje dat bij de kraag van je jas langs je nek naar binnen sijpelt? De hele dag nat en koud Zo voelt dat nou dat onverwachte verraad van jou…

De zon verbleef achter donkere wolken het regende hard mijn humeur kleurde grijs plots speelde deurbel zijn bekende wijs mijn kleine meisje zon van verleden zomer weesje uit een warm ver land daar stond ze eigenwijs met haar kroeskopje en donkere oogjes aan mijn hand liep ze door het huis of het van haar was ik vergat de…

Als je niet kan luisteren gelaten reageert op mijn onmachttirades lijk jij te fluisteren in een beslagen zwart fezelende wereld reageer schat reageer probeer sprekend mens te zijn sterk jouw façade in eenzelfde wereld waar ben je schat, reageer het lijkt zinloos jouw ziekte laat mij niet toe moeiteloos vertrap je mijn menszijn en…

we spelen spoorloos voor padvinders die houtjes wrijven offeren het vuur aan de maan die weer wolven doet huilen liegen de wereld vierkant ik zwijg je levend…

wuivend gras bewegend bos zwijgend loop ik verder als een slechte herder schapen zijn gedachten geen hond houdt ze bijeen…

loslaten opkomend afgaand langs de vloedlijn mee met de getijden wegebben gevoelens pijn verdriet komen en gaan drijven mee naar zee loslaten…

Altijd en door alle jaren heen heb ik mezelf soms horen zingen van iets dat boven alle dingen me als een diamant toescheen. Een geluk dat nimmer zou vergaan en met zijn schittering wil zijn als lichtjes in een stadsfontein waar 'k vaak ben blijven staan om het spel te zien van 't water dat in de lucht een buiging maakt, maar toch al…